சற்குரு பதிகம் (குருவருள் வேண்டு பதிகம்)

 

தவத்திரு இராமானந்த சுவாமிகள் அருளிச் செய்த

சற்குரு பதிகம் (குருவருள் வேண்டு பதிகம்)

(அறுசீர்ச் சந்த விருத்தம்)

பொன்னேர் கழலாய் பூவார் புகழாய்

            புனிதா வினியானே

யுன்னே னெனக்கை விடிலோ கெடுவே

            னுள்ள முணராயோ

சொன்னே னினது துதியே யல்லாற்

                        தொழுவே னோயொன்றை

மன்னா வடியேன் றனையே மகிழ்ந்துன்

            மலர்த்தாள் சேர்ப்பாயே.        

(1)

கோவே யடியார் குறைதீர்த் தாளுங்

            குன்றே குருநாதா

தேவே யுன்றன் செயலா ரறிவார்

            சிறியே னறியேனே

காவே சிறிதுன் கழலே மறவாக்

            கருத்தே யிருத்தாயோ

கூவென் றலற விடுத்தால் யாரென்

            குறைதீர்த் தாள்வாரே.

(2)

அடியார் பிழைதீர்த் தாள வுருவா

            யவனி தனில்வந்தாய்

கொடியேன் குறைதீர்த் தாண்டா லுன்னைக்

            குறையார் சொல்வாரோ

மிடியார் வைப்பே போன்றே யென்னுள்

            விளைவாய் மெய்யானாய்

செடிசே ருடல்வீழ்ந் தழிந்தா லுலகோர்

            சிரித்தே யிகழாரோ.   

(3)

நெஞ்சே யுரையே யுடலே செயலே

            யெல்லா நினதென்றே

தஞ்சே யடைந்தார் வினைதீர்த் தன்றே

            தாழா தருள்வோனே

வஞ்ச னிவனென் றெண்ணி விடுத்தால்

            வகையே தறியேனே

யஞ்சே லென்னா யரனே யடிக்கீ

ழபயம் மடைந்தேனே.

(4)

இதமாங் கனியென் றொருவன் வளர்த்தா

            லெடுத்தே நுகர்வாரை

வதைசெய் கனியா யிடினுந் தருவை

            வளர்த்தார் வதைப்பாரோ

சதமென் றுன்தாள் சாராப் பாவிச்

            சழக்க னுனைத்தாழ்த

லிதமென் றடையே னெனினும் வலிதி

            லெனைநீ யாள்வாயே.          

(5)

காத்தாள் வாயென் றுனையே பணியாக்

            கடையே னானாலும்

மார்ச்சா லத்தின் வகைதா னிலையோ

            வண்ணக்கழற் கன்பாய்ச்

சேர்த்தே யாளத் திறந்தா னிலையோ

            சிறிதுன் கடைக்கண்ணாற்

பார்த்தா லேழை பாவம் மழலிற்

            பஞ்சாய்ப் பாறாதோ. 

(6)

நிறைந்தா யெங்கு நீயே யானாய்

            நீங்கா வறிவோராய்த்

துறந்தோ ரறியும் பொருணீ யன்றித்

            துறக்கத் தொன்றுண்டோ

மறந்தா னகற்றி வாவென் றருட்கண்

            வழங்கா திருப்பாயே

லறந்தா னிலையோ வந்தோ குறைநா

            னாரோ டறைவேனே.

(7)

பொங்குங் கடல்சூழ் புவியோ ரறியாப்

            புனிதா கனிவாயென்

கங்கு லிரியப் புரிவா யென்றுன்

            கழலே மறவாதேன்

மங்கும் படிநீ விடுவ தழகோ

            மறையீ றறியானே

யெங்குஞ் செவியா யெளியேன் முறைதா

            னேற்கா தென்னேயோ.         

(8)

வானாய் நிலனாய் வளியா யொளியாய்

            மழையா யாவர்க்குங்

கோனா நின்றே கூட்டிப் பிரிக்குங்

            கூத்தா கொடியேற்கு

மூனா யுயிரா யொளியாய் வெளியாய்

            யுருவா யருவாய்நீ

யானா யென்கண் ணறியா திருந்த

            வகித மறியேனே.      

(9)

தூலங் கொண்டா யடியேன் பொருட்டாய்த்

            தோன்றா திந்நாளும்

பாலன் கரத்திற் பொருளாய் விடுத்தேன்

            பரிவா யருளாயோ

வேலங் கொண்ட குழலார் மயல்வீழ்ந்

            தேறா திழிவேனைக்

கோலங் காட்டி யாண்டா லன்றிக்

            கொடியே னுய்வேனோ.        

(10)

முற்றிற்று.

சற்குரு அந்தாதி மாலை

 

தவத்திரு இராமானந்த சுவாமிகள் அருளிச் செய்த

சற்குரு அந்தாதி மாலை

அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்

முத்தொழிலாய் முக்குணமாய் மும்முதலா

            யம்முதற்கு முதல்வ னாகி

யத்தொழிற்கு மப்புறமா யநாதியா

            யகண்டமா யளவி லாத

சத்தெழிலாய் விளங்குகின்ற சற்குருநின்

            பொன்னடியைச் சார மாயைப்

பித்தொழிந்தார் காண்பதன்றிப் பேயேனா

            லுன்பெருமை பேசற் பாற்றோ.          

(1)

பேசரி தாயபுகழ் படைத்தனைநின்

            சீரனைத்தும் பேசன் முற்றும்

வாசக மாத்திரமன்றி மனத்தினினைந்

            துருகாத மடமை யான்மண்

ணேசுவது குறையன் றுள்ளென்பிழை

            பாராதரு ளுமேந்தாய் சற்றும்

யோசனைநீ செய்திடிலேன் னுயிர்க்கொருவர்

            துணையிந்த வுலகிற் காணேன்.         

(2)

காணேனின் செயல்முழுதுங் கருதுகிலேன்

            கேட்டறியக் கருத்தாழ் வில்லேன்

வீணேநாட் கழித்தலன்றி யோர்பயனு

            மறிந்திலேன் விளங்கி டுங்கற்

றூணேனு மோர்சுமையைத் தாங்கிநிற்கும்

            யான்வினைக்குச் சுமையா ளானேன்

சாணேனுந் திருவடிக்கீ ழிடங்கொடுத்தாற்

            பிழைப்பனன்றேல் சாவேன் மெய்யே.           

(3)

மெய்யாக நம்பினர்க்கு மெய்யாக

            விளக்குகின்ற மெய்யா முற்றும்

பொய்யாகக் கருதினர்க்குப் பொய்யாகக்

            காட்டிநடம் புரிந்து போக்கு

மையாநின் றிருவிளையாட் டென்றரமோ

            சொல்லவெனி லறிவி லேன்காண்

வெய்யோன்போ லாரிடத்து மின்னருளாய்

            விளங்குகின்ற விமல வாழ்வே.          

(4)

வாழ்வனைத்தும் பொய்யாகக் காணுமா

            றருளினையே மற்று மண்ணிற்

றாழ்வடைய வைத்திடுத றருமமோ

            விதுவினக்குத் தகுதி யாமோ

சூழ்பொருள்கள் போம்வழிக்குத் துணையாமோ

            யேதுசுகஞ் சொல்வே னந்தோ

பாழ்வினையி லுழலவிட்டாய் பாவிபடுங்

            கண்கலக்கம் பார்த்தி லாயோ?

(5)

ஆயநா ளெல்லாமென் பாழ்வயிற்றுக்

            கிரைதேடிற் றல்லான் மற்றுன்

றூயதா மரைப்பதத்தின் துகளினையென்

            சென்னிமிசை தோய்ந்தே னில்லை

காயமிது கடைத்தேறுங் காலமெது

            வோவறியேன் கதறுஞ் சேய்முன்

றாயெனவே ழைக்கிரங்கித் தண்ணருளா

            மதியமுதைச் சாதிப் பாயே.    

(6)

சாதியென்றுஞ் சமயமென்றும் வாதுசெயுஞ்

            சண்டாளர் தமக்குள் ளஞ்சிப்

பாதிமதி யுடையவனா யுழலுகின்ற

            பாவியைநீ பார்த்தி ரங்கி

நீதிநெறி காட்டாயேற் கெடுவது

            நிச்சயமாகு நினைவோ ருக்குட்

சோதியெனத் திகழ்கின்ற நிராமயனே

            யென்றுயரந் தொலைத்தாள் வாயே.  

(7)

தொலையாத பிறவியெனுஞ் சாகரத்தின்

            மூழ்கிவளர் சுறாவாய் மாதர்

வலையாலே யகப்பட்டுக் காமவழ -

            லாற்கருகி மறுகி வீழ்ந்து

நிலையாதுந் தெரியாமற் றதத்தளித்து

            நெட்டுயிர்த்து நிற்கின் றேனே

தலையான நின்பெருமைத் தண்ணருளீந்

            தெளியனைநீ தற்காப் பாயே.

(8)

ஏதமுளவென் போல்வார்க் கிவ்வுலக

            மனிதவுரு வியற்கை காட்டிப்

பேதமிலா மனத்தினர்க்கு நின்னருளாம்

            பெருஞ்சோதிப் பெருமை காட்டு

மாதியே யுன்பெருஞ்சீ ரளவறிவா

            ராரோயா னறியேன் கஞ்சப்

பாதமிரண் டுங்கவிக்குப் பரிசாயென்

            சிரஞ்சூட்டிற் பவம்தீர்ந் துய்வேன்.    

(9)

உய்வேனென் றுள்ளமிசை யிருந்துகூத்

            தாட்டுவதை யுன்னி யுன்னை

வைவேனுன் பெருங்கருணைத் திறத்தினையென்

            மனத்திலுன்னி வாழ்த்து வேனென்

செய்தாலும் பிழைபொறுக்கை தொன்மையாஞ்

            சிறுமையுறச் செகத்தி லுள்ளோர்

கொய்தாலு நிழல்கனிகா யிலைகொடுக்குந்

            தருவெனநின் குறிப்பா மன்றே.         

(10)

குறியாகக் கல்லெறிந்த சாக்கியற்குங்

            கூடலினிற் குறித்துத் தாவும்

பரியூரும் பாண்டியன்கைப் பிரம்படிக்கும்

            பஞ்சவரிற் பார்த்தன் றன்கை

வரியான வில்லடிக்கு மிகவுமகிழ்ந்

            தருள்புரிந்தாய் வஞ்ச னான

சிறியேனா னெப்பணிசெய் துன்னருளைப்

            பெறுவேனோ தெரிகி லேனே.           

(11)

ஏனேனென் றசரமெல்லா வாய்திறப்ப

            வேகுமுனி போல வெந்நாள்

யானாகப் பெறுவேனோ வன்றேநின்

            றிருவடிக்கா ளான துண்மை

தேனேமென் கனிச்சுவையே சித்தமிசை

            மறவார்க்குத் திரட்டுப் பாலே

வானாடர் தேடவிந்த மண்ணாடர்க்

            கருள்சுரக்க வந்த தேவே.       

(12)

தேவேநின் றிருவடியை யிமைப்போது

            மறவாமற் சிந்தை யுன்ன

நாவேயுன் றிருப்புகழை யல்லாது

            வேறொன்றை நவிலா தாகக்

கோவேயென் னவையவங்க ளுன்பணி

யல்லாவொன்றைக் கொள்ளா வாக

வாவேவந் தெவ்விடத்து முன்னுருவைக்

            காணவருள் வழங்கி டாயே.   

(13)

இடுவாயோ வுன்பணியே செயவெனக்குக்

            கட்டளைநீ யின்றென் றேகை

விடுவாயோ வுன்விளையாட் டின்னதென

            வறியாமல் வேட்கை முந்தும்

வடுவாய மனத்தினுடன் வாழ்ந்திடநா

            னொப்பேனுன் மனதி ரங்கிக்

கடுவாய வினையினான் மிகமெலிந்து

            வாடுவதைக் காணா தென்னே.          

(14)

என்னதான் சொன்னாலு முன்மனது

            சற்றிரங்கா திருந்தா லேழை

சொன்னதேசொல் வதல்லால் வேறொன்றைச்

            சொலவறியாத் தொழும்ப னேற்கு

மின்னருடான் வந்திடுமோ வில்லாது

            போமோவென் றெண்ணி யெண்ணி

யின்னலுறு மனத்தினனா வாடியழுங் -

            குவதல்லா லென்செய் வேனே?         

(15)

என்செய்கை முழுதுமன மொருவழியாங்

            காலத்தி லேற நோக்கி

லுன்செயலே யல்லான்மற் றொருவர்செய

            லில்லையென வுண்மை கண்டேன்

பின்செய்கை யென்னதுவாப் பிதற்றிடநீ

            வைத்தகலும் பேத மென்னோ

முன்செய்த தீவினையென் றுரைத்திடினு

            மதுவுமுன்னுண் முடிந்த தன்றே.        

(16)

அன்றேயாட் கொண்டிந்நா ளகலப்போ

            யதிசயிப்ப தழகோ வேழைக்

கென்றுதா னற்கால மிசைவாமோ

            வலதுமண்ணோ ரிகழ்ச்சிக் காமோ

நன்றேவந் தெனக்குறினுந் தீதுறினு

            முனக்கல்லால் னாயி னேற்கோ

குன்றேயொத் திலகுபுகழ் படைத்தனைநின்

            பதநம்பிற் குறைதா னுண்டோ.

(17)

குறைவுண்டோ வெப்பொருட்குங் கற்பகத்தை

            நாடிவந்து குறுகு வோர்க்கு

நிறைவுண்டே யல்லாது மிறைவுண்டோ

            வுன்னடியை நேசித் தோர்க்கு

மறைவுண்டே னுன்னடிக்கீழ் வஞ்சகனென்

            றெண்ணாது மகிழ்ச்சி கூர்ந்து

பொறைகொண்ட முறையானே பொதுவழியென்

            மெய்யறிவிற் புணர்த்து வாயே.         

(18)

புணரிசூழ் வையகத்தின் தோற்றமெலா

            நினதுருவாப் போதங் கொண்டுள்

ளுணர்வழியா தெந்நாளும் போற்றிடநா

            னாசைகொண்ட துளங்கா ணாதோ

விணையெதன்று மில்லானே யாசைமயற்

            கடனீத்த விருபா தப்பூம்

புணைபற்றி னல்லாது கரைகாண்டன்

            முடியாது பொய்ம்மை யன்றே.           

(19)

பொய்யாதும் புகலாத புனிதருக்கே

            கருணைசெயும் பொருளே பூவின்

மெய்யாதும் புகலாத பாவிக்கு

            முன்கருணை விளங்கு மோசொல்

லையாநீ மனதிரங்கி யருள்செய்தா

            லுய்குவே னல்லான் மண்ணி

லுய்யேனா னென்பதற்குச் சாட்சியென்ற

            னெஞ்சகமென் றுளங்கொண் டேனே.           

(20)

கொண்டலென வடியார்க்குக் கருணைமழை

            பொழிகின்ற குருவே யுற்ற

தொண்டரெலா மருளடைய யானொருவ

            னயலவனாத் துன்பத் தாழின்

மண்டலத்தோர் நகைப்பதுவும் வசைமொழியு

            முனக்கிலையோ மடமை யென்னிற்

பண்டொருவன் நுசிதத்தை மேன்மையெனக்

            கொண்டகதை பார்த்தி லேனோ.       

(21)

இலவுகாத் திட்டசுகம் போலவெனை

            யாக்காம லிகழ்ச்சி கூறும்

புலவுகாத் திட்டசுகம் போதுமதி

            னுட்பொருளைப் போற்றும் வண்ணங்

குலவுவா யென்றுநிதங் கூறியது

            மறியாயோ குறையொன் றில்லா

வலகில்சோ திப்பொருளே யடைக்கலமா

            வுன்னடிக்கீ ழடைந்திட் டேனே.        

(22)

இட்டபணி புரியாம லிங்குமங்கு

            மாய்வயிற்றுக் கிரையே தேடித்

துட்டனெனப் பேர்புனைவ தல்லால்மற்

            றேதுசுகஞ் சொல்வாய் நெஞ்சே

கட்டமெலா நீங்கிடுமிக் காசினியிற்

            புகழெய்துங் கருணை கூர்ந்து

சிட்டனெனப் புகழ்கொடுக்குஞ் சற்குரவன்

            பொன்னடியைச் சேர்ந்து கொள்ளே. 

(23)

கொள்ளேனின் றிருவடிக்கன் புடையவர்பாற்

            சென்றுநிதங் கூடே னாழ்ந்த

வள்ளல்வா யிடைமூழ்க வாசையாய்த்

            திரிவேனை யன்ப னென்று

வள்ளனீயி ரங்கியருள் செய்ததையா

            னென்சொல்வேன் மனத்தி னுள்ளே

யெள்ளலெனக் கெய்துவதா லிவ்வுலகி

            லுள்ளார்சற் றிணையி லேனே.          

(24)

இணையுறுவார் குவிமுலைமீ திச்சையுறுங்

            குறைதீரென் றெண்ணி யின்ன

மணைமீறுஞ் சிந்தையனா யநுதினமு

            மலைவதுனக் கழகோ நாயேன்

பணைதீரென் றுன்செவியிற் பகருமுறை

            கேளாதேன் பசிக்குஞ் சேய்முன்

றுணைகூறுந் தாயெனவந் தாதரிக்கி

            லெப்பிழையார் சொல்லு வாரே?       

(25)

சொல்லுவார் நின்புகழே யல்லான்மற்

            றொன்றினையுந் தோயா ராசை

கொல்லுவார் வினையாவுங் குடியோடச்

            செய்திடுவார் கோலப் பாதம்

புல்லுவார் சித்தியெலாம் புல்லுவா

            ரென்பதுமெய் பூவின் மாயை

வெல்லுவார் பேரன்பே வேண்டினன்யான்

            மற்றொன்றும் வேண்டி லேனே.        

(26)

வேண்டுவோர் வினையாவுங் கணத்தினிலே

            விலகிடச்செய் வித்தே யன்பு

பூண்டிலனென் றகலவிடி லடிநாளி

            லுரைத்தமொழி பொய்மை யாமே

யாண்டவநீ யென்செயினுஞ் செய்திடுக

            வல்லவெனி லார்தான் மேலோ

ரீண்டெனக் குன்னருள் புரியென்றாசிப்

பேன்னல்லான்மற் றென்செய் வேனே?         

(27)

செய்யும்வகை யின்னதென வறியாமல்

            வாடுகின்ற சிந்தை யேனை

யுய்தியென வாய்திறந்தே யோர்மொழியா

            நிறைமொழியை யுரைத்தா லுய்வேன்

பைதறதவிர்ந் தெந்நாளு நீங்காத

            பூசிதனாப் பாரிற் றூய

செய்தியுட னுலகிலுளோர் புகழ்ந்தேத்தும்

            படியான சித்தி சேர்வேன்.     

(28)

சித்திபெற்ற மேலோர்தஞ் சேவடிக்கே

            தொண்டுசெய்து சிலநா ளேனும்

பத்திபுரிந் தவரருளே பாலிக்க

            வாழ்வேனோ பாரில் வீணாய்த்

தத்தையர்கண் மையலினாற் றாழ்வேனோ

            யானறியேன் றதியிவ் வேளை

யித்தையெனக் குண்மையா யினியேனு

            முரைசெய்வா யெம்பி ரானே.

(29)

எம்பிரா னிகலவர்க்குங் கருணைபுரி

            வானெனவே யிறைஞ்சித் தாழ்ந்து,

நம்பிரானீ யன்றிவே றிலையென்

            றடைவோர்க்கு ஞாலமீ தில்

வம்பிரான் றேவர்முதல் வையகத்தோர்

            சந்ததமும் வாழ்த்தி யேத்துந்

தம்பிரா னெனையாளுந் தாதையா

            முத்தொழிற்குந் தலைமை யானே.     

(30)

சற்குருவந்தாதி மாலை முற்றிற்று.

சற்குரு சரணப் பதிகம்

 

தவத்திரு இராமானந்த சுவாமிகள் அருளிச் செய்த

சற்குரு சரணப் பதிகம்

கலிவிருத்தம்

திருவு றைந்திடு மானன சீர்மைசந் ததமு

மருவு மிங்கித காரண வானவ வகுத்த

கருநு ழைந்திடுங் கடையனை யாண்டிடப் பஞ்ச

தருநி கர்த்திடுஞ் சற்குரு நாதநின் சரணம்.     

(1)

ஆதியே திக்கு வேறிலை யென்றுனை யடைந்தேன்

வாதிபோ லெண்ணி யலைக்கவு மனநிலை யதனைச்

சோதனை செயிலே ழையோ சகிப்பவன் துகடீர்

மாத வத்தினர் தேடரி தானமாட் சியனே.      

(2)

நன்மை தீமைக ளிவையென வறிந்திடா நாயேன்

செம்மை சேர்நல மெய்துதற் கோர்வழி தெரியே

னம்மை யுமென தப்பனு மருள்செயுங் குருவு

மும்மை யல்லது தெய்வமு மெளியனுக் குளதோ.      

(3)

தந்தை தாயர்செய் நன்றியைத் தனையர்க ளறியா

ரந்தவாறு கண்டவர் களும்வெ றுப்புறா தாசை

முந்தவே பின்னு முபசரித் திடுவரம் முறைபோற்

கந்த மாமலர்க் கழல்கொடுத் தாள்வதுன் கடனே.      

(4)

முற்பி றப்பினி லெத்தவ முயன்றிட்ட தாலோ,

சொற்ப னத்திலுங் காணரி தாயநற் சோதி

யிப்பி றப்பினிற் சற்குரு வெனவடி வெடுத்த

வற்பு தப்பொரு ளேயுன தடிமலர்க் கபயம்.    

(5)

நேச மாவுனைத் தொழவெனி லிசையுமென் நெஞ்சிற்

பாசம் விட்டக லாததற் கோர்வழி பகர்வா

யாசையோ டொன்றில் வெறுப்புமில் லாமலே யற்ற

வீசனே யெனையாண் டருளி றைவனே சரணம்.       

(6)

சொல்ல வுன்றனைத் துதித்திட வறிந்திலேன் றுகடீர்

நல்ல வர்தமைக் கனவிலு நினைந்திடா நாயே

னில்ல றத்தினி லிருப்பதி னற்சுக மிலையா

லல்ல றீர்த்தெனை யாண்டரு ளடியிணை சரணம்.    

(7)

சரண டைந்திடு மேழையைத் தள்ளுத றகுமோ

திரண மென்னினுங் காப்பதே யருண்மனத் தெளிவா

மருண னென்னவே யொளிவிடு மெய்யனே யருள்செய்

தருண மாதலா லெளியனை யாண்டருள் சரணம்.     

(8)

கோடி குற்றங் கள்டின மொன்றிற் செய்திடுங் கொடியேன்

வாடி வேனிலிற் புழுஎன மயங்கிவெவ் வினையாற்

றேடி வந்துநின் றிருவடி சென்னியிற் புனைந்தேன்

மோடி செய்திடா தென்னையா டதியிது ¹முறையோ.

பா.வே. : 1. அருளே.        

(9)

மழலை வாய்ச்சொலைத் தாய்தந்தை மகிழ்வுறு மாபோ

லழகி லாதவென் புன்சொலை யார்வமோ டுகப்பாய்

விழல னாகிலு மேற்கதி விரும்பிய தாலே

கழல்கொ டுத்துநின் கடைக்கண் பார்த்தருள்வது கடனே.     

(10)

பத்தி யோர்சிறி தேனுமில் லாதவெம் படிறன்

முத்தி தாவெனக் கேட்கவு முறையுள தோநின்

சித்த மீதெனத் தெளிந்திலாச் சிற்றறி வேனற்

புத்தி தந்தெனை யாண்டருள் பொன்னடி போற்றி.   

(11)

முற்றிற்று.

கௌமார சமயக் கீர்த்தனைகள்

 

தவத்திரு இராமானந்த சுவாமிகள் அருளிச் செய்த

கௌமார சமயக் கீர்த்தனைகள்

இராகம் : முகாரி                                 தாளம் : ரூபகம்

(பல்லவி)

சத்தி வேற்கர குமாரசாமி வெம்பினே - னுன்றன்

சரண நம்பினேன்

(அநுபல்லவி)

முத்தி புகும்வழி காட்டா தென்றனை

மோசஞ் செய்தால் வெகுதோஷ மெழிலுள     - சத்தி

(சரணங்கள்)

விந்தை யநேகஞ்செய் கந்தநாதனே! வேடமாதுடன்

            விளை யாடச் சென்றவா!

            பந்தமதின் மன நொந்தலை கின்றேன்

            பத்திப் பிச்சை யரு ளத்த னிடமமர்      - சத்தி

வஞ்சக லோபமு மிஞ்சும் பொறாமையு மனத்தை வாட்டுதே

            நிரய வழியைக் காட்டுதே

            யஞ்சி யலறிநின் றஞ்ச மென்றேனே

            யாரு மில்லை யிந்தப் பாரினை யீன்றருள்      - சத்தி

காம மொழித்துநின் நாமம் புகன்றவர் காணு நாதனே

            யேழை பூணும் பாதனே

            இராமானந் தன்கவித் தாமம் புனைந்தோனே

            ரட்சித் தருளென்மேற் பட்சம் வைத்துப் பரா - சத்தி

(1)

இராகம் : மோகனம்                           தாளம் : ஆதி

(பல்லவி)

ஏழையேன்மீ தின்னம்வாது செய்திருந்திடி

லென்னைக் காப்பவரை யோது

(அநுபல்லவி)

இத்தரை தனிலுள பத்தர்க டுதிசெயு

மத்தனே சுத்தனே நித்திய நத்திடும்    - ஏழை

(சரணங்கள்)

சூரர்குல கால நாசனே மெய்ப்பத்தி செய்யுந்

            தொண்டரநு கூல நேசனே

            துதிசெயு மடியனுன் கதிபெற மதியரு

            ளதிபனே யிதுவென சதியே நீ செய்வது         - ஏழை

சொல்லுமுறை கேட்க வில்லையா வுன்னை நம்பிய

            தொண்டனைநீ காப்ப தில்லையா

            சூதிதுவோ வெனக் கோதிடு மாதியே

            நீதியோ வுனக்குநான் வாதியோ தொழுதிடும் - ஏழை

செந்தினகர் தன்னில் வாசனே திக்குவே றில்லாச்

            சிறியேனை யாளு நேசனே

            சீலனே யுமையருள் பாலனே ராமனநு

            கூலனே கோலனே வேலனே தொழுதிடும்     - ஏழை

(2)

காவடிச் சிந்து வர்ன்னமெட்டு

இராகம் : ஆனந்த பைரவி                 தாளம் : சாப்பு

திருவடி யருள்கந்த நாதா வென்றன்

            சித்தமே குடிவைத்து நாடிய

            பத்தியா லுயர் முத்தியே தரு

            திவ்யகுண பூஷண நன்னீதா

கருவடை யாதுகண் பாராய் நிதங்

            கண்டு தேவனென் றண்டியே மலர்

            கொண்டு நாடிய தொண்ட னாகிய

            கடையனை யாண்டருள் செயவாராய் - திருவடி

பண்டை வினையோடச் செய்வோனே யுன்றன்

            பாதமே கதியோதி னேனுயர்

            நாதனே முனம் வாதியாவரு

            பாவி யசுரர் சிரங்தோனே - திருவடி

குறுமுனிக் கருள்செயுஞ் சீலா தெய்வ

            குஞ்சரிப் பெணையுஞ் சொலற்கரு

            அஞ்சுகக் குறவஞ்சி யைப்புணர்

            குமராவி மலையரு ளியபாலா  - திருவடி

திவ்ய சொரூப மெய்த் தேவா வுயர்

            சேமமே தரு நாமமே புனை

            தாமனே பணி ராம னாகிய

            சிறியேனுக் கருள்புரிந் திட வாவா      - திருவடி

(3)

 

இராகம் - கேதாரகௌளம்                 தாளம் : ஆதி

(பல்லவி)

செந்தூரதனில் வள ரெந்தை யுன்பத மல்லாற்

திக்குவேறெனக் கேது

(அநுபல்லவி)

உந்தனை நிதநினைந் தெந்தங் குறை சொல்லியுஞ்

சிந்தை தனில் நினையா தெந்தவிதமோதிருச் - செந்தூர்

(சரணங்கள்)

பாழான சென்மநெடு நாளா டுத்தலைந்துன்

பாதறுதனைக் கண்டின்னஞ் சோதனை யேன்றிருச் - செந்தூர்

ஏது சொல்லியு மெனைப் பாதுகா வாவிடி

லெனக்கா ருதவியன்பர் துணைக்கா ரணனே திருச் - செந்தூர்

முத்தலத் தோர்போற்றுஞ் சுத்த நிராமய

வத்தனே தொழும் ராம பத்தற் கருளுந் திருச் - செந்தூர்.

(4)

 

இராகம் : சாவேரி                               தாளம் : ஆதி

(பல்லவி)

வேலும் மயிலு நினைப்பாயே சற்றும்

வேறொன்று நினையாதே மனப்பேயே

(அநுபல்லவி)

நாலுமறை முடியின் மேலு நடனமிடுங்

காலுங் கன்னிய ரிருபாலும் விளங்க வெற்றி  - வேலு

(சரணங்கள்)

எண்டிசையு நடுங்க வண்டவரையுந் தாவிக்

கொண்ட சூரபன்மாவைப் பண்டுகிழித்த வடி - வேலு

காம மகற்றுந் தூயோ னாமந்தனைத் துதிப்பாய்

ராமன் சொல்லுக் கிணங்கி நேமமுடனே தினம்- வேலு

(4)

இராகம் : முகாரி         தாளம் : ஆதி

பல்லவி

வேலையா வுன்றன் பாலையா - ஏழை கேட்பது

வேறொன்று மில்லைத் தண்டைக் காலையா

            அதுகொடுத்தாற் சாலையா

            ஓ வேலையா - வடி வேலையா

சரணங்கள்

பொல்லாமன தென்னுடன்

                        சொல்லா தெங்கெங்கு மோடிச்

            செல்லாநின்ற தென்செய்வே

                        னல்லா யுன்னிடத்தில்யா

            னில்லாது கேட்டு வீணின்

                        மல்லாட்டஞ் செய்யவில்லை   - வேலையா

ஓமென்ற வட்சரத்தின்

                        நாமப்பொரு ளுரையாப்

            பூமன்றனைப் புடைத்தே

                        யாமென்றழ வடைத்தாய்

            சேம நல்லோர்க் கருள்வோய்

                        ராமானந்தன் பணிசெவ்          - வேலையா

(6)

 

முற்றிற்று.

கௌமார சமயத் தனிக் கவிகள்

 

தவத்திரு இராமானந்த சுவாமிகள் அருளிச் செய்த

கௌமார சமயத் தனிக் கவிகள்

பதினான்கு சீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்

 

சுடர்மணி யடுத்த கடல்புடை யுடுத்த

               தொல்புவி தனிலெமன் விடுத்த

   தூதையே வன்னக் கோதைமா ரென்னத்

               துணிந்துமற் றவர்வளர் சொன்னக்

குடமுலை யிடையிற் படரிரு துடையிற்

               கொழுநறு மலர்விழிக் கடையிற்

   குலவிய மணத்திற் கலவிசெய் குணத்திற்

               குலங்குபு புலம்புகங் கணத்திற்

றிடநறை மொழியிற் றடவுடை வழியிற்

               றீக்கடி தடவிடு குழியிற்

   சிந்தையைப் போக்கி நிந்தையைத் தேக்கித்

               தியங்குறு தியக்கெலா நீக்கி

யடல்கெழு பத்தி யுடனுயர் சித்தி

               யளித்தெனை யாண்டருண் முத்தி

   யடியனேற் குதவு படியெலாம் பரவு

               மறுமுகா மயின்மிசை வாவே.

(1)

அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்

தன்னினந்தன் னைக்காக்கு மெனவுலகர் பழயமொழி

சாற்று மாபோ

லுன்னினத்தா ளென்றோமுன் செட்டிப்பெண் டனைநாடி

யுதவி செய்தா

யன்னிய நானல்லனீ வேளாள னாகையா

லஞ்ச லென்றே

தன்னியனாக் கிடவுன்ற னருட்செல்வந் தனிற்சிறிது

            தந்தாள் வாயே.

(2)

உலக நடை

இரட்டையாசிரிய விருத்தம்

வாயினாற் றுன்மார்க்க மாகாதெனச் சொல்வார்

                        மனநினைவு துன்மார்க்கமாம்

            வஞ்சகஞ் செய்யொணா தொருவர்க்கு மென்பார்பின்

                        வஞ்சித்த லேசெய்கையாம்

போயினார் தம்மைப்பி னிகழொணா தென்பார்

                        புறங்கூற லேவார்த்தையாம்

            புன்மைதரு பிறன்மனைவி புல்லொணா தென்பார்கள்

                        போகிப்ப தவரிடத்தாங்

காய்சினம்வெ நகரவழி காட்டிவிடு மென்பார்

                        கடிந்தசொல் லேவாசகங்

            களவினைக் கனவிலுங் காணொணா தென்பார்கள்

                        கவருவது பிறர்பொருளதா

மாய்மறைசொல் வழியதனி னிற்கவே சொல்வரவ

                        ரரைநாழி நிற்கமாட்டா

            ராறிருகை வேன்முருக நீர்பெருகும் வாரிசூ

                        ழம்புவியு ளோர்செயலிதே.

(3)

கட்டளைக் கலித்துறை

வேன்மணி லுந்துணை யென்பார் கிரத்தின் விதிவிலக்கும்

வேன்மயி லுந்துணை யென்பார் வினைதனை வேரறுக்கும்

வேன்மயி லுந்துணை யென்பார் பகைதனை வீட்டிவிடும்

வேன்மயி லுந்துணை யென்பார்க் கிணைசொல வேறில்லையே.

(4)

அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்

பொன்னைப் பூவைப் பூவையரைப்

            பொருளென் றுன்னிப் புவியுழன்று

தன்னை மறந்த சண்டாளர்

            தங்க ளுறவு தணந்துநித

முன்னைப் பரவுலம் படிக்கருள

            லுண்டோ விலையோ வுளதுரையாய்

முன்னைப் பொருளாய் நின்றோனே

            முருகா முறையோ முறையேயோ.

(5)

எழுசீர்த் தாழிசை

சிவகிரி தனிலொரு தண்டொடு நின்றிடு

            சேவ கனற் கழலைத்

தவநெறி யொடுமலர் கொண்டு பணிந்திடு

            தக்க வரைத் துதியா

தவநெறி கொண்டுமி கழ்ந்திடு மானிட

            ரருநர கது புகுவார்

நவமல விதுமறை கண்டு தெளிந்திடு

            நற்றவர் வா சகமே.

(6)

நேரிசை வெண்பா

பொற்குவடு நேர்பழனிப் பொற்பொருப்பிற் றண்டூன்றி

நிற்குமவன் றன்னுருவை நெஞ்சகத்திற் – சற்குருவாக்

கொள்ளுங் குணத்தார் குறித்தபயன் கைகூடு

மெள்ளும் பிழையிதிலின் றே.

(7)

உண்மை கூறல்

அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்

நாவரசும் வாசகனு மற்றறிஞர் களுமிங்கே

            நடிப்பே நிற்கப்

பூவுலகிற் பொய்புகன்றே பிறப்பிறப்பற் றாடியன்

            புகல்வ துண்மை

தேவர்சிறைமீட் டோனே சிறியருள நாட்டாத

            திருத்தா ளானே

யோவில்பஞ்ச பாதகத்தே னுண்மையுரைத் தேனெனையா

            ளுசித வேளே.

(8)

கட்டளைக் கலித்துறை

அறைமேற் றகிலற்றுப் பொற்பாகை சென்னைக் கணிபவர்போற்

கறைசேர் மிடற்ற னடியாரை நிந்தித்துக் கால்சலிக்கத்

தறைமீ தளவி றலந்தோ றுஞ்சுற்றிடுஞ் சண்டிகட்குக்

குறைதீர் கதியும் வருமோ சிவாசலக் கொற்றவனே.

(9)

அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்

சூரழித்த வேற்கந்தா விண்ணப்ப மெங்கண்மனச்

            சோர்வு சோல்வோ

மாரொருத் தருன்பொருளை யபகரிக்க நினைந்தாலு

            மவரை யுன்றன்

கூர்பொறுத்த வேன்முனையாற் குலைத்தவர்ள் வங்கிசத்தைக்

            குன்றச் செய்து

பாரிடத்தோ ரதிசயிக்க வெங்களைக்கண் பார்த்தருளிப்

            பகைதீர்ப் பாயே.

(10)

முற்றிற்று.