வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் அருளிச் செய்த
குருநாதன் அந்தாதி
காப்பு
(நேரிசை வெண்பா)
ஒருநாத னாகியொப்பி லோங்காரத் துற்ற
குருநாத னந்தாதி கூறிப் - பெருநாத
னென்னும் பெயர்பெற் றிகபரத்தில் வாழ்வதற்குப்
பொன்னுறழ்வே லாயுதங் காப்பு.
நூல்
(கட்டளைக் கலித்துறை)
திருவரு ளாற்றொழி லைந்தும் புரியுஞ் சிவன்றனக்குச்
சருவ சடாக்கரத் துண்மையைப் போதித்த சண்முகனா
மொருவனை யேகுரு நாதனென் றேத்தி யுருகுமென்னுள்
வருவதற் கன்னவ னொப்பா திருப்பது வஞ்சகமே.
(1)
வஞ்சக மேனின் மலர்த்தாளை நாடி வணங்குமென்ற
னெஞ்சக மிப்படி வாடிடக் காண்பது நீதிகொல்லோ?
வெஞ்சகத் தார்நிந்தை கேட்பதற் காளென விட்டுவிடே
லஞ்சக ளக்குரு நாதாபல் கோடிவெற் பாள்பவனே.
(2)
ஆளாகிக் கொண்டவர் போற்பல வார்த்தை யறைந்தபின்னர்
மீளாத் துயரக் கடலூ டுழல விடுத்தனையே
தோளார்ந்த கிள்ளைக் குருநா தனேமெய்த் தொழும்பரெதிர்
தாளா னடந்தொரு தண்டோடு தோன்றுந் தனித்தெய்வமே.
(3)
தெய்வமெல் லாமுநின் சீர்வடி வேயெனத் தேர்ந்தபின்னு
முய்வதெவ் வாறென்றெ னைவாட விட்டிங் குறங்கனன்றோ
சைவமுற் கூறுஞ் சமயங்க ளாறினுஞ் சார்ந்துதவி
செய்வதற் கான குருநாத னேயயிற் சேவகனே.
(4)
சேவேறு மீசன்முன் னால்வருக் கீந்த திறமையெண்ணிப்
பாவேறப் பாடிநின் றாட்கணிந் தேனருட் பார்வைகொண்டு
பூவேறு மங்கைய ரின்பநல் காய்மத பூதரத்தின்
கோவேறு சற்குரு நாதாவெண் சேவற் கொடிக்கையனே.
(5)
கொடியோர்கள் வாழ்வது கண்டென துள்ளங் கொதித்தயரும்
படியோரஞ் செய்வது நீதிகொல் லோபெரும் பாரளந்த
நெடியோனில் வாழ்வுறச் செய்தருள் வாய்செந் நெருப்புமிழு
முடியோங்கு மெய்க்குரு நாதாவொ ராறு முகத்தண்ணலே.
(6)
அண்ணாந் தொருகுள்ள னானையி லேகு மரசனிடஞ்
சுண்ணாம்பு கேட்டுத் தவித்திடல் போலுன் றொழும்புசெய்து
தொண்ணாந் தலைந்து துயரமுற் றேன்புலித் தோலுடுத்தோன்
கண்ணாம் பரம குருநாத னேவருட் காட்சிநல்கே.
(7)
நல்கறி யார்தம் மனைதோறு நாளு நடந்தவர்க்காம்
பல்கதை பேசித் திரியாது நின்புகழ்ப் பாடன்மிகச்
சொல்கவு மார ருடன்சேர்ப்ப தென்றுகொல் சூழ்வினையை
வெல்கரு ணைக்குரு நாதா! பல்கோடி விழிக்கந்தனே.
(8)
விழிக்குங் கருணைத் திருநாட்டத் தாலென் வினைமுழுது
மொழிக்குந் திறமை யுனக்கில்லை யோவமிழ் தொத்ததமிழ்க்
கொழிக்கும் புலவர் குருநாத னேபெருங் கோரமுற்றுப்
பழிக்குஞ் சிலர்க்கஞ்சி னேனறி யாய்கொல் பகர்ந்தருளே.
(9)
பகர்ந்தநின் சொற்களை நம்பியென் னெஞ்சம் பரதவித்தீண்
டகந்தையு ளார்க்கஞ்சு கின்ற தறிந்து மருள்செய்திலாய்
திகழ்ந்தவை வேற்கைக் குருநாத னேயுனைச் செந்தமிழாற்
புகழ்ந்ததற் கீதுகொ லோபய னாமிப் புவியிடத்தே.
(10)
இடங்கொண்ட பாருல கிற்றமி யேனுன்னை யேத்தலுற்று
மடங்கொண்ட மாயைப் பெரும்பேய்க்குள் ளஞ்சி வருந்துகின்றேன்
றிடங்கொண்ட சித்தியு முத்தியு மீந்தருள் செஞ்சிகிமே
னடங்கொண்ட ஞான குருநாதனே கந்த நாயகனே.
(11)
நாய்போ லலைந்திரந் தெய்த்துன்னை யிவ்வணண் நாடுகின்றேன்
றாய்போற் கருணை புரிந்தாள்வை யோபெருஞ் சஞ்சலத்தாற்
பேய்போன் மருள விடுப்பாய் கொலோவுமை பெற்றெடுத்த
சேய்போலும் வந்த குருநாத னேவினை தீர்ப்பவனே.
(12)
தீராக் கயமை யுடையார்தம் முன்றிலிற் சென்றலைந்து
பேராண்மை முற்று மிழந்திளைத் தேனெனைப் பேணியுன்னை
யாராதிக் கும்படி செய்தருட் பேறு மளித்தருள்வாய்
கூராரும் வேற்கைக் குருநாத னேயெண்ணில் கோலத்தனே.
(13)
கோலா கலப்பசுந் தோகையி லேறிக் குலவுதுங்க
வேலா யுதத்தொடு தோன்றலென்றோ வுன்னை வேண்டுமென்னை
நாலா விதத்தில் வருத்துவ தேன்கட னஞ்சமுண்டோன்
பாலா பரம குருநாத னாமுதற் பண்ணவனே.
(14)
பண்கொண்ட வேத மொருநான்குந் தேடும் பதுமமலர்த்
தண்கொண்ட சேவடி தந்தருள்வாய் முன்பு தானவரால்
விண்கொண்ட சோகந் தவிர்த்தகந்தா வெற்றி வேற்றெய்வமே
கண்கொண்ட தோகைக் குருநாத னாகிய காரணனே.
(15)
காரண மும்பல காரிய மியாவுங் கரத்தில்வைத்த
வாரண கேதனத் தானெனத் தேறுமெய் வாழ்வடைந்து
நாரண னாதியர்போல் வாழப் பெற்றில னான்மறைசொல்
பூரண சற்குரு நாதா விண்ணூரைப் புரப்பவனே.
(16)
புரந்தரன் வேதன் றிருமா லொப்போரும் புகழுநல
நிரந்தர நல்கவல் லாயென்ன வேமிக நேடுமென்னுட்
கரந்தறி யாதவர் போலிருந் தாயினிக் காதலித்த
வரந்தரு வாய்குரு நாதா வெங்கெங்கும் வசிப்பவனே.
(17)
பவந்தவிர்ந் துய்கை நினைத்துன்னை நாடிப் பணியுமென்னை
யவந்தரும் புன்னெறிக் கேன்விடுத்தாய் குன்றி லாடல்செய்து
சிவந்தபொற் றாட்குரு நாதா வெனது திருப்புகழ்ப்பாட்
டுவந்தனந் தந்தரம் பல்கோடி வார்த்தை யுரைத்தவனே.
(18)
உரைக்கடங் காப்பர மானந்த வாரிதி யூடலரு
நிரைக்கம லம்பொரு நின்றாள் சுமக்குநன் னேயமுற்று
வரைக்குலந் தோறு மகிழ்வார்தம் மோடென்னை வைப்பதென்றோ
விரைக்குர வக்குரு நாதா வைவேற்கர வித்தகனே!
(19)
வித்தையிற் சற்று முதவாதிவ் வண்ண மெலியவிட்டாய்
தத்தையென் றென்னைப் பகர்ந்திலை யோவயிற் சத்திகொண்ட
முத்தைய னாங்குரு நாதா தொடுத்து மொழிந்துமுள்ளப்
பிந்தைவெல் லாதுழன் றேனறி யாயெனப் பேசரிதே.
(20)
பேசுந் தமிழ்ப்பய னீநல்கு மாறு பெறாமையெண்ணிக்
கூசுங் கொடுமை தவிர்வதென் றோபொடி கொண்டமட்டும்
பூசும் பரம குருநாத னேபல பூதரத்தும்
வீசும் பரிமளப் பூந்தாளி னாசையு மிஞ்சியதே.
(21)
மிஞ்சிய மாதவஞ் செய்யறி யாதருள் வேட்கைகொண்டு
கெஞ்சிய வென்னை மறந்தனை யோதமிழ்க் கிள்ளையெனக்
கொஞ்சிய வாயு மடைத்தது வோகுறக் கோதைகண்முன்
னஞ்சிய சற்குரு நாதாநின் சொற்படி யாடல்செய்யே.
(22)
செய்ய பவளத் திருமேனி யும்பொடிச் சீருமொரு
கையணி தண்டுமற் றோர்கையின் முத்திரைக் காட்சியுமிவ்
வையக மும்புகழ் வேல்புனை மார்பும் வயங்கவந்து
மெய்யளிக் குங்குரு நாதனல் லாற்றெய்வம் வேறில்லையே.
(23)
இல்லையென் றூர்தொறுஞ் சென்றலைந் தேற்றுட லெய்க்கவிடுந்
தொல்லை வினையைத் தொலைத்துன் றுணைப்பதஞ் சூட்டும்வண்ணம்
வல்லைநின் னுள்ள மிரங்காத தேனெண்ணில் வண்டுகிண்டுங்
குல்லையந் தார்க்குரு நாதாவை வேற்கரக் கொற்றவனே.
(24)
கொற்றவை வேற்கைக் குருநாத னேயெனக் கூவுமென்னை
மற்றவர் போலப் பரதவித் தேங்கி வருந்தவிட்டாய்
சற்றருட் பேறளித் தாண்டா லெனக்குத் தகாதுகொல்லோ
பற்றகன் றோருறுங் குன்றுதொ றாடிய பாதத்தனே.
(25)
பாதங் கருதித் தொழுவார்க் கிரங்கும் பரமகுரு
நாதனென் றுன்னை யறியார்தம் பாற்பொய் நவில்வைகொல்லோ
வேதம் பகர்ந்தவ னாதிய ரஞ்ச விரிந்தசைந்த
சூதந் தறித்தவை வேல்புனை தோளுடைத் தூயவனே.
(26)
தூயவெண் ணீற்றணி தோன்றவந் தென்னுடன் சொன்னசொற்கண்
மாய வுலகி னிசமாக வேண்டி வருந்துமென்னை
நீயறி வாயுன்னை நானறி யேனிது நிச்சயங்காண்
சேயபொன் மேனிக் குருநாத னாமயிற் சித்தசனே.
(27)
சித்தருஞ் சற்குரு நாதனென் றேத்தச் சிவன்விழியி
லுத்தமச் சேயென வந்தாய்நின் சீர்த்தி யுரைக்குமென்னைப்
பித்தனென் றூரவ ரேசுகின் றாரினிப் பேணிநின்மெய்ப்
பத்தனென் றோதப் பணித்தாள வேண்டும் பரமுனக்கே.
(28)
பரந்தாம னான்முக னாதியர் போற்றும் பரமன்முன்னா
ளிரந்தா னவன்மைந்த னீயெனக் கேட்டுன் னிடத்தெனக்கோர்
வரந்தாவென் றேற்று மறுகுகின் றேனெதிர் வந்தருள்வாய்
புரந்தா தரிக்குங் குருநாத னாம்மயிற் புண்ணியனே.
(29)
புண்கொண்ட நெஞ்சம் புனித பரானந்த போதமுற்றுக்
கண்கொண்ட தோகை மயின்மீ துனைத்தினங் காண்பதுண்டோ
கண்கொண்ட தென்பொதி யைக்குறு மாமுனி தன்னுளத்தி
னெண்கொண்ட தாட்குரு நாதாவென் றென்று மிளையவனே.
(30)
இளையமின் னார்தம் முலைப்போக மேநல மென்னுமயற்
றளையடைந் தோரெனத் தோற்ற விட்டாய்நின் சடாக்கரத்தால்
விளையுமெஞ் ஞானமென் றீந்தருள் வாயெழு வேலையினு
மளையுங் கரத்தெங் குருநாத னேயுமை யாண்மைந்தனே.
(31)
மைந்தா வெனவுமை கூவி வருந்த வருங்கருணைக்
கந்தா வுனைக்குரு நாதனென் றோர்ந்து கருதுமென்முன்
வந்தார்வ நல்கவித் தாமதமே னென்றன் வாழ்வனைத்து
நிந்தாதி யாமிழி வெல்லாமுஞ் சத்திய நின்னருட்கே.
(32)
நின்னரு ளேகதி யென்றெண்ணி நாடுமென் னெஞ்சகத்தி
லுன்னது கோல மிலங்காத தென்கொ லுரகமுண்ணும்
பொன்னவிர் தோகை மயிலேறி யும்பர் புகழவருந்
தென்னவ னான குருநாத னேயயிற் றிண்புயனே.
(33)
திண்ணிய மெய்யுணர் வுள்ளார்கள் போலத் திகழ்ந்தடியேன்
பண்ணிய பாவ மளவு படாது பரிந்தளித்தாண்
டெண்ணிய வாழ்வுறச் செய்வாய் கொல்லோபுனத் தேனல்வள்ளி
நண்ணிய தோட்குரு நாதாமுச் சங்கத்து நாவலனே.
(34)
நாவலம் பொன்னிற் சிறந்தபல் பாட னவின்றுமென
தாவன்முற் றும்படி செய்திலை யேயினி யாகிலுமிக்
கேவலந் தீரக் கிருபைசெய் வாய்தமிழ்க் கிள்ளைமெச்சுஞ்
சேவலங் கைக்குரு நாதாவிண் ணோர்குல சேகரனே.
(35)
சேகர நின்றிருப் பாதங்க ளேயெனச் சிந்தைசெய்தும்,
பாக மதுரத் தமிழ்பாடிச் சூட்டியும் பைம்பொனிச்சைச்
சோக மொழிக்கத் துணிந்திலை யேபசுந் தோகைமயில்
வாகனச் சற்குரு நாதாசற் றேனு மனமிரங்கே.
(36)
இரங்காத வன்னெஞ் சுடையார்தம் முன்றிலுக் கேகிநித்தங்
குரங்கா மெனப்பற்க ளெல்லாமுங் காட்டிக் கொதித்தயரா
வரங்கா தலிப்ப தறிந்திலை யோவென்று வந்தருள்வாய்!
மரங்காதும் வேற்குரு நாதாநின் போற்றுணை மற்றில்லையே.
(37)
மற்றையர் பாற்சென் றிரவாதுன் னீகையில் வாஞ்சைகொண்டே
னற்றையிற் சொன்னசொற் போலரு ளாததெ னச்சொல்வம்போ
பொற்றையி லாடுங் குருநாதனே நின்சொற் பொய்த்தொழியா
திற்றையி லிப்பொழு தேவிளை யாட்டொன் றியற்றுதியே.
(38)
இயலா தியதமி ழோர்மூன்றும் பாடு மெழிற்புலமைச்
செயலா னதைத்தர னீயேயென் றாலினிச் செம்பொன்வெஃகு
மயலால் வருந்த விடாதருள் வாய்குற வள்ளிவிழிக்
சுயலான் மருண்ட குருநா தனாமயிற் காவலனே.
(39)
காவகத் துற்றவர் தம்பெரும் போகமுங் கைத்துனருட்
பாவல னென்றுல கோர்பகர் பேறும் படைத்துளநான்
சேவலங் கேதனச் சீர்காண வேண்டற் றெரிந்திலையோ
மூவருக் குங்குரு நாதாவை வேற்கை முருகையனே.
(40)
முருகாவென் றோர்மொழி மாத்திரங் கூறிய மொய்குழற்பெண்
ணருகாகி யங்கைமுன் னீதன்மெய் யேலென்னை யாண்டுகொள்ளு
மொருகால முண்டென நம்புகின்றேன் சங்க மூதியமான்
மருகாவை வேற்குரு நாதாவென் னெஞ்சினுள் வஞ்சமின்றே.
(41)
இன்றே யெனைத்தடுத் தாண்டுகொண் டுன்னரு ளேற்றநல்கி
நன்றே விளக்கவல் லாயல்லை யோகுரு நாதனென
நின்றேதந் தீர்த்தரன் றன்னுட னோர்சொன் னிகழ்த்தியபொற்
குன்றே யளவற்ற குன்றுதொ றாடிய கூத்தினனே.
(42)
கூத்தாடுந் தோகை மயிலேறி யன்பர் குழாத்தொடென்னைக்
காத்தாள வேண்டி வரும்நாளென் றோதினைக் காட்டுவள்ளி
சேத்தாள் வணங்குங் குருநாத னேயுனைத் தேடிநொந்து
நீத்தாருட் சீரியன்போல் வேடங் காட்டியு நின்றவனே.
(43)
நின்ற நிலையுந் தடுமாறி யுண்மை நெறிபிழைத்து
முன்றன் றிருவருட் பேராசை யொன்று மொழிந்ததின்றா
லென்றன்பர் தம்முடன் கூட்டுவை யோவிகத் தெண்ணில்பல
குன்றங் கொளுங்குரு நாதா சடாக்கரக் கொற்றவனே.
(44)
கொற்றவை வேற்குரு நாதாவென் றேதினங் கூவுமென்னை
நற்றகை சாலு முனிவோர் குழாத்தி னடுவைத்திடா
துற்றவர் போற்பல வுண்மைசொற் றிவ்வணு ழலவிட்டாய்
சற்றருட் பார்வைசெய் தாளினி மேலுஞ் சகிக்கரிதே.
(45)
அரிதாமுன் னாமங்க ளாயிரத் தொன்றை யறைந்ததனா
லுரிதா னுழக்கி ரண்டாகிய வுண்மை யுணர்ந்தபின்னும்
விரிதா ரணியிலிவ் வாறடி யேன்மனம் வேவதென்னோ
பெரிதான சீர்க்குரு நாதாவை வேலைப் பிடித்தவனே.
(46)
பிடிநிகர் மென்னடை யோடிம வான்பெற்ற பெய்வளையை
வடியயி லாக்கிப் புனைந்துபல் கோடி மலையினும்போய்க்
கொடிநட மாடுங் குருநாத னேவுனைக் கும்பிடுமெய்
யடியவர் தம்புடை யூடெனைக் கூட்டி யருள்வதென்றே
(47)
என்றுநின் றாட்சுமை வேண்டி யுருகி யிளைக்குமென்னைப்
பொன்றுமுன் னாளக் கருதுகண் டாய்வளம் பூத்தபல
குன்றுதொ றாடுங் குருநாத னேமுன் குறித்தவற்றை
நன்றுநன் றென்றொப்பி யிப்போது கைவிடன் ஞாயமன்றே.
(48)
ஞாயம் பலவு மறிந்துள்ள நீயென்னை நாட்டிலுள்ளார்
பேயனென் றேச விடலாகு மோவினிப் பேணியொரு
தாயக மாகிமுன் னின்றருள் வாய்நெடுஞ் சத்திகொண்ட
சேயதிண் டோட்குரு நாதாவிண் ணோருட் சிறந்தவனே.
(49)
சிறந்தபல் குன்றங்க டோறுநின் றாடுநின் சீறடியை
மறந்தவர் போலப் பரதவித் தேன்மயில் வாகனத்தி
னிறந்தழைக் குங்கதிர் வேலோடு வந்துமுன் னின்றருள்வா
யிறந்தழி யாக்குரு நாதாவென் னுள்ளு மிருப்பவனே.
(50)
இருப்புவன் னெஞ்சக் கொடியேனு நின்னருட் கிச்சைகொண்டு
திருப்புக ழாயிரஞ் செப்புகின் றேன்மெய்த் திருத்திநல்கி
நெருப்புறழ் மேனி யொடுதோகை மீதெதிர் நின்றிலையே
பொருப்புடைச் சற்குரு நாதா கடம்பு புனைந்தவனே.
(51)
புனைந்துரைக் குங்குணஞ் சற்றுமில் லாதவென் புன்கவியும்
வனைந்தபொன் னீப மொடுசேர்வ தென்றுகொன் மாமலர்த்தா
ணினைந்துமிவ் வாறு வருந்தனன்றோ வஞ்சர் நெஞ்சமஞ்ச
முனைந்தகை வேற்குரு நாதா குறக்கொடி மோகனனே.
(52)
மோகக் கடலிற் குளியாம லுன்னருண் முத்தியினுக்
கேக மனத்தொடு மெய்த்தவ மேசெய் திளைப்பவர்போற்
றேக மதிற்குறி காட்டியு மிவ்வணஞ் சீரழிந்தேன்
காகரு ணைக்குரு நாதா மனோன்மணி கைக்குருந்தே.
(53)
குருந்தையின் கீழொரு வேதிய னார்செவி கொள்ளும்வண்ணந்
திருந்துசொற் கூறிய தேசிக னாருஞ் சிரங்குனிய
வருந்திருத் தாட்குரு நாதா! கலாப மயிற்பரிமேற்
பொருந்துகை வேலொடு முன்றோன்றி யாளாது புண்ணியமே.
(54)
இயமான னாதிய வெட்டுநின் சீருரு வென்றுணர்ந்துங்
கயல்போலுங் கண்ணியர் மோகாந்த காரக் கடற்குளித்தேன்
வயமீறும் வேலுடன் வந்தருள் வாய்குற வள்ளிமின்மேன்
மயலான சற்குரு நாதாமெய்ஞ் ஞான வரோதயனே.
(55)
வரந்தந்த வண்ணம் பலியாது கண்டு வருந்தவிட்டாய்
கரந்தந்து காக்குங் கடனுனக் கேயிந்தக் காசினியி
லுரந்தந்து ளார்மற்று ளாரோ விருப்பினு முன்னருளே
பரந்தந்த சற்குரு நாதாவை வேற்கைப் படைத்தெய்வமே.
(56)
படைக்கும் பிரமனைப் பாலிக்கு மாயனைப் பாசமின்றித்
தொடைக்குஞ் சிவனை நினைத்தென்ற னெஞ்சந் துடிக்கின்றதாற்
புடைக்குங் குமநிறத் தோள்பாடு மென்னைப் புவிப்பிணக்கி
லடைக்கும் பரம குருநாத னேவிரைந் தாண்டுகொள்ளே.
(57)
கொள்ளத் தகுபவுங் கொள்ளா தனவுங் குறித்தறியே
னெள்ளற்குள் ளச்சமொத் தேத்தும் புகழினுக் கிச்சையுள்ளேன்
றள்ளப் படாதுகை தந்தாள வேண்டுந் தமிழ்முனிவ
னுள்ளத்தி லாடுங் குருநாத னேயெண்ணி லூரவனே.
(58)
ஊரனந் தங்குன்று கோடானு கோடி யுடையவுன்றன்
பேரனந் தங்களி லொன்றே பகரும் பேதையைப்போற்
சீரனந் தந்தரு நின்னருள் வாழ்வினிற் சேர்வதென்றோ
நீரனந் தந்தரு ளுங்குரு நாதவென் னேயத்தனே.
(59)
நேயம் பெருத்து மலைதோறும் போய்த்தின நின்புகழ்சொல்
வாயன்பர் தம்மிடை நாயேனும் வாழ்வுற வைப்பதென்றோ
மாயன் பரவும் மருகாவில் வேடர் வளர்த்தபெண்முற்
போயங் கிரந்த குருநாத னேசெச்சை பூண்டவனே.
(60)
பூண்ட வராவணிப் பெம்மா னுதற்கட் பொறியெனவந்
தாண்ட வுணேசனைக் கீன்றாய்நின் பொன்னடிக் கன்புசெய்து
வேண்டலெல் லாந்தர வல்லாயன் றோவெற்றி வேல்பிடித்துத்
தாண்டவஞ் செய்குரு நாதாபல் கோடி சயிலத்தனே.
(61)
சயிலங்க டோறுந் தமிழ்பாட நாடுமென் றன்முனெழின்
மயிலின்க ணேறி வருவதென் றோவஞ்ச மாவைவென்ற
வயிலங்கை கொண்ட குருநா தனேயெண் ணிலாதவர்தம்
வெயிலந்த மேனிய னேமுழு தோர்ந்துள்ள வித்தகனே.
(62)
வித்தைக ளெட்டும் பிறவாத முத்தியும் வேண்டிநின்கைத்
தத்தைசொற் பாடல்க ளாற்றுதி யாதவர் தம்மையொத்தே
னித்தை யறிந்து மிரங்குகில் லாயினி யென்னசெய்வேன்
முத்தைய னான குருநாத னேவள்ளி மோகத்தனே.
(63)
மோகக் கடலிற் குளிக்கின்ற வென்னை முதிரருட்சீர்த்
தாகத் தழுந்தவுங் கண்டனை யேயினித் தாமதியா
தாகத் தமைந்தவிர் கண்களுங் காணவந் தாண்டுகொள்வா
யேகத் துவக்குரு நாதாவை வேலொன் றெடுத்தவனே.
(64)
எடுத்தபொற் றாளொன் றுடையானுக் கானந்த மீந்தவுன்னை
யடுத்தவென் றுன்ப மழியாத தென்கொ லறைந்தருள்வா
யுடுத்தலந் தொட்டு வளரிம வான்மக ளொண்முலைப்பான்
மடுத்தசெவ் வாய்க்குரு நாதா கலாப மயூரத்தனே.
(65)
அத்தனுங் கும்ப முனியுநின் றோள்புனை யஞ்சுகமு
மொத்தமெய்ச் சித்தனென் றென்னையும் வாழ்விக்க வுன்னுவையோ
புத்தமு தன்னசொற் குஞ்சரி வள்ளி புணர்கணவா
வுத்தமச் சற்குரு நாதனென் றேத்துந ருள்ளத்தனே.
(66)
உள்ளத்தி லுன்ற னுருவமுன் னாமற்ப லொண்டொடியார்
வள்ளத் தனத்திச்சை கொண்டலைந் தாலுநின் மாமலர்த்தாள்
கொள்ளத் தகுமவ னென்றொரு நாமங் கொடுத்திலையோ?
கள்ளத் தொழிற்குரு நாதாவை வேற்கரக் காங்கெயனே.
(67)
காங்குடற் சூரனைக் குத்தித் திறந்த கதிரயிலைத்
தாங்குகைச் சற்குரு நாதனை யேதினந் தஞ்சமென
லோங்குசொற் பாட லுரைக்கின்ற வென்னை யுலகிகழும்
பாங்குற வேன்விதித் தாய்கஞ்ச மாமலர்ப் பண்ணவனே.
(68)
பண்ணுங் கொடுமை யனந்தங் குலாவு படிறனுன்னை
யெண்ணுந் தவர்கொள்ளு மிச்சைகொண் டேனினி யென்செய்வையோ
விண்ணும் புவியும் வியன்பா தலமும் விரும்பிநித்த
மண்ணுங் கருணைக் குருநாத னேயென்னை யாண்டவனே
(69)
ஆண்டலைக் கேதனம் வாழியென் றேத்தி யருட்பெருக்கம்
வேண்டவிட் டாருனை யன்றியுண் டோவெற்றி வேல்புனையுந்
தூதண்டகு பன்னிரு தோட்குக னேபசுந் தோகைமயிற்
றாண்டவச் சற்குரு நாதா வகோர சடாட்சரனே.
(70)
சடமெடுத் திட்ட பயன்வேண்டிப் போற்றுமென் றன்மிசைநீ
யடமெடுக் கின்றது நீதிகொல் லோசெம்பொ னம்பலத்திற்
றடமெடுத் தாடுநர் சற்குரு நாதா தழல்விடவாய்ப்
படமெடுக் கும்பணி மீதாடுந் தோகைப் பரிக்கந்தனே.
(71)
பரிக்குங் கலாப மயின்மீ துனைத்தினம் பார்க்கநண்ணிச்
சிரிக்கின்ற வர்க்கொ ரிலக்காகி னேனெனைத் தேற்றலென்றோ
வரிக்கு மருமக னெங்குரு நாதனென் பார்க்கெளியாய்
கரிக்குங் கிரிக்கும் வடிவேல் விடுத்த கரத்தண்ணலே.
(72)
கரத்திற் றுலங்குங் கதிர்வேலுந் தோகைக் கனமயிலு
முரத்திற் கமழ்ந்த குராமலர் மாலையு மும்பரெல்லாஞ்
சிரத்திற் சுமந்த திருத்தாளு மென்முற் றிகழவந்தாள்
வரத்திற் சிறந்த குருநாத னேவள்ளி மாப்பிள்ளையே.
(73)
மாப்படச் செற்ற வடிவேற் குகனை மலிந்தவெள்ளைக்
காப்பணி வார்நுதற் கண்மணி யாவரு கந்தனைப்பல்
பாப்பகர் கின்றவர் தங்குரு நாதனைப் பற்றிநின்று
கோப்பனந் தம்பெற்று வாழ்ந்தா ரளவற்ற கோடியுண்டே.
(74)
கோடாத வுண்மை நெறியாளர் தந்திருக் கூட்டமின்றிக்
கேடாளு வாரொடு பன்னாட் பழகிக் கிலேசமுற்றே
னாடா வதுமயி லாவது குஞ்சர மாவதுகொண்
டோடாவந் தாள்குரு நாதாவை வேற்கரத் துத்தமனே.
(75)
உத்தம மாய திருவேட மிட்டு முலகிலுள்ளார்
பித்தனென் றேசத் திரிந்தலுத் தேனருட் பேறளித்துச்
சித்தரு மெச்சத் தகும்வாழ்விற் சேர்த்தருள் செந்தமிழ்ச்சொற்
பத்தருக் கான குருநாத னேயுமை பாலகனே.
(76)
பாலன்ன சொற்குறப் பேதைதன் கொண்கனைப் பன்னிருகை
வேலனைக் குன்றங்க டோறுநின் றாடும் வினோதனைப்பல்
கோலம் பொருந்துங் குருநாத னென்று குறித்துணருஞ்
சீலன் பொதியை முனிநாதன் போலுஞ் சிறப்பினனே.
(77)
இனனொரு கோடிக ளொப்பாநின் கோலத்தை யென்னதுபுன்
மனநினைக் கத்தக்க வண்மைய தோமயில் வாகனத்தி
லனநடை மாத ரிருவர்தம் மோடுவந் தாண்டருள்வாய்
கனகவை வேற்குரு நாதா கருணைக் கடாட்சத்தனே.
(78)
கடமாவிற் செங்கதிர் வேலோடு தோன்றிப்பல் கற்கடொறு
நடமாடும் பங்கயத் தாள்சூட்டி யாண்டரு ணாகமணிப்
படமாகு மலகுனமின் னார்நெஞ்ச மியாவும் பதிவதற்கோ
ரிடமான தோட்குரு நாதாவெண் சேவ லெடுத்தவனே.
(79)
எடுக்குங் கலாப மயின்மீது தோன்றியின் றென்கலியைக்
கெடுக்குங் கருணை யுனக்கில்லை யோபசுங் கிள்ளையொன்று
தொடுக்குந் தமிழ்க்குரு நாதாவென் றேத்தித் தொழுதுருகி
யடுக்குந் தவர்க்கெளி யோனேயெங் கெங்கு மமர்ந்தவனே.
(80)
அமரர்பல் லோர்க்கொரு தாரக மாகி யவிர்ந்தவுன்னைத்
தமரவ ரோடுந் தொழுவேனை யாளத் தகாதுகொல்லோ
பமர முலாமலர்ப் பூசைசெய் கென்னப் பகர்ந்திலையோ
சமரச போதக் குருநாத னேயயிற் சண்முகனே.
(81)
முகமா றுடைய குருநாத னென்றுன்னை முன்னுமென்ற
னகமான கோயிலுண் ணீவந் திராவிடி லாழிசுற்றுஞ்
சகமாயை சூழ்ந்துமிவ் வாறுனை நாடித் தவிப்பன்கொலோ
மகமாயி யீன்ற புதல்வா பலகோடி மலைக்கந்தனே.
(82)
கந்தக் கடம்ப மலர்மாலை போலென் கவியையுங்கொண்
டிந்தக் கடற்புவி முற்றும் புகழு மியல்பளித்தாள்
சொந்தக் கடவு ளெனத்தினம் போற்றுந் தொழும்புடையா
ரந்தக் கரணக் குருநாத னேசயி லாதிபனே.
(83)
ஆதியி னீசொன்ன சொற்களை நாடி யலமருவேன்
கோதின்மெஞ் ஞான நெறிசேர்வ தென்றுகொல் கொற்றமிகுஞ்
சோதிவை வேற்குரு நாதாவிவ் வாறெனைத் துன்புறுத்த
னீதியன் றன்றைய னேயினி யேனு நிசஞ்சொல்லிடே!
(84)
நிசமொன்று பொய்பல கூறுகின் றேனையிந் நீணிலத்தோர்
பிசகனென் றோதவுங் கண்டனை யேயினிப் பேணியருள்
வசமுறுஞ் சிந்தையு ளாருடன் சேர்ந்து மகிழவைப்பா
யசமுகைக் குங்குரு நாதாமின் போலு மயிலத்தனே.
(85)
அயிலேந்தி யோரிரு மங்கைய ரோடு மணிக்கலப
மயிலேறி வந்தருட் செய்குவை யோவிம வான்வளர்த்த
குயிலே யனைய பிராட்டிமைந் தாபல கோடிபெருஞ்
சயிலேச னான குருநாத னேதுயர் தாங்கரிதே.
(86)
தாங்கா வறுமைக் கனலூ டழுந்தித் தயங்குமெனக்
காங்கா ரணம்பகர்ந் தாயந்த வாறினி யாள்வதென்றோ
காங்காருந் தோகை மயில்வடி வேயெனக் கற்றவர்சொல்
லோங்காரச் சற்குரு நாதா! வெனையு முடையவனே.
(87)
உடைமணி தண்டை சிலம்பார்க்கத் தோகையி லோடிவந்து
விடையவன் றன்னிடஞ் சொன்னதைச் சொற்றருள் வென்றிவைவேற்
படையணிக் கைக்குரு நாதா வமரர் பயந்தவிர்த்துத்
தடையறக் குன்றங்க டோறுந் திரியுந் தனித்தெய்வமே.
(88)
தனித்துன்னை நாடுமப் போதுமென் னெஞ்சஞ் சகமயக்காற்
பனித்திடச் செய்யும் வினைப்பேயை வென்றுன் பதமலர்த்தே
னினித்திடு நாளொன்று முண்டு கொல்லோவினி யென்செய்குவேன்
றொனித்தவெண் சேவற் குருநாத னேயயிற் றோட்கந்தனே.
(89)
தோட்டாமை யொன்றுகொன் றாற்கிளை யானைத் துலங்குபர
வீட்டாவற் காரர் குருநா தனைவெற்றி வேற்குகனைப்
பாட்டாற் றுதிக்கவல் லார்க்கெளி யானைப் பரண்குறத்தி
தாட்டா மரைத்தொண்ட னென்பார்க்கு மெய்துந் தவப்பயனே.
(90)
தவப்பெரு வாழ்வைக் குறியாமன் மங்கையர் தம்மைநத்து
மவப்புலை யாட்டில் விடலா குமோவிரைந் தாண்டருள்வாய்
சிவப்பொருங் குள்ள திருமேனிச் சண்முகத் தெய்வமென்பா
ருவப்புறச் செய்யுங் குருநாத னேயெங்கு முற்றவனே.
(91)
உற்றசொல் லொன்றுரைத் தொவ்வாமை பற்பல வோதுமுன்னைப்
பற்றல்விட் டுய்யும் வகையறி யேனருட் பார்வைகொண்டென்
குற்றமெல் லாந்தவிர்த் தாண்டருள் வாய்குறக் கோதைபுணர்
மற்றடந் தோட்குரு நாதாதெய் வானை மனத்தவனே.
(92)
மனங்கொண்ட மட்டுக்கு மேலாய துன்பம் வருத்தியென்னைத்
தனங்கொண் டலைய விடலாகு மோசெழுந் தாமரையோ
டனங்கொண்ட வேதனைக் குட்டிச் சிறையி லடைத்ததனாற்
கனங்கொண்ட கைக்குரு நாதா குறிஞ்சியங் காவலனே.
(93)
காவலில் லாத பயிர்போல வாடிக் கலங்குமென்ற
னாவலெல் லாந்தர வல்லாய்கொல் லோமுன் னறைந்ததெல்லாம்
பாவலர் கண்முன் நிசமாகும் வண்ணமும் பார்த்திலையே
மூவலில் சற்குரு நாதாவை வேற்கர முன்னவனே.
(94)
முன்னம் பகர்ந்த மொழியாவு நாடொறு முன்னுமென்னு
ளின்னம்பல் வார்த்தையு மேன்சொல் கின்றாய் சொல்லியென்னபயன்
சொன்னவண் ணஞ்செயக் கண்டிலே னேபசுந் தோகையிவர்
சின்னவ னான குருநாத னேயயிற் செங்கையனே.
(95)
கையா மதுரத் தமிழ்ப்பாடல் கேட்டுங் கருத்திரங்கி
மெய்யான பேரின்ப மீந்திலை யேவெற்றி வேற்குகனே
பையா டரவ மிசையாடுந் தோகைப் பசியமயி
லையா வருமைக் குருநாத னேமுற்று மானவனே.
(96)
ஆனந்த வாரி கடந்தோருக் கெய்து மதீதமென்னு
மோனந் தரநினைக் கின்றதென் றோமுழு துந்தெரிந்த
ஞானந் தழைத்த குருநாத னேமறை நான்குரைத்த
கோனந்த நாளினு மஞ்சப் புடைத்தகைக் கொற்றவனே.
(97)
கொற்றக் கலாப மயின்மீ தருகிரு கோதைநல்லா
ருற்றவுல் லாசத் தொடுதோன்றி யாண்டரு ளோதமுந்நீர்ச்
செற்றவை வேற்கைக் குருநாத னேநற் றிருப்புகழ்நூல்
கற்றவர்க் கோர்துணை யாய்விளை யாடிடுங் கந்தப்பனே.
(98)
கந்த மதகரி மீதேனுங் கோரக் கருமருப்புச்
செந்தகர் வாகன மீதேனுந் தோகைச் சிகியெனச்சொல்
பைந்தகைப் புட்பரி மீதேனும் வந்தருட் பாங்குநல்காய்
சுந்தரச் சற்குரு நாதாவெண் சேவற் றுவசத்தனே.
(99)
துவசம் பொருந்தனி வீரம் பெருக்கித் துகளணுகாக்
கவசமு மாகி யடியாரை நாடொறுங் காக்குமொன்னா
ரவசங் கொளத்திகழ் வேலுடை யானெண்ணி லாடலுள்ளான்
சிவசங் கரனுந் தொழுங்குரு நாதன் றிருவருளே.
(100)
நூற்பயன்
(நேரிசை வெண்பா)
செந்தா மரையான் றிடுக்குற் றழப்புடைத்துக்
கொந்தாரு நீபமணி கொற்றவேண் - முந்தாதி
யான குருநாத னந்தாதிக் கன்புடையா
ரீனமுழு துந்தவிர்வா ரே.
வேலுமயிலுந் துணை.
