வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் அருளிச் செய்த
வருக்கக்
குறள்
(கடவுள்
துதி)
என்று மிறவா
னிருபதம் போற்றிக்
குன்றுறா வருக்கக் குறள்பகர் வோமே.
நூல்
(உயிர்
வருக்கம்)
அருள்வழியிற் சோர்வடையா வார்வமுளா
ரெல்லா
மிருள்வழியிற் செல்வார்க் கிகல்.
(1)
ஆறு சமயத் தவருரைக்குந் தெய்வமுற்றும்
வேறுவே றல்லவென்கை மெய்.
(2)
இச்சித்த பேறனைத்து மீயுந் திருவருளை
நச்சிக்கொள் வாரே நரர்.
(3)
ஈகைத் தொழிலே யினிதென் றுணராதா
ரோகைக் கிடையூ றுறும்.
(4)
உலகிற் குதவு முணர்வுடையார் தாமே
யிலகுண்மை ஞானத் தினர்.
(5)
ஊனருந்தல் றீதென் றுறுத்தாதா ருள்ளவுண்மை
ஞானமுற்றுந் தேரில் நகை.
(6)
எள்ளிடத்தில் எண்ணெயென வெங்கு நிறைந்தானை
நள்ளுநெறி யொன்றே நலம்.
(7)
ஏசினர்க்கும் பேறருள்வா னீசனெனத்
தேறுமவர்
பேசிடுஞ்சொற் கில்லை பிழை.
(8)
ஐந்து பொறியும் அடங்குங் குறியினின்றார்
வந்து திகழ்வான் வரன்.
(9)
ஒன்றன்றி மற்று மொருதெய்வ மோதிடினுங்
கன்றன்ன சிற்றறிஞர் காண்.
(10)
ஓங்காரத் துண்மை யுணரா ருரைமுழுதும்
பாங்காமென் றெண்ணப் படா.
(11)
ஔவையொடு வள்ளுவனு மாராய்ந் துரைத்தநெறி
செவ்வையெனத் தேர்ந்தோர் சிலர்.
(12)
அஃறிணையே போலு மவரே யகிலமிசை
வெஃகியுறை கின்றார் மிக.
(13)
(மெய்
வருக்கம்)
இக்கன்ன சொல்லா ரினத்தும் புருடரினு
மிக்கவருண் டென்றுரைக்கை மெய்.
(14)
இங்கும் பரனுளனென் றேத்துதலை விட்டுவிண்ணிற்
றங்குநனே யென்னார் தவர்.
(15)
இச்சை தவத்திற் கிகலென்பா ரேற்றமுறின்
மெச்சும் உறவாய் விடும்.
(16)
இஞ்ஞான மஞ்ஞான மென்றுரைப்பா ரீசனரு
ளெஞ்ஞானத் திற்கு மிறை.
(17)
இட்ட படிவருமென் றேமாந்து நாட்கழிக்கப்
பட்டவர்க ளெல்லாம் பதர்.
(18)
இண்ணுறுப்பிற் றோய்சுழிபோ லீசன்முதல்
மூவரையு
நண்ணவல்லார்க் கில்லை நவை.
(19)
இத்தரையிற் பேறொன்று மெய்தாது வீடுபெற்ற
முத்தருமுண் டென்கை முரண்.
(20)
இந்நகரே நன்னகரா மென்னுநூல் யாவுமெண்ணி
லெந்நகரு நன்னகரா மே.
(21)
இப்பார் மகள்விருப்ப மீடிலருட்
பேறடைந்தோர்
மெய்ப்பாதத் துண்டே மிக.
(22)
இம்மையினி லும்மை யியல்பறிய மாட்டாதார்க்
கம்மையற்ற வாறுபொய்மை யாம்.
(23)
இய்யரையா மாறே யிரவும் பகலானால்
வையமுற்றும் போற்றல் வரும்.
(24)
இர்ரென்னமுற் றவ்விடலூ டேய்ந்தமத்துப்
போலுழக்குங்
கர்வமற்றார் றோன்றுங் கதி.
(25)
இல்லுந் துறவு மினிதே யிலங்கருட்சீ
ரொல்லுந் தவமுடையோர்க் கு.
(26)
இவ்வகில நிற்குநிலை யீதென் றுணராதார்
செவ்வருட்பே றெய்தார் திறம்.
(27)
இழ்காத நெஞ்சத் திருந்தவர்தோர்க்
கெய்துமே
யொல்காது வெல்லு முரம்.
(28)
இள்ளதற்கு முற்ககர மிட்டதன்ன வின்சொல்லார்த்
தள்ளலரி தாய தவம்.
(29)
இற்ற வினையோ ரிதயத்திற் றோன்றுமே
மற்றையவர் காணா மலம்.
(30)
இன்னல் பணிவார்க் கிலாதொழிக்க மாட்டாதா
ரென்னபய னெய்தினும்வீ ணே.
(31)
(உயிர்மெய்
- ககர வருக்கம்)
கண்ணுடையார் தம்மிற் கடவுளுருக்
காண்பரிதென்
றெண்ணுநர்கண் ணில்லார்க ளே.
(32)
காராழி சூழுலகைக் காக்கின்ற காவலரிற்
சீராமன் போல்வார் சிலர்.
(33)
கிஞ்சுகவாய்க் கிள்ளைக் கிழவோன்
மலர்க்கணைக்குள்
ளஞ்சுகிலார் கண்ணனனை யார்.
(34)
கீழ்மக்க ளார்வங் கெடுமாறு செய்யாது
வாழ்மக்கண் ஞான மயல்.
(35)
குற்றஞ் செயினுங் குணமாக்கிக் கொள்குரவற்
பற்றவல்லாற் கில்லைப் பயம்.
(36)
கூறுஞ் சுருதிக் குழாமுழுதுங் கொள்ளுநலந்
தேறுமவர் பாரிற் சிலர்.
(37)
கெஞ்சி யிரப்போரிற் கீழோர் கடன்மிகக்கொண்
டஞ்சியொல்கும் பான்மை யவர்.
(38)
கேள்விப் பெரும்பயனே கேடற்ற தென்றுணர்வா
ராள்வித்தைக் குண்டா மணி.
(39)
கைக்குஞ் சரமனைய காவலர்தங் கோமானு
மிக்குணர்ந்தோர்க் கஞ்சல் விதி.
(40)
கொல்லுந் தொழில்போற் கொடும்பாவ
மில்லையெனச்
சொல்லுஞ்சொல் பன்னூற் றுணிவு.
(41)
கோவிற் கடவுள் குருபரனைக் காட்டுமென்றற்
பாவிற் பொறித்தார் பலர்.
(42)
கௌவைக் கடல்சுவற்றுங் காரணத்தை
யாய்ந்தறிவான்
மெய்வைத்த வாய்ப்பொருளே மேல்.
(43)
ஙகர
வருக்கம்
ஙகர மெனவினத்தை நன்கு தழுவு
மகனெடுமா லென்னமகிழ் வான்.
(44)
ஙாவிற் பயனில்லா னற்றாயர் தந்தையின
தாவிக் குவதவா தவன்.
(45)
ஙிகர மதுபோல்வா னீதிமன்னர் வண்மைப்
புகழ்மறைக்கு மாற்றம் விரும்பும்.
(46)
ஙீகார மன்னா னிலத்தி லொருவருண்ணு
மாகார மீந்துமறி யான்.
(47)
யுவ்வனையார் தம்மை நுவலி னுடக்குமின்னற்
பௌவ மதிற்றாழ் பவர்.
(48)
யூகார மேயனையார் நோன்பொன்று நோற்றறியாத்
தேகாபி மானத் தினர்.
(49)
ஙெகர மதுகடுப்போர் நிடுறுதன் னுரும்
பகரவிளங் காத பலர்.
(50)
ஙேகாரம் போல்வார் நிறையுமறை யுள்வல்லோர்க்
காகா தனவிழைகின் றார்.
(51)
ஙையனையார் மேலோர் நவில்கின்ற நன்மொழியி
லைய நினைக்கின் றவர்.
(52)
ஙொகர மதுபுரைவார் நூலுணர்ச்சி யின்றிப்
பகர மிகப்பூண் பவர்.
(53)
ஙோகார மேயனையா ணுண்ணியரு நண்ணுகொண்கற்
காகா நடையி னவள்.
(54)
ஙௌவனையார் தம்முறவை நாடு மவர்க்கறுவித்
தெவ்வர்களை நம்புஞ் சிலர்.
(55)
சகர
வருக்கம்
சஞ்சல மின்றித் தவமுயலுந் தக்கோருக்
கஞ்சனல்க வல்லானு ளான்.
(56)
சாலுங் கருணை தவத்திற் குறுதுணையென்
றோலும் பலநூ லுள.
(57)
சித்திப் பெருக்கந் திகழப் பெறார்தவத்திற்
சத்தியமின் றென்னத் தகும்.
(58)
சீர்பொருந்தப் பெற்றிருந்துஞ் சேதப்
படாதபுகழ்
பார்பொருந்தச் செய்யார் பதர்.
(59)
சுண்ணந் திமிர்ந்தமுலைத் தோகையர்சொற்
கைப்போரும்
வண்ணத் தமிழ்க்குருகு வார்.
(60)
சூகரமே போலுந் தொடக்கருக்குத் தொண்டுசெய்து
தேகம் வளர்ப்பார் சிலர்.
(61)
செத்துப் பிறவாமை சித்திக்கச் சிந்திப்போன்
முத்துப்போன் றுள்ள முனி.
(62)
சேணாட் டரம்பையர்க்காத் தின்னாதற்
றின்னுமவர்
காணார்க ளுண்மைக் கதி.
(63)
சைவ முதலாஞ் சமயங்க ளோராறுந்
தெய்வமுன்னை நாளிற் செயல்.
(64)
சொல்லும் பொருளுஞ் சுமையாகத் தோன்றியபின்
னல்லும் பகலு மறும்.
(65)
சோகம் வரினுந் துணிவுபற்றித் தொண்டுசெய்வார்க்
கேக னடிக்கீ ழிசை.
(66)
சௌவிய மார்க்கத் தணந்தேனைத் தாழ்வடைவா
ரௌவிய நெஞ்சத் தவர்.
(67)
ஞகர
வருக்கம்
ஞமலி யெனத்திரிந்து நாட்கழிக்க
லாகா
தமலமுத்தி வேண்டு மவர்.
(68)
ஞாலம் படைத்தளித்து நாசமுறச் செய்யுமொரு
மேலவனே மெய்யனைத்தின் மெய்.
(69)
ஞிமிறருந்தப் பாய்மதத்த நீண்மர
வினத்திற்
றமிழ்வரைப்பாற் றோன்றற் றலை.
(70)
ஞீயென் றிரையாத நீலவண்டொப் பாம்விழியார்த்
தாயென்றே கொள்வா ரவர்.
(71)
ஞுகர மெனப்பயனி னூல்விரிக்கு மாந்த
ரிகபரத்தும் பேறொன் றிலார்.
(72)
ஞூகாரம் போல்வளர்ந்து நூறாண் டிருந்துமுத்திக்
கேகா திறத்த லிழிவு.
(73)
ஞெண்டின் முழுமதிய நேர்நா ளுதித்தாற்கு
மண்டினரைக் காப்ப தணி.
(74)
ஞேயமே யீறா நிகழ்த்துமொரு மூன்றிணுண்மை
யாயவல்லார் ஞான மழகு.
(75)
ஞையென்றற் கொல்கா நரரெல்லா நன்மையொன்றுஞ்
செய்யென்னிற் செய்யார் தெரிந்து.
(76)
ஞொள்கா நிலைநின்று நோற்றோர் திருவுருவ
முள்காதார்க் கில்லை யுரம்.
(77)
ஙோகாரம் போற்றுலகி நுண்ணிமையொன்
றுந்தெரியாப்
போகாங்கர் பூமிப் பொறை.
(78)
ஞௌவிற் கடையாய் நவிலப் படாதிருந்துஞ்
செவ்விற் றிகழ்வார் சிலர்.
(79)
டகர
வருக்கம்
இடம்ப னிழிஞனென்னு மீயார்க் கியல்பா
மடம்படுதீச் சொற்கருதார் வாய்.
(80)
இடாதார் மனைமுன்றிற் கேகுவிக்குந்
தாமுன்
கொடாதார் வினைப்பேய்க் குழாம்.
(81)
இட நாணச் சொற்பகரு மேந்திழையாட்
கில்லைக்
குடிமாண்பு காங்குங் குணம்.
(82)
இடீர்நுங் குடர்விழையு மெஃகவே லார்க்குங்
கொடீர்கொல் லுணர்மின் குறித்து.
(83)
உடுக்கை நிகரிடையா ரொண்முலைமால்
விஞ்சிக்
கெடுக்கையுற் றார்க்கில்லைக்
கிளை.
(84)
உடூஉக் களைதலேய்க்கு மூனென் றுணரான்
கெடூஉத் திளைக்குங் கிறி.
(85)
இடெனிற் பழிசொல்வோ ரெவ்விதத்துந்
தாம்பின்
கொடென விரப்பார் குறுகி.
(86)
இடேனென் றிறுமாக்கு மீனர்தம்முற்
கூற்றும்
விடேனென் றுறுக்கிவரு மே.
(87)
இடையுண் டிலையெனுஞ்சிற் றேந்திழையார்
கண்வேற்
படைவென்றார்க் கில்லை பழி.
(88)
உடொழிற் பயன்கிடைத்தாங் குற்சாகங்
கொண்டு
கெடொருவன் கீழவரிற் கீழ்.
(89)
உடோகையுட னுண்பயனு மொன்றாது லோபம்
படோஓர் பெருஞ்செல்வன் பால்.
(90)
இடௌகாரத் திள்ளுருவ மேய்ந்தாங்
கொருநீர்
கொடுவிளங்கன் முன்னுழ்க் குறி.
(91)
ணகர
வருக்கம்
இணங்காரை வென்றிட் டிறுமாக்கும்
வீரக்
குணங்காவ லர்க்குரிய கோள்.
(92)
இணாப்புச்செய் வாரைநம்பி யேங்கும்வினை
நீங்கப்
பணாத்தவத்தா லில்லைப் பயன்.
(93)
இணியிற் பரனுலகத் தேற்றவல்ல தியாரு
மணியத் தகுநல் லறம்.
(94)
இணீற்றிற்
புகரமுத லின்மா விடறோய்
வெணீற்றி
னெறிபலவா மே.
(95)
உணுங்கடற்பின் விட்டான்செய் யொண்கலை
தீதென்கை
குணுங்கரினுந் தாழ்வார் குணம்.
(96)
உணூஉத் துயில்கையெண்ணி யொல்கிப்
பரனை
நணூஉப் பரவ னலம்.
(97)
இணென்பொறிமுற் சாகார மெய்ந்த வகட்டா
லணங்குறுதல் பாவத் தரசு.
(98)
இணேய்ந்த விகாரத் தியார்க்கு முதவி
பணேமென்பார் தேடும் பணம்.
(99)
இணைக்கும்ப மென்முலையா ரிச்சைவிஞ்சித்
தாமே
யணைக்கின்ற தின்பத் தணி.
(100)
உணொருவனை மற்றோ ருயிருய்வான் மாற்றற்
றணவாரே யுண்மைத் தவர்.
(101)
உணோம்படிசொற் றேனு முணர்வுறுத்து
வார்நீர்
திணோங்கலின்மே லென்கை திறம்.
(102)
இணௌகாரத் திற்புணர்ந்தாங் கீடேற்றம்
வேண்டா
துணவளவிற் றுய்ப்பா ருளார்.
(103)
தகர
வருக்கம்
தந்தை
பெறும்புகழைத் தம்புகழ்ச்சி யான்மறைக்கும்
விந்தையுற்றார்
மானிடரின் மேல்.
(104)
தானம் வெறுப்பார் தவத்திற் குவமையெண்ணின்
மான மிழந்த மகள்.
(105)
திங்கட்
குடையானுந் தெய்வமன்றி யின்றென்பார்
தங்கட்கே
வீடு தகும்.
(106)
தீயிற் கொடுஞ்சொற் றினம்பேசு வார்பலரு
நாயிற் கடையா நரர்.
(107)
துன்பம் பலவரினுந் தொட்டநிலை விட்டிழியா
ரின்ப மிகப்பெறுவா ரே.
(108)
தூங்காது தூங்கித் தொடுகுறியி னிற்போர்க்கே
யேங்கே துவக்கு மியல்பு.
(109)
தெள்ளிய நூலினத்துட் சீரியதூன்
றின்னாதல்
வள்ளிமையென் றோது வது.
(110)
தேவார் புவியில்வரச் சிந்திக்கு
மாறுணரார்
பாவலவ ரேனும் பதர்.
(111)
தைக்கக் கணைதெறிப்பான் றன்னைவிட்டு
வில்லையெள்ளு
மக்களதே மூட மதி.
(112)
தொண்புரிந் தீசன் றுதிபுகல மாட்டாதார்
கண்டுகொள்வ தில்லைக் கதி.
(113)
தோலாத வீரர்தொழுந்தா ளுடைத்தவரா
லேலாத வாறொன் றிலை.
(114)
தௌவை கினியோர் சரந்ந தவந்தருமங்
கௌவையென நீத்தார் களே.
(115)
நகர
வருக்கம்
நங்கையரிற் கற்பினர்க்கே நானிலத்து
மேனிலத்துஞ்
சங்கையற்ற மேன்மை தகும்.
(116)
நாரியருங் கற்கை நலமென் றுரைக்குநரைப்
பாரி லிகழ்வார் பலர்.
(117)
நித்த னருட்கடலின் நேயம்வரக் கற்றவர்தா
மெத்தகவோ ரேனும்வல்லோ ரே.
(118)
நீதி மறந்து நெடுநீர்ப் புவிபுரப்பான்
தீதினத்தின் மேலாந் திறம்.
(119)
நுண்ணிய மேலோர் நுவல்கின்ற நூல்வழிசெய்
புண்ணியமே வண்மைப் பொருள்.
(120)
நூலிழந்துங் கேளியிச்சை நூறாதாண்
மற்றொருவன்
றாலிகட்டிக் கொள்ள றகும்.
(121)
நெல்லிக்
கனியி னிறையருட்சீர் கைவருமுன்
புல்லினர்போற்
பேசறரும் புண்.
(122)
நேடிப் பரவுமன்பர் நெஞ்சத்துட்
சென்றிறைவ
னாடித் திகழ்வதுமெய் யாம்.
(123)
நையாது
நைந்து நலம்வேண்டு நல்லடியா
ரொய்யாரம்
பிற்றோன் றுறும்.
(124)
நொந்து பரதவித்து நோலாற் கொழியாதே
வந்து பிறக்கும் வழி.
(125)
நோன்பென்கை கொன்று நுகராமை யென்றுரைத்தா
டான்பெண் ணினத்தின் றலை.
(126)
நௌவி விழியார் நலஞ்சிறிது நாட்டாத
செவ்வியநூற் பாவினியா தே.
(127)
பகர
வருக்கம்
பத்தி வலையிற் பரன்படுமா றோர்ந்தாரே
சித்திமுத்தி யெய்துஞ் சிலர்.
(128)
பாக மதுரப் பனுவல்பகர் பாவலவர்
சீகரநீர்ப் பாரிற் சிலர்.
(129)
பின்னமுற முன்னவனைப் பேசும் பிழையுடையா
ரென்ன பயனடைவா ரே.
(130)
பீழைக்கு ளஞ்சிப் பெருங்களிப்பிற்
கிச்சைகொள்ளா
வேழைக்கு வீடு மிலை.
(131)
புற்கறிப்பா னீடும் புலாலும் புசிக்குமவ
ரற்கைவிழை வாரெம் மவர்.
(132)
பூனைக்கு ளொல்கிப் புலிநாமென் றோதுமவர்
வானைத் துறந்தவர்போல் வார்.
(133)
பெற்ற
தொளித்துப் பெறாதாரிற் பேசுநரை
நற்றறைமின்
கண்டு நகும்.
(134)
பேசாத ஞானநிலை பெற்றும் பிரானருளா
லாசானாத் தோன்றுநருண் டால்.
(135)
பெயன்ன வல்குற் பரவை யனையாரான்
மெய்யருளார் மேற்பொரும்வில் வேள்.
(136)
பொக்கத் துயர்ச்சி புலாலுடலென்
றோராதா
ரெக்கலைச்சீ ராய்ந்திடினு மென்.
(137)
போகமுத்தி யென்ப பொருவிலருட் சத்திமுலை
யாக லுணர்வா ரரிது.
(138)
பௌவ நெடுந்தானைப் பார்மகிழ்ச்சி
நாடுமவர்
தெவ்வர்வலிக் கஞ்சாச் சிலர்.
(139)
மகர
வருக்கம்
மஞ்சன்ன கூந்தன் மடவார் புலவிகண்டுள்
ளஞ்சல் புருடர்க் கணி.
(140)
மாயை யிறைவன் வலிக்கயலா மென்றிகழும்
பேயை மதிக்கை பிழை.
(141)
மின்மினிபோய்ப்
புள்ளரசை வென்றிடினு மெய்த்தவரைக்
கன்மநெறி
யாளர்வெல்லார் காண்.
(142)
மீனனைய
கண்ணார் விருப்பந் தணவாதார்
ஞானநிலை
தேரின் நகை.
(143)
முக்கட் பயனாய மூவாச் சமரசச்சீர்
மக்கட்கு மெய்து வது.
(144)
மூதறிஞ னென்பான் முருடத் தொழின்முதலாங்
கோதழிக்க வல்ல குரு.
(145)
மெல்லினன்றி நாவினுக்கு வேண்டிரதந்
தோன்றாதாற்
சொல்லின் முயல்வே துணிவு.
(146)
மேலைத்
தவத்தை வியப்பாரும் வேண்டளவிற்
சீலத்
தவஞ்செய் திடார்.
(147)
மையுங் கதிர்மதியும் வாயுவங்கி
நீருமஞ்சச்
செய்யுந் தவமே சிறப்பு.
(148)
மொக்கு ளனைய முலையார் மயல்வலையின்
சிக்குவிடும் வாழ்வே சிவம்.
(149)
மோக்கமுட லோடருளின் மூழ்க லெனமொழிவார்
வாக்கதனு டில்லை மருள்.
(150)
மௌவ லரும்பனைய வாணகையார் வஞ்சத்தா
லெவ்வமுற்று ளார்க்கெண் ணிலை.
(151)
யகர
வருக்கம்
யக்கர்பிரான் போல்வா ரெனினு மியற்புலமை
மக்களள வில்லால் வலி.
(152)
யாகக் கொலைபழியன் றென்றிசைப்பா
ரியாரெனினு
மேகத் துவமுணரா ரே.
(153)
இயிற்றலைபோற் கோடுமுகத் தேந்திழையார்
மாலாற்
செயிர்க்கடலுண் டாத றிறம்.
(154)
இயீயிரண்டுஞ் சொற்றாங் கெயிறிலங்க
வேற்பீர்
செயீரிறைவன் றொண்டே தினம்.
(155)
யுகப்பெயரு நாட்பெயரு முண்டுபண்ண
லென்னு
நிகழ்ச்சிவரன் மேலா நிலை.
(156)
யூகத் துயர்ச்சி யுடலாதி முப்பொருளு
மேகற் குதவலென்பேமி யாம்.
(157)
இயென்பொறிபன் மூன்றாமொற் றேய்சொனுவ
லாதீந்
துயென்கை பலநூ லுரை.
(158)
இயேயீயா மாறுசுழி யீற்றிலிடல் போன்ற
பொயேய்நெறியி னல்லோர் புகார்.
(159)
இயையா மனக்களிற்றோ டென்றும்போர்
செய்து
தயையுறுத்து மாறே தவம்.
(160)
உயொரு குரவ னுருநாட்டம் பற்றி
மெயொளி பெறனல் விதி.
(161)
யோகம் பழுதென் றொருங்கு விடச்சொல்லின்
மாகமேற் பாயும் மனம்.
(162)
யௌவனத்தின்
மாதவப்பேற் றிச்சைவரப் பெற்றோனே
மௌவலந்திண்
டோட்கரிய மால்.
(163)
ரகர
வருக்கம்
இரவுபகன்
மாற்றவல்லா ரென்றாலுங் கொன்றுண்
கரவுடைய
ராயிற் கடை.
(164)
இராசபயந் தெய்வபய மென்னு மிரண்டும்
வராவுயிர்கொன் றுண்ணாதார் மாட்டு.
(165)
இரியா மனமுடையார்க் கெய்தாத தில்லை
யரியா ருலகி னகத்து.
(166)
இரீர்ங்கோட்டு
வேழநிகர் ஏந்திழையார்த் தாழ்வார்
சரீரம்
பொறையாந் தறைக்கு.
(167)
உருவு மருவு மொருபொருட்கே வோதார்
மருவு முணர்ச்சி மயல்.
(168)
உரூஉக் கொடுவாளா லோச்சினரோய்ந்
தொல்கி
வெரூஉப் பணியநிற்கை மேல்.
(169)
இரென்றிருமென் றப்பா லிருங்களெனச்
செய்யுஞ்
சரென்று பறியுந் தனம்.
(170)
இரேணுகை
சேயன்னா னிகதலத்திற் றோன்றி
னரேசரஞ்சிச்
செய்வார் நலம்.
(171)
இரைக்கே யிரவுபக லெய்த்தலைவார்க்
கில்லை
வரைக்கே நிகரா மனம்.
(172)
உரொக்கப் பொருளு முடன்வாரா தென்றோர்ந்
திரக்கமுட னீத லிசை.
(173)
உரோமசனே போல்வா ருலகி லுதிக்கிற்
சரோசன்மறைக் குண்டாந் தருக்கு.
(174)
இரௌரவத்திற் றாழா ரிரவி முதலோர்ப்
பரவறுவர் தோய்வார் பரம்.
(175)
லகர
வருக்கம்
இலரும் பரிதிமதி யெங்கு நிறைந்துங்
கலகம்விளைக் கும்பெருமான் கண்.
(176)
இலாப நினைத்தளவி லின்புறிற்கைப்
பொன்போ
மலாததெண்ணிச் சோம்புறலு மாங்கு.
(177)
இலிங்கம் பொதுவென்னி லெள்ளு மடமை
மலிந்தவருங் கொள்வார் மனத்து.
(178)
இலீலைக் கிசையா விளம்பருவத் தாள்கட்
சிலீமுகமு நோயே செயும்.
(179)
உலுத்தரெதிர் பல்கால்சென் றொல்கிநின்று
கையேற்
றலுத்த லணங்கி லணங்கு.
(180)
உலுக மனையாருக்கொண்பரிதி யன்ன
நலுக முணர்த்த னவை.
(181)
இலென்றமைந்தார் நஞ்சுண் டிறந்தாரு
முண்டே
கலென்றிரைந்த நீர்வைப்பின் கண்.
(182)
இலேசச் சுகம்விழைந்திட் டெண்ணிலுடற்
றாங்குங்
கிலேசந் தவத்தாற் கெடும்.
(183)
இலையிற் பொதிருதருநீ றேய்ந்த சமயத்
தலைநிற்பார்க் கியாவுஞ் சமம்.
(184)
உலொன்றி
யிறந்தா ருயர்ந்தோரைப் போற்றுஞ்
சொலொஞ்சியதஞ்
ஞானத் தொடர்பு.
(185)
உலோகத்தி
லுள்ளநெறி யொக்கநன்றே யாகுங்
கொலோர்தொழிற்றீ
தென்சொற் கொளில்.
(186)
இலௌகீக வைதீகத் தெந்நிலைக்கு மென்று
முலவாத மெய்யே யுரம்.
(187)
வகர
வருக்கம்
வழுவை
முகத்தினதா வான்பொருளை நாடித்
தொழுமவருக்
கில்லைத் துயர்.
(188)
வான்முதலாம் பூதமைந்து மற்றையவுந்
தானான
கோன்முதல்வ னென்பான் குரு.
(189)
வித்தைக் கடற்கடந்து மெய்த்தவத்தைப்
பற்றியவர்
சித்தைப் பழிப்புச் செயார்.
(190)
வீரத் தவம்பழுத்தோன் மேதினிக்குச்
செய்வதெண்ணி
லாரத் தகாதனநீத் தல்.
(191)
உவுருக்கோற் றோற்புறைபோன் றூது
முலைப்பேய்
தவுமா செயலுந் தமிழ்.
(192)
உவூழ்நலத்தா ரின்றெனினு மோர்ந்து
செயிற்பின்
னிவூழ்வருமென் றேலுமவ ரே.
(193)
வெள்ளைக் கலைமகளும் விண்டுமனை யும்புணர்சீர்க்
கொள்ளைத் தவத்தோர் கொளல்.
(194)
வேனன் கலந்த விலக்கை விதியாக்கொண்
டீனமுற்ற பேரெண் ணிலார்.
(195)
வைவேல் வழுதியன்னார் வாஞ்சை மறவாளே
மைவேலைத் தானை மகள்.
(196)
ஒவொரு சமயத்து முற்சாகங் கொண்டு
தெவொருங் கொழித்தார் சிலர்.
(197)
ஓவோடு மவ்வொற் றுறுஞ்சொல்லு டுள்ளபய
னாவோனே யென்றுமழி யான்.
(198)
வௌவுமவர்க் கெல்லாம் வரமளிக்க வல்லாளே
யெவ்வுலகுங் காக்கு மிறை.
(199)
ழகர
வருக்கம்
அழகி லழகியதீண் டாராய்த் தறியிற்
கழகம் புகழ்தரு செங்கை.
(200)
அழாஅது நல்கு மறிவாளன் செல்வம்
வழாஅது மன்னும் வளர்ந்து.
(201)
இழிவந்த சொற்றொருவர்க் கின்னல்
விளையா
ரழிவின்றி வாழு மவர்.
(202)
இழீனத்
தொழிலாம்இலங்கிழையார் தம்பாற்
கெழீஇயார்
நோய்பல் கிரி.
(203)
இழுக்கஞ்சி மெய்ப்புகழ்ச்சி யிச்சியார்க்
கில்லை
யொழுக்கந் தலைக்கொ ளுரம்.
(204)
இழூஉ வினைப்பேய் யிடர்செயினு நீதி
வழூவுக் கெடார்நன் மகர்.
(205)
ஏழென்று மிருந்திகழ்வாட் கின்புறுவான்
றன்மை
பழென்றிலவைக் கெஞ்சும் படி.
(206)
ஏழேழ்வர் தாமு மிருந்திரைநீர்ப்
பொய்கைநடு
வீழேதஞ் செய்தமுன்னூன் மெய்.
(207)
அழைக்குந் தொழும்பர் வாவளிக்கு
மம்மான்
மழைக்குங் கருணைநல்கு வான்.
(208)
உழொரு தொழிலேமிக் குத்தமமென் றோர்ந்தா
லழொலி மிடிநோ யறும்.
(209)
ஊழோடு
போரிட் டொருவ னுறுக்குநமன்
வீழோகை
பெற்றகதை மெய்.
(210)
அழௌவை களிகூர வானைமுகன் வெள்ளிப்
பழமலையி லுய்த்தான் பரிந்து.
(211)
ளகர
வருக்கம்
இளகா மனத்தினவர்க் கெய்தாது சற்றுந்
துளவாரன் செய்யுந் தொழில்.
(212)
இளாவிருத மாதி யிடந்தொறும்போய்
மீள்சீர்
கொளாருவகைக் குண்டே குறை.
(213)
இளிபட்ட தன்மையரு மீசனரு ளெய்திற்
களிமுற்றும் வாழ்வடையார் காண்.
(214)
இளீநிற் கியானஞ்சேனென் றீசனன்பிற்
றோய்ந்து
துளீர்நுமக்கின் றுண்மைச் சுகம்.
(215)
உளுத்த மரமேபோன் றுள்ளுடைவார்க்
கில்லை
கொளுத்தழனேர் வீரக் குணம்.
(216)
உளூகமிலார் மெய்யருட்சீ ருற்றாலுஞ்
செய்யார்
கொளூஉ நலத்தைக் குறித்து.
(217)
இளெகரத்திற் றோய்ந்தாங்கு மீரமிலார்க்
கில்லை
தளெலும்பூன் றின்றாத் தகை.
(218)
இளேய்ந்தநா காரத்தி னேற்ற முணரா
னுளேங்கித் தளர்தீங் குறும்.
(219)
இளையா மனத்தினர்க்கே யீடிலரு டோன்றுந்
தளையாம் வினையைத் தணந்து.
(220)
உளொரு தொழும்பற் குலகனைத்து மீவா
னிளமை கெடாமுதியோ னே.
(221)
உளோம்போதி யென்றொருவற் கோதிறைபண்
போரா
ரளோமியாமென் றேமாப் பவர்.
(222)
இளௌகாரந் தோறு மியைந்தாங் கிருளு
முளதுயிர்கட் கெல்லாமுள் ளுள்.
(223)
றகர
வருக்கம்
அறமே யுயர்வென் றறிவா ரடைவார்
திறமாய தெய்வச் செயல்.
(224)
அறாமல மூன்று மறப்பெற் றவனே
பெறாநல மெய்தப் பெறும்.
(225)
இறிக்கைச் சிலையாக்கி யெய்கின்றோன்
காம
வெறிக்கஞ்சார்க் கெய்தரிது வீடு.
(226)
இறீதென் றிகழாம லேற்றார் சிலர்வீட்
டுறீஇய வாறு முள.
(227)
உறுக்கு நமவாதை யுள்ளத்திற் றோன்றா
தறுக்குமெழுத் துண்டே யறி.
(228)
உறூஉப் பரவுமவர்க் கோகைதரு மூர்நீர்
வெறூஉப் பழிக்கை விடு.
(229)
இறென்றற்காங் குன்றத் திறைவ னருளைப்
பெறென்றுரைப்பார் பின்போய்ப் பிழை.
(230)
இறேதந் தரல்போன் றியங்கிடையார்
மோகத்
துறேமென் றுரையா ருறார்.
(231)
அறைப்பூடுஞ் சிற்றறுகு மன்னவா மாயா
மறைப்பால வாம்பன் மதம்.
(232)
உறொகுத் தமணரைமு னுய்த்தான்கைந்
நீற்றா
லறொலைத்தாட் கொள்வதரி தன்று.
(233)
உறோங்கார வட்டத்தின் உட்பயனோர்
வாரை
வெறோமவர்க்கெந் நாவொருநல் வீடு.
(234)
அறௌவத்
தடுத்தாள்வா ராரெனினுந் தாழ்நீர்
கொறௌவைக்
குணத்தோர்கொ ளார்.
(235)
னகர
வருக்கம்
அனக னொருவ னகிலமுற்று முள்ளா
னெனவுரைக்கை மேலோர்க் கிசை.
(236)
அனாசந் தருமதிய மன்ன மதியோர்
கனாவும் பொருளென்பார் காண்.
(237)
அனிச்ச மலர்நே ரடியுடையா ராசை
யினிப்பினுஞ்சற் றீசனைநன் கெண்.
(238)
அனீங்கத் துறந்தேற் றருந்தவமே செய்யு
முனீந்திரரே பாரின் முதல்.
(239)
உனுங்கருத்தி னுள்ளு முறைவா னருட்சீர்
மினுங்கிற் றவிரும் வினை.
(240)
உனூலெனூ னன்றென் றுரைபயிற்றும்
வாத
மனூகத்தோர் தம்பால் வரா.
(241)
இனென்பொறிமுன்
மவ்விகர மேய்ந்தன்ன வாழ்வி
னனெஞ்சுழல
மாய்த னவை.
(242)
இனேயந் தொடர விடைந்தாலு மீசன்
தனேயங்கொள் வாரேற் றவர்.
(243)
இனைய விடர்நலமென் றெண்ணுணர்ச்சி
யுண்டேற்
கனைகடற்பார் காக்கை கடன்.
(244)
உனொரு மனமிறந்தா லுண்டுறங்கல் வேண்டிப்
பினொருமன முண்டாமோ பேசு.
(245)
உனோங்க றொறும்நடிக்கு மொள்வேலாற்
போற்று
மெனோன்புகொன்றுண் ணார்ப்புகழ்த
லே.
(246)
இனௌவற் கனியெறிந்தாற் கேற்றதமிழ்ப்
பாடற்
பனௌவைவள்ளு வன்சொற் படி.
(247)
முற்றிற்று.
எல்லா வருக்கமுஞ்சொல் லென்குறட்பாக்
கைத்திடினு
நல்லார் விரும்புவதே ஞாயமென்னு
நானிலமே.
