வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் அருளிச் செய்த
கங்கையந்தாதி
காப்பு
(நேரிசை வெண்பா)
மங்கைபங்கன் சென்னிமிசை வைத்துமகிழ் வான்பொருளாங்
கங்கைபுனை யந்தாதிக் காப்புரைக்கி - லங்கையிலோர்
கோடுகொண்ட மும்மதச்செங் குஞ்சரமுங் கொற்றவைவே
லீடுகொண்ட வேடுவனு மே.
நூல்
(கட்டளைக் கலித்துறை)
கங்கை யம்மே நின்னருட்பேறு வேண்டுமென் கற்கிணற்றிற்
சங்கையில் வான்புன லூற்றென்று தோன்றத் தயைசெய்வையோ
மங்கையரிற் கடையா வாரு மேச மனமெலிந்தேன்
செங்கையில் வேல்கொ ணின்சேய் மொழியாலித் தியக்குற்றதே.
(1)
தியங்கித் தொடுமென் கிணற்றூடு வற்றருந் தெள்ளியநீர்
வயங்கக் கருணை செயவேண்டு மூனுண்ணு மாந்தர்களு
நயங்கெட்ட நிந்தைசெய் கின்றார் கண்டாயினி நான்சகியேன்
முயங்குற்ற கேள்வர் தலைமே னிலாவு முகிண்முலையே.
(2)
முகிலே யனைவர்க்கு மோர்துணை யாமென மூதுணர்ந்தோர்
மகிழ்சீல வள்ளுவன் சொற்றா னதுவுநின் வண்மையன்றோ
பகிரா துண்பார் மனம்போலென் கிணற்றினைப் பாழ்செய்திடே
லகிபூண்டு ளாற்குமை தீர்க்கரு மோக மளிக்குமின்னே.
(3)
அளிக்குலம் பாடுங் கமலங்க ளாகுமவை யவங்கொண்
டொளிக்குளிர் சங்கெடுத் தூதிய மால்வடி வுன்னதென்னிற்
புளிக்குரு கைப்புல வோனனை யார்களும் பொய்யென்பரோ
தெளிக்குந் திரைக்கங்கை யம்மேயென் னாகுலந் தீர்த்தருளே.
(4)
தீர்த்தங்கள் பற்பல வாய்ப்படி வார்வினை தீர்த்தருளும்
மூர்த்தம தாங்கை யம்மே முருகன் மொழியைநம்பிப்
பார்த்தலந் தொட்டுப் பரிசழிந் தேனுனைப் பார்ப்பதென்றோ
தூர்த்தர்சொ னிந்தைக் கனல்சூழ்ந்தென் நெஞ்சைச் சுடுகின்றதே.
(5)
சுடுகின்ற தீயிற் கொடிதாய சொற்சொலுந் துட்டர்க்கொல்கித்
தொடுகின்ற வென்கற் கிணற்றூ டொரானைத் துதிக்கையென்னப்
படுகின்ற கோலத்துடன் றோன்றி யாடல் பயின்றருளா
யடுகின்ற மால்விடை யார்சடைக் காட்டு ளமர்ந்தவளே.
(6)
அமரரு போற்றும் புலவோர் பலர்முன் னகிலமதிற்
றமரவ ரோடுங் களிகூரக் கண்டுந் தணந்தயிற்கைக்
குமரனைப் போற்றுமென் சொன்மாலை வேட்டனை கூபமொன்றா
லெமரவர் வாடுறச் செய்யேல் வண்கங்கை யெனுந்தெய்வமே.
(7)
தெய்வங் களுக்குண் முதலாம் பரன்றிருச் சென்னியில்வாழ்
மெய்வந்த கற்பின்வெள் ளோதிமப் பேடன்ன மெல்லியனின்
கைவந்த கான்முளை யாங்குகன் மாற்றங் கருதியதாற்
பொய்வஞ்ச னென்றுல கோரிகழ் தீமை பொருந்தியதே.
(8)
பொருந்தா ரிகழ்க்கரும் பாறை தொட்டுப் புலருமென்ற
னிருந்தாகந் தீரநன்னீ ரூற்றென் றீவைகொல் யானறியேன்
றிருந்தார் புரங்களொரு மூன்று நீறச் சிரித்தவற்கோர்
மருந்தாய வாணகைக் கங்காய் சற்றேனு மனமிரங்கே.
(9)
மனதார வாணியை நின்மக ளென்னில் வனப்புமொக்குங்
கனமார் கருணையு மொக்கு முறையின் கணக்குமொக்கு
மனநேர வளருட்சீர் சற்று ளேனவ் வணாண்டுகொள்வாய்
சனகாதி யர்க்கருள்வார் மையல் கூருந் தனிக்கங்கையே.
(10)
தனித்திருந் தாறெழுத் தோதும் பொழுதுன் றனையனுவ
லினித்தசொன் னம்பியிவ் வாறிடைந் தேனினி யென்கிணற்றை
மனித்தருந் தேவரும் போற்றிடு மாறங்கு வந்துதிப்பாய்
பனித்தடங் குன்றினள் கையினுந் தோன்றும் பகீரதியே.
(11)
கீரம் பொருவு புனலூற் றொன்றென்கல் கிணற்றில்வந்து
வீரம் பெருக்கிடச் செய்தருள்வாய் வெள்ளை மேனிகொண்டு
மாரன் தனைச்சுட்ட கண்ணார்தஞ் சென்னியில் வாழன்னமே
யீரஞ் சிறிதுமில் லாரென்ன நானிங் கிடைந்தனனே.
(12)
இடையன்ன நீர்வரச் செய்துள்ள நீயினி யென்றுனெழிற்
றுடையென்னத் தோன்றக் கருணை செய்வாய்கற் சுரங்கமிகும்
படைதுன்னு போரெனச் செய்தலுத் தேன்றெரி பான்மையின்றோ
சடைமன்னு சென்னியிற் சங்கரன் றாங்குந் தகையணங்கே.
(13)
தகைத்தோ ருவப்புற நந்தா வனத்தின் றவம்பொருந்த
மிகைக்கா தலெய்திய நான்றொடுங் கூபம் வெறுமையுற்றாற்
பகைத்தா னவர்க்கு மருள்வார்தஞ் சென்னியிற் பன்னியென்கை
நகைப்பாய் விடுமல்ல வோதிரை வீசு நளிர்கங்கையே.
(14)
நளினப் பொகுட்டில் வருவார்தம் பாட்டி நன்னாகரிகக்
கிளியொக்கும் பார்ப்பதி நாணுற வாழுங் கிளர்ச்சியினா
ளளிமிக்க சிந்தையுளா ளென்னி லென்கிணற் றாரமிழ்தங்
களிமுற்ற வந்துறுங் கண்டாய் மெய்யா மிதுகாசினியே.
(15)
காசியி னீவரு மாறு பகீரதன் கட்டமுற்ற
பேசிடக் கேட்ட வுலகோரு மென்னைப் பெரிதிகழ்ந்தா
ராசிசொற் றுய்ய வடியேன் மகிழ வருள்வழங்காய்
வீசிய தெண்டிரைக் கைகோடி தோய்ந்த வெண்மெல்லியலே.
(16)
மெல்லியற் பார்ப்பதி யீசன்றன் பாதியின் மேவியநா
ளொல்லிய சென்னியிற் பாகம்விட் டோர்புறத் துற்றனையோ
வல்லியொப் பாமிடையா ளொருமா தன்று வைதலுக்கு
நல்லிதயத் தருட்செய் தாயென் பாட னலங்கொண்டிடே.
(17)
நலந்தீர் வனசர னென்றரன் மேல்வி;றகை நாகமன்னா
னலந்தோய மோதிய நாளடி யுண்ட வடங்குறித்தோ
பலந்தாழ்ந் திறக்கப் பகழி செய்தாயது பாவமிங்கு
சலந்தேடி நான்றொடுங் கூபத்திற் றோன்றிற் றவிருமன்றே.
(18)
தவிக்கின்ற மானொத் தொருகூபத் தான்மிகத் தட்டழிந்தேன்
செவிக்கின்ப மாம்புக ழீந்தருள் வாய்முடைத் தீயிறைச்சி
யவிக்கின்ற வாகி ணற்றும் புகுவாய்க்கி தழகுகொல்லோ
புவிக்கின்று மாதரமா யன்று தந்த புனற்கொடியே.
(19)
புனமாது கேள்வன் கைவேலாற் பிளந்த பொருப்பினின்று
வனமூடெ ழுந்துவர வில்லை யோவவன் மைந்தனென்னுங்
கனமே விரும்புமென் கற்கூபந் தன்னைக் கழித்துவிடேல்
சினமீறு மாயிர மாமுகங் கொண்ட திறற்கங்கையே.
(20)
திறத்தகற் றொட்டுப் பலவா றுழலும் சிறியனுக்கிங்
கறத்தகை யெய்தநின் சீரருட் பேறின் றருள்வைகொல்லோ
புறத்தபொல் லாநெறி சார்ந்துதஞ் சுற்றம் புரப்பதெண்ணி
மறத்தவா பாரிற் றொடுங்கூபத் தூடும் வருங்கங்கையே.
(21)
வருந்தித் தவம்புரியா திறுமாந் துள்ள வம்பினென்னைத்
திருந்தச் செயற்கிதோர் சோதனை யாக்குகன் தேறியதுங்
கருங்கட் குவளை மலர்காட்டுங் கங்கையென் கற்கிணற்றுட்
பொருந்திக் களிப்புத வாதுறு மாறும் புதுமையன்றே.
(22)
புதுக்கங்கை வந்தென் கிணற்றூடு தோன்றிற் புலவரெல்லா
மதுக்கொண்ட வண்டொத் திசைபாடு வார்துங்க மாதவத்தோ
ரெதுக்கு மஞ்சேமென் றிறுமாந்து கூட்டமிட் டெக்களிப்பார்
பதுக்குகைப் பாதக ராதியர் நாணிப் பயங்கொள்வரே.
(23)
பயங்கொண்ட நெஞ்சங் களிகூர நான்றொடும் பாறையினுள்
வயங்கொண்ட வானைக் கரம்போற் குதிக்க மனமிரங்காய்
புயங்கொண்ட கொன்றைத் தொடையார்தஞ் சென்னிப் புரிசடையி
னயங்கொண் டமரணங்கே யென்னை வாட்டுதன் ஞாயமன்றே.
(24)
ஞாயம் புகலினது போது நீயிந்த நானிலத்திற்
றீயஞ்சும் வெங்குணத் தோர்தொடுந் தோறுந் திகழ்தரலு
மாயந்தவிர் கதிவேட் டுள்ளநான் செய்யும் வண்கிணற்றி
னேயங்கொ ளாதொளிக் கின்றது மெவ்வித நீதியன்றே.
(25)
நீதிக்கொவ் வாக்கொடுஞ் சூர்ச்செற்ற சேய்தன்னை நேடுமென்னைச்
சோதிக்கச் சொல்லிய சொற்களை நம்பித் தொடும் கிணற்றா;ற
பேதிக்கு நெஞ்சுங் களிகூரச் செய்யும் பெருமைகொள்வாய்
சாதிக் கமலமலர்த் தொட்டி லாட்டுந் தரங்கத்தியே.
(26)
தரங்கக் கரத்தன்ன மேயந்த நாளிலுன் சக்களத்தி
வரம்பெற் றொருவ னிருணா ளிற்றிங்கள் வரவழைத்தா
னுரந்துற்ற பாறைக்கிணற் றெனக்காப் புனலூ றச்செய்தற்
கிரங்கித்தமிழ் புனைவா யல்லை யாகி லிழிவெய்துமே.
(27)
இழிநீர்க் கயவரு மேசிடக் கற்றொட் டிடையுமென்றன்
விழிநீரு நீயென் றுணர்ந்தேனை வீணிற் கைவிட்டுவிடேல்
பொழிநீர் பொருநை நன்னீர், பொன்னிநீரிம பூதரத்தில்
வழிநீரென் றுள்ளவை போன்றிங்கு வந்தென்னை வாழ்வித்திடே.
(28)
வாழுங் கிணறுபல தோயும் பாரினின் மைந்தனையே
தாழுந் தலைச்சிறி யேன்கல்லிற் கெல்லும் தடங்கிணறு
பாழுண்டு போகச் செய்யாதே செய்தாலப் பழிப்புனக்கே
யாழும் கடல்விட முண்டார் சடிலத் தமைந்தபெண்ணே.
(29)
அமையார் மென்றோ ளுமைபங்காள ராணை யயிற்கரத்தோர்
சிமையாதி பத்தியச் சேயாணை நின்னருட் சீர்கருதி
யிமையாரு மெச்சும் பகீரத னாணையின் றென்கிணற்றிற்
சமையாபி மானமெனத் தோன்று வாய்தண் சலிலமின்னே.
(30)
சலியாது கல்லிற் சுரங்கம் வைத்தேங்கித் தவித்துடல
மெலியாத வண்ண நன்னீ ரூற்றொன் றீந்தருள் வேதமுதற்
சொலியா தரிக்குங் குகவேளை நம்பியித் துன்பமுற்றேன்
பலியார்வெள் ளோட்டினர் செஞ்சடைக் காட்டமர் பைந்தொடியே.
(31)
பைந்தமி ழாசையி லித்தனை நாளும் படாதிருந்தேன்
செந்தமிழ் வேட்ட விளையாடன் மெய்ப்படத் தேயமுற்ற
மைந்தரெல் லோரும் பெரிதேத் வின்றிங்கு வந்தருள்வாய்
கந்தரத் துக்கறை யார்கரந் தாளும் கனங்குழையே.
(32)
கனங்கொண்ட கூந்தலங் கன்னிகை யாகிக் கனாவிலென்றன்
மனங்கொண்ட கூபத்துள் வந்துநின்றாய் துங்க வான்புனலாய்ச்
சினங்கொண்ட யானைக் கரம்போன் னனவிற் றிகழ்வதென்றோ
வனங்கொண்ட பாந்தளணி வார்தஞ் சென்னியில் வைத்தகொம்பே.
(33)
வைத்தகை வேற்குகன் சொற்போன் முயன்று வருந்துமென்னைப்
பித்தனென் றூரவ ரேசு கின்றார் புனற்பேறருளி
யுத்தமச் சித்தனெனப் போற்றச் செய்தற் குளமிரங்காய்
நித்தர்தஞ் செஞ்சடைக் காட்டே மதியொடு நின்றவளே.
(34)
நின்றயை யின்றியுய்வா ரெங்கு மின்றெனு நிச்சயந்தே
ரென்றனக் கித்தனை நாளிரங் காம லிருப்பதென்னோ
குன்றவில் லாளியுடற் பாதி கொண்ட குயிலுமொல்க
மன்றலங் கொன்றைச் சடையூ டிருந்து மகிழன்னமே.
(35)
மகிழ்கூர்ந்து குன்றங்க டோறுநின் றாடுநின் மைந்தனென்னுட்
டிகிலோங்கச் செய்யத் துணிந்தா னுனது திருவருளால்
சகிமார்களுட் சிறியாள் வந்துற் றாலுந் தவம்பெற்றுய்வே
னகிலாரங் கிம்புரி யாதிய சிந்து மறலணங்கே.
(36)
அறலணங் குன்றிருச் சாரூபம் தோய்ந்தங் கனந்தமின்னா
ருறலுண்மை யென்றுடுக் கோன்குலத் தோன்ற லொருவனுயர்
திறல்வசுக் கட்பெறுஞ் சீரா லுணர்ந்துந் தியங்குகின்றேன்
பெறலரு மூற்றொன் றெளியேன் கிணற்றுட் பிறங்கநல்கே.
(37)
பிறங்கல்கட் காக்க மென்றந் நாளி னீதரும் பிள்ளைகைவேற்
றிறங்கரு திப்புகழ் வேன்றொடுங் கூபஞ் சிறக்கச்செய்வாய்
மறங்கலுழ் வாய்க்கொடி யோர்நிந்தை கோடி வளைந்ததையோ
நிறங்கனற் போலும் பிரான்சென்னி தாங்கிய நேரிழையே.
(38)
நேரார் புரமெரித் தார்சடைக் காட்டுறு நீர்க்குமவர்
பேராளும் பித்தம் பெருகிய தோவதன் பிள்ளையன்பிற்
சோராத வென்கிணற் றூடுதி யாதிகழ் துட்டரதிற்
றாராள மாகிக் குறையாது நாளுந் தழைக்கின்றதே.
(39)
தழைக்கைச் சமணர் குலகால னேடெதிர் தாங்கிச்சைவம்
பிழைக்கைக் குதவி செயும்கங்கை யேயிப் பெருங்கிணற்றுட்
புழைக்கைத் தரத்துதித் தென்றுயர் தீரப் புரிந்தருள்வாய்
கழைக்கைச் சிறுவனைத் தெய்வமென் பார்தங் கருத்தொல்கவே.
(40)
கருத்தறி யாதவர் போன்றெனைத் துன்பக் கடலில்விட்டாய்
குருத்தகைச் சேந்தன் பொய்சொல்லா னென்றெண்ணிக் குலைகுலைந்தேன்
றிருத்தம தாமென் கிணற்றூ டுதிக்கச் சிறிதிரங்காய்
நிருத்தம்விடார் சென்னி மீதசைந் தாடும் நெடுங்கங்கையே.
(41)
நெடுங்கால மிந்தக் கிணற்றால் வருந்தியென்நெஞ் சம்புண்ணாய்ப்
படுங்கோரத் துன்ப மறியாய் கொல்லோ கரும்பாறையினைத்
தொடுங்கோ தொழித்துன் னருட்புன லூற்றரு டூயகங்காய்
கெடுங்கால மென்றுல கோர்சொலுந் தீநிந்தை கேட்பரிதே.
(42)
கேட்பவை யாவு மவுணர்க்கு நல்குங் கிருபையினார்
தாட்பணி வோர்முத லாகு மறுவர் தமையுமன்பால்
வேட்பவன் கூபம் வெறுமை யுற்றாற் சதுர்வேதமெய்யோ
வாட்படைக் கண்ணுடைக் கங்காய் நன்கோர்ந்து வழக்குரையே.
(43)
வழக்கனந்தந் தெரிக்குங் குகவே டன்னை வாழ்த்துதுதி
முழக்குமென்னைக் கருங்கற் கிணற்றாற் றுயரம் மொய்க்கவிட்ட
திழக்கும் நன்னா ளெந்தநா ளதுநின்னரு ளெய்தலன்றோ
கிழக்குதிக்கும் பரிதித் தேவும் வேண்டுங் கிளர்புனலே.
(44)
கிளருஞ் சராசர மெல்லாம் புரக்குங் கிருபைகொண்டு
வளரும்புனல் வடிவாங் கங்கை நீயென்னை மட்டும்வம்பிற்
றளரும்படி செய்ய லாகுங் கொலோகற் றடங்கிணற்றுங்
களருங் கழியு நன்றாமோ யிங்குனுருக் காட்டிலையே.
(45)
காட்டிற் குறத்தி கொண்கற் றொழுதால் கதிகாட்டுமென்றோர்
பாட்டிற் கிளியும் பகர்ந்தமை நாடிவன் பாறைகெல்லி
நாட்டிற் பரதவித்தே னருட்சீ ரின்று நன்கருளா
யாட்டிற் பெரிய பிரான்றலை மேனின் றலம்புமம்மே.
(46)
அலம்பாடு கொண்ட வருட்டலை யாய்க்கல் லகழ்ந்துழன்றே
னலம்பாலித் தென்னையின் றாண்டுகொள்வாய் துங்க நான்மறையோன்
புலம்பா வழுது மெலிதரக் குட்டிப் புவிபடைப்பான்
சிலம்பாளுஞ் சேவடிச் சேயீன்ற தண்புனற் சேயிழையே.
(47)
சேயபொன் வெற்பொரு வில்லாகக் கொண்டவர் சென்னிமிசை
மேயகங் காநதித் தாயே நின்சீரருள் வேண்டுமென்னைத்
தீயர் நிந்திப்பது கேட்டிலையோ வென்று தீர்த்தருள்வாய்
தூய நெஞ்சங் கலியா மிருள்சூழத் துயருற்றதே.
(48)
துயரனந்தஞ் சுற்ற நொந்து கற்கூபந் தொடுஞ்சிறியே
னுயர்பெருஞ் சித்தியெல்லாம் பெற்று வீட்டி லுறும்படியின்
றயர்வருந் தண்புன லூற்றொன்று நல்கி யருள்புரிவாய்
தயரதன் பாலற்கு விற்கொடுத் தான்கைத் தலத்தமுதே.
(49)
தலத்தூ டமிழு மலையிற் கிணறு சமைத்தயர்ந்தே
னலத்தார்வ மெய்தப் புனலூற்றென் றீவைகொ னானறியேன்
மலத்தோடந் தீர்த்திட வல்லார் நுதற்கண் மலர்ப்பொறியாற்
குலத்தா னவர்க் கெமனா மொருசேயைக் கொடுத்தவளே.
(50)
கொடுத்த வரங்கள் பலிக்கச் செய்யாது குமரனென்னைப்
படுத்திடுங் காலத்துஞ் சொன்னசொற் கேட்டொரு பாறைகெல்லத்
தொடுத்தயர்ந் தேனுய்யு மாறுன் கருணை சுரப்பதென்றோ
கடுத்தழல் வாய்ப்பணி பூண்பாரச் சடையில் கரந்தமின்னே.
(51)
கரந்தை யறுகுவில்வம் கொன்றை யாத்தி கமழ்சடிலத்
தரன்றலை யைந்தினும் வெவ்வே றுருக்கொண் டமர்ந்தனையோ
வுரங்கொடொவ் வொன்றினு மொவ்வொருக் காலுற் றொளிர்கின்றையோ
நிரந்தர மண்ட பகிரண்ட மெங்கு நிறைகங்கையே.
(52)
நிறையுங் கருணைத் திறத்தண்ட பிண்டத்து நின்றுளநீ
மறையுங் கொடுமையென் கற்கிணற்றிற் செய்தல் வம்புகண்டாய்
குறைவின்றிய புனலூற் றாகி வந்து குதித்தடியே
னறைகின்ற பாடல் கொள்வாய் கங்கைநாமத் தணங்கரசே.
(53)
அணங்கர சாயவரிற் றலையாங் கங்கை யம்மையுன்னை
வணங்குமெய் யன்பர் பலருங் களிப்பவென் வண்கிணற்றி
லிணங்குதற் குள்ள மிசைவா யெனைத்துன்ப மின்னஞ்செய்யே
லுணங்கலுற் றேனைய கோநின் குமார னுரைநம்பியே.
(54)
உரைக்கடங் காதபொற் குன்றவில்லார் கண்ணு கும்பொறியை
வரைக்குலங் கட்கர சாக்கு வித்தாய்வெள் வளையொலிக்குந்
திரைக்கரங் கோடியு ளொன்றென் கிணற்றிற் றிகழவைப்பாய்
நரைக்கம லாலயத் தாளிதனாற் கொள்ளும் நாண்கெடவே.
(55)
நாணம் பெருத்துக் குமரேசன் மெய்த்தொண்ட னானெனக்கொ
ளாணவங் குன்றி யொருகிணற் றான்மிக் கயர்ந்தலுத்தேன்
வீணர்சொற் சூடுஞ் சகிக்கின்றி லேனருள் வீறளிப்பாய்
சேணளக்கும் பதத்தாற் றிருமா லருள்சீர்க் கங்கையே.
(56)
சீர்மான் மருவு திருமால் பராவுஞ் சிவன்சிரத்து
நீர்மாதென் கூபத் துதித்தா லிழிவென்னி னீனிலத்திற்
சேர்மாந்த ராதிய பல்வகைச் சீவர்தந் தேகத்தெல்லாஞ்
சார்மாண் புனலு மவளே யென்பார்மொழி தப்பிதமே.
(57)
தப்பிப் பதற்கரி தாகுந் துயரந் தருங்கிணற்றுக்
கப்பின் பெருமை யமைத்தென்னை யாண்டரு ளாறிருதோட்
சுப்பிர மணியன் பல்காலுஞ் சொல்லிய சொல்லைநம்பி
யிப்பிணக் கத்தயர்ந் தேன்கங்கை நாமத் திசைக்கன்னியே.
(58)
இசைக்கரும் பலவரந் தந்தநின் மைந்தனிங் கிக்கிணற்றால்
வசைக்கிடஞ் செய்து மறைந்தான் சிறிதுன் மனமிரங்கி
லசைக்கரி தாம்புகழ்ப் பேறெய்து வேன்கங்கை யம்மையெட்டுத்
திசைக்கணத் தாருயிர்க் கோருயி ராகித் திகழ்தெய்வமே.
(59)
திகழத் தவளப் பொடிப்பூசி டாநெறித் தீயரெல்லா
மிகழக் கருங்கற் கிணறொன்று தோன்றலி னெய்த்துளநான்
புகழற் புதம்பெறு மாறதற் கான புனலருள்வா
யகழச் சலிப்பிலர் பல்லோர் கண்டுய்ய வவிர்கங்கையே.
(60)
அவிரும் படிகநிறக் கங்கை யேயன் பிலாரெனநான்
புவியின்கண் வாடுதற் றேர்கிலை யோவுனைப் போற்றுதமிழ்க்
கவிதந்த வாணிவெட் காதற லூற்றொன்று காட்டுதியேன்
செவியுங் குளிரப் புகழோதை யெங்குஞ் செழித்திடுமே.
(61)
செழிக்கும் புனல்வள மென்கிணற் றெய்தச் சிறிதருட்கண்
விழிக்கும் பெருமை யுனக்கில்லை யோதசை வெந்தருந்திப்
பழிக்கும் புறச்சமை யத்தூ டுழல்கின்ற பாவர்கெல்லுங்
குழிக்குங் கிலாலமெய் தத்தருஞ் சீலவெண் கோகிலமே.
(62)
கோகில நன்னிமித் தங்குறி யாமெனக் கொள்சிலர்க்கு
மாகிய கூபத் தறற்பெருங் கீர்த்தி யயிற்கரத்து
யோகிசொற் கேட்டு முயல்வேற் கெய்தாதெனி லுன்புகழைப்
போகிதன் னூர்மட வாருமெள் வார்புனற் பூங்கொடியே.
(63)
பூங்கேழ் மதனை விழியா லெரித்தவர் போற்றுமெழிற்
பாங்கேய்ந்து சென்னியின் மன்னுகங் காயுனைப் பாடுநல
மீங்கேயத் தந்தனை யென்கிணற் றூடுற் றிமையவரு
மாங்கேத்தத் தக்கவிளை யாடல்செய் தென்னை யாண்டருளே.
(64)
ஆண்டலைக் கேதனத்துன் சேயென்பாற் சொற்ற தத்தனையுங்
காண்டலொவ் வாதுகழிந் தாலு மிப்பெருங் கற்கிணற்றுன்
றாண்டவந் தோன்றுமென் றோதன் மெய்யாகத் தயைபுரிவாய்
நீண்டவ னாகியுமை யாய்ப்பல வாறொளிர் நீர்மகளே.
(65)
நீரின்றிச் சற்றுமமை யாதுல கென்ன நீதிநன்னூற்
சீரின் றிறத்தொரு வள்ளுவன் சொற்றமை தேர்ந்தறியார்
பாரின்க ணியான்றொடும் பாறைக் கிணற்றைப் பழிப்பதறப்
பேரின்ப வாழ்க்கை நிகராமொ ரூற்றுப் பிறப்பதென்றே.
(66)
பிறப்பும் பொன்னாதிய வேடணைத் துன்பமும் பேதமையு
மிறப்புந் தவிரும் பதஞ்சேர்தற் கோர்கரி யெவ்வுலகு
மறப்பின்றிப் பேசுமிக் கற்கிணற் றுட்புனல் வந்துறலென்
றறப்பெருஞ் சிந்தைத் தவத்தோ ரல்லார்க ளறிவரிதே.
(67)
அறியாமை நீடுறு மாணவத் தீய ரகங்குலையப்
பொறியார் மனத்துக் கவுமாரர் கொள்ளும் புழுக்கமற
வெறியாருங் கொன்றை மணந்தோயுங் கங்கை விளங்கலென்றோ
வெறியாழிக் கைப்பெரு மாளன்பர் பான்மைகொ ளிக்கிணற்றே.
(68)
இக்குங் கபிலைதரு பாலும் போன்மிக் கினித்தபுனற்
கக்குங் கருங்கல் லெனுமாற்ற நம்பிக் கவன்றுழன்றே
னக்குந் தவளத் திருநீறுங் கொள்ளு மடியவரோ
டொக்கும் பெருமை யுறுநாளென் றோவன் றுதிக்குமன்றே.
(69)
உதிக்கும் பரிதியனை யார்தஞ் சென்னியி லுற்றகங்கை
மதிக்குந் திருவுள்ள மில்லாள் கொல்லோவவண் மைந்தனையே
துதிக்குஞ் சிறுவன்றுயர் கூர்ந்து கல்லிற் றொடுக்கிணற்றுட்
கதிக்குஞ் சரக்கரம்போற் குதியாது கரந்தனளே.
(70)
கரந்தந்து காக்க வல்லான் கந்தனென்னக் கருதியநா
னிரந்தந்த ரங்கம் படும்பா டொருபெரி தென்றிருந்தே
னுரந்தங்கு கற்கிணற் றுன்றனைத் தேடியு ழலவிட்டான்
வரந்தங்கு கங்கை யம்மே யினியாகிலும் வந்தருளே.
(71)
வந்தனை வேண்டியென் பாற்குகன் சொன்னபல் வார்த்தைகளைச்
சிந்தனை செய்யுமிறு மாப்பெல் லாமுனைத் தேடிமிக
நொந்ததிற் சிந்தி நுடக்கமுற்றே னருணோக் கம்வைத்தா
ளிந்தணி செஞ்சடை யார்க்குயிர் போலு மெழிற்கங்கையே.
(72)
எழிற்குங் குமநிறத் தாறிரு தோண்மக வீன்றுளநீ
பழிக்கொல்கி நாடுந் தமியேனை யாளப் படாதுகொல்லோ
தெழிக்குந் திரிபுரத் தார்குல நீறச் சிரித்துமுன்னா
ளழிக்கும் பெருமைப் பிரான்சடைக் காட்டுறை யாரணங்கே.
(73)
ஆரணங் கோடி யறிந்தறி யாதவ கண்டபரி
பூரண னான முருகோன்சொல் வார்த்தையும் பொய்ப்பதென்ன
காரணமோ வறியே னுண்மை யாகக் கருணைசெய்வாய்
நீரணங்கே யயன்கா ணருந்தா னத்து நிற்குமம்மே.
(74)
நிற்கருமைத் தவப்பே றாயசேய் நித்த நேடுமென்னைக்
கற்கண்ணோர் கூப மமைக்க விட்டானுனைக் காண்கின்றிலேன்
சொற்கநன் னாட்டினரும் போற்ற நீவந்து தோன்றலென்றோ
விற்கன்ன லாற்செகுத் தார்சடைக் காட்டில் விளங்கன்னமே.
(75)
விளங்கனி யிறிபுலைக் கன்றெறிந் தானன்ன வீறுநத்து
முளங்கலங் கிக்கருங் கற்கிணற் றான்மிக் குடைந்ததந்தோ
விளங்கமு காகுமிடற் றார்க்கு ளேற்ற மிசைந்தகங்காய்
குளங்கண்டு நாணும் புனலூற்ற தாவந்து கொப்பளியே.
(76)
கொப்பளிக் கும்புனற் றாரை யொன்றெய்தக் குறித்தடியே
னிப்பருங் கற்றொட லாணவத்தின் றொடக்கென் பர்பல்லோ
ரப்படி யல்லவத னுண்மை யென்நெஞ் சறியுமயிற்
கைப்பரன் தானறிவா னுலகோர் பின்பு காண்பவரே.
(77)
காண்பார் வியப்பக் கருங்கற் கிணறு கடிதமைக்கை
வீண்பாட தாகிடச் செய்து விடேல்புனல் வெள்ளமென
மாண்பா ரறியவந் தின்னே விளங்குதி மானிடருஞ்
சேண்பாவு தேவருங் கொண்டாட வாழுந் திருக்கங்கையே.
(78)
திருக்கண்ட கண்ணுக்குத் தீவினை யின்றெனச் செப்பிடுஞ்சொன்
மருக்கஞ்ச னார்விதிக் கஞ்சுங் கொலோகுகன் வந்துவந்து
பெருக்கங்க ளாயிரம் பேசியும் பாறைப் பெருங்கிணற்றா
லருக்கன்முன் நேர்புழுப் போன்றேன் கங்காய்சற் றருள்செய்திடே.
(79)
அருளினுக் காழியொப் பாமென் றெல்லோரு மறைவதெண்ணில்
வெருளறக் காக்குங் கருணைநிற் கேயென்கை மெய்யல்லவோ
விருள்பொருங் கல்லொன்றுடன் போர்பொரு திங்கி ளைத்தனன்மெய்த்
தெருளுறழ் நீருதவாய் முத்தி காட்டுஞ் சிவகங்கையே.
(80)
சிவன் றிருமா லயனிந்திர னாதிய தேவர்களுந்
தவம்புரி யோகியர் தாமு மற்றுள்ள சராசரமு
மெவண்பிழைப் பார்நின் னருளில்லை யேனம்பு மென்னையெள்ளே
னிவந்தபல குன்றத்து நீடுகங் காய்துயர் நீத்தருளே.
(81)
நீத்தக் கடல்விட முண்டார் தலையி னிலவுகங்காய்
பாத்தத்தை யென்றெனைப் பலகா லுரைத்தநின் பாலனுன்னை
யேத்தச்செய் தெங்கொளித் தானோ வறிகில னின்னருளாற்
காத்தற்புதம் பெறக்கண் டாண்டு கொள்ளுங் கடனுனக்கே.
(82)
கடல்வாரி வற்றி மடங்கலுற் றாலுமென் கற்கிணற்றி
னிடநீர் குன்றாதுறச் செய்வாயென் றேவுன்னை யேத்தலுற்றேன்
படவா ளரவனையார் நிந்தை தீர்த்தருள் பாலித்திடாய்
நடராயன் செஞ்சடைக் கங்காய் பகீரத னற்றவமே.
(83)
நற்றவம் நோற்றுப் பலநாள் வருந்தலி னாரமிகப்
பெற்றபகீ ரதற்குப் பிந்தியெ ணில்பல் பேருனரு
ளுற்றன ரென்னி லொருவரும் வாடில ருண்மைகண்டாய்
குற்றமில் கங்கை யம்மே யிந்தநீதி கொடியதன்றே.
(84)
கொடிய நமபட ரொல்குறப் பல்லுயிர்க் கொன்றுதின்பார்
படியகழ்ந் தாலுந் திகழ்கின்ற நீயெனைப் பலவிதத்து
மிடியணுகக் கண்டொளித் தாயென் கூபத்தின் மேவலென்றோ
தொடியணிக் கையன்னமே கங்கை நாமச் சுரிகுழலே.
(85)
சுரிக்குஞ் சினைச்சங் கனந்தங் குலாவெழிற் றூயகங்காய்
விரிக்குந் தமிழ்க்கிரங் காயென்று கூடிப்பல் வீணர்நித்தஞ்
சிரிக்கும் படிக்கிடஞ் செய்து விடாமலென் சீர்க்கிணறு
பரிக்குந் தரத்தின தல்லாப் பெருநலம் பாலித்திடே.
(86)
பாலிக் கனைய நன்னீ ரூற்றுநாடிப் பழுதறுநெல்
வேலிக் கழனி நடுத்தொட் டுளேனங்கோர் வெற்பிருந்த
தாலிக் கவலையுற் றேனருளாய் கங்கை யம்மைமுழு
நீலிக்குச் சக்களத்தித் தன்மை தோய்ந்த நெறிபிழைத்தே.
(87)
நெறிகோடி நின்றெய்வ மென்தெய்வ மென்றிக னீணிலத்தி
லறியாமைப் புன்மதத் தோர்க்கு நடுநின் றருள்கங்கைநீ
மறியேந்து வார்தலை மேனின்றும் வேண்டும் வரந்தருநீர்க்
குறியாத ஞாயத்தை யானாலு மென்னொடு கூறுதியே.
(88)
கூறும் புகழ்ச்சி பலவாக நல்குங் குகனருட்சீ
ரேறுங் கிணறிதென் றெல்லோருஞ் சொல்ல விறைக்கில்வற்றா
தூறும் புனலருள் வாய்மதிக் கீற்றொன் றுறப்புனையு
நாறுங் கடுக்கைச் சடையூ டிருந்த நறுங்குழலே.
(89)
நறுமலர்ச் சைவலக் கூந்தலங் கங்கைமுன் னாளயிற்கைச்
சிறுவனைப் பெற்று மெனக்கிரங் காக்கொடுஞ் சிந்தையுற்றா
ளறுமறு மென்றுக் கரும்பாறை கீன்றிங் கலமந்துளேன்
வறுமையு நிந்தையுஞ் சூழ்ந்ததெவ்வா றெய்து மாதவமே.
(90)
மாதவஞ் செய்பவர் கூபத் தல்லாது வருவதின்றென்
றோதவல்லா யல்லை வள்ளுர மாதிய வுண்பவரும்
போதநின் சீரரு ளெய்தல் கண்டேனெனைப் புண்படுத்தேல்
சீதளக் கங்கை யம்மே பலபாவமுந் தீர்ப்பவளே.
(91)
தீரா முயற்சி யொருகற் கிணற்றிற் செயுஞ்சிறியேன்
பேராத வானந்த மெய்திடு மாறு பிறங்கலென்றோ
கூராரு மூவிலைக் கையார் சிரத்திற் குலாவுகங்காய்
பாராளும் வாழ்வும் விரும்பேனை யிங்ஙன் படுத்தல்வம்பே.
(92)
படும்பா டறிந்து மிரங்கா திருக்கப் படாதுனக்கிக்
கொடும்பான் மையேது குளிருஞ் சுபாவநின் கொள்கையன்றோ
நெடும்பாம் பணைக்கு மிடங்கொடுத்தா யுன்னை நேடிமிகத்
தொடும்பாறைக் கூபத்து ளின்னே நன்னீரெனத் தோன்றுதியே.
(93)
தோன்றுங் குறிநெடு நாளா வுணர்த்தியுந் துன்புறுத்த
லேன்றுங்க வேழக் கரம்போற் குதித்தின் றெனைப்புரப்பாய்
மான்றுன்று கைப்பெரு மான்சடைக் காட்டிடை வாழ்ந்துலக
மூன்றும் பரிக்குமம்மே முதுபார் தந்த மொய்குழலே.
(94)
மொய்க்குங் கவலைப் பிணியாவுந் தீர்ந்து முருகனையோர்
மைக்குன் றுறழ்மயின் மேற்காண நாடு மனக்களிறீண்
டெய்க்கும் படியொரு கற்கிணற் றாற்செய் திருந்தனையே
நெய்க்குங் கமலமுங் கொட்டியும் பூப்ப நிலவுமம்மே.
(95)
நிலவைத் தழுவிய நீகொக் கிறகினை நீத்திலையால்
வலமைச் சதாரதம் மைந்தனொ டென்னையும் வாழ்விக்கலாம்
புலமைச் சதுரர் புகழீசர் சென்னிப் புரிசடையிற்
குலமைக் குவளை விழிகோடி கொண்டுறுங் கோலமின்னே.
(96)
கோலா கலத்தருட் சீராட்டு வேண்டுமென் கொஞ்சநெஞ்ச
நாலா விதத்தில் வருந்தாம னீயிந்த நற்கிணற்றிற்
பாலாழி யென்ன நிறைந்தாண்டு கொள்ளப் படாதுகொல்லோ
வாலால முண்டபிரான் சென்னி தாங்கு மணியிழையே.
(97)
அணியுந்து தோகைச் சிகியூருஞ் சேந்தற் கடிமைசெய்யத்
துணியுந் தமியனை யன்னோன் கருங்கற் றொடவிடுத்தான்
றணியும் படிதொட்டு நிற்காண்கி லேன்வரத் தாமதமேன்
மணியுண்ட கண்டத் தரன்றலை காக்கும் மடவன்னமே.
(98)
மடமாதர் மையலிற் பொல்லாப் பொருளிச்சை வந்துமனத்
திடமாறச் செய்வது போதாதென் றோபெருஞ் சீரழிவோர்
தடமால் வரைக்கிணற் றாற்கொடுத் தாய்புனற் றாரைநல்காய்
விடமா சுணம்புனை வார்மறைத் தாள்கின்ற வெண்கொடியே.
(99)
வெண்கிள்ளை யென்றொருக்கா லென்ற னூடு விளங்கியதுன்
றண்கிருபைப் பொலிவென் றோர்ந்து ளேன்புனற் றாரையொன்றென்
வண்கிணற்றுட் பிறக்கச் செய்கு வாய்முன் மதனைவென்ற
கண்கிளர் காரணன் செஞ்சடைக் காட்டமர் கங்கையம்மே.
(100)
(நூற் காரணமுரைத்தல்)
திரிபு
பொங்கையந் தாதிரி வெய்தாது ஞானப் பொருளுணர்த்தும்
செங்கையந் தாதிகழ் வேலாவென்பார்க்கருள் சேய்மொழியாற்
கொங்கையந் தாதியர் மாலெனத் தோன்றுகற் கூபமொன்றாற்
கங்கையந் தாதிக் கவிநூறென்னாவிற் கவின்றனவே.
