வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்
அருளிச் செய்த
அரசாட்சி
காப்பு
(நேரிசை
வெண்பா)
வரசாட்சி யாநிறைந்த
வானவனைப் போற்றி
யரசாட்சி நூலொன்
றமைக்குஞ் – சரசாட்சி
யாகிக் கமலத் தயனா
மவரையெல்லா
மோகிக்கச் செய்வாண்
முகம்.
நூல்
ஆழி வளையுமுல தத்தனையுந்
தன்குடைக்கீழ்
வாழியற்கை யெண்ணி
மகிழாமல் – வீழியிதழ்
மங்கைகொண்க னாண்மை
மதித்தாங் கிறைக்கஞ்சி
யங்கை குவிப்போ னரசு.
(1)
அரசன் மகனரச னாவா
னுலகின்
றிரமறியான் றானாகத்
தேறி – வரமதனால்
வல்லபத்தா லாள்வான்
மதித்தறிவான் மற்றவனும்
நல்லவர்ச்சேர்த்
தாலறிய லாம்.
(2)
தன்சே வர்க்குத்
தரணியஞ்சு மாறிறைவ
னின்சேவை பெற்றார்க்கு
மெய்துவான் – மிச்சேர்க்கை
யாதியவும் நீத்திட்
டருந்தவஞ்செய் வார்க்குமஞ்சு
நீதிமற வான்முதன்மன்
னே.
(3)
காட்டிற் கிழங்கயில்வான்
காதலன்றன் கைப்பரசால்
வீட்டிடமுன் மாய்ந்தபல
வேந்தரையும் – நாட்டிற்
குயமதலை யாலிறந்த
கொற்ற வனையு
மயலறச்சிந் தித்திருப்போன்
மன்.
(4)
மேதினியோர் சொன்மொழியின்
மெய்யறிந்து பொய்யகற்றி
நீதி முறையி னிறுவறியா
– னேதிலர
சின்றிமுழு தாண்டுறினு
மெண்ணறிய பல்பிறப்பிற்
பன்றியினுந் தாழ்வாய்ப்
படும்.
(5)
பொய்யுரைப்பா ரொல்கப்
புரிந்த விதம்புகல்வான்
மெய்யுணர்த்துந்
தெய்வவருண் மேவாதான் – செய்யு
மரசுரிமை யின்பயனை
யாராய்ந் தறியி
னரகமுற்றுஞ் சொற்கமென்ன
லாம்.
(6)
அம்பான் மனையிழந்த
வந்தணனோ டோர்வழுதி
கம்பார் குழையான்
கருணையா – னம்பாரு
நம்புந் திருக்கூத்தோர்
நாய்கனில்லிற் கண்டவிதம்
வம்புரையென் னான்சிறந்த
மன்.
(7)
தயரதன்சே யாதிமன்னர்
தாமும் வசிட்டப்
பெயர்முனிவ னாதியர்சொற்
பேணி – யுயர்தருசீர்ச்
செங்கோ னடாத்தும்விதந்
தேறாத தீவேந்தர்
வெங்கோல்கண் டஞ்சுநில
மின்.
(8)
எல்லாருங் கொன்றருந்தா
வேற்ற முறத்திருத்தும்
வல்லாண்மை வேந்தன்
மதியன்னா – னல்லாத
மன்ன ருடுவினத்தை
மானுவா ரிந்தவுண்மை
சொன்னவரா ரென்னினுநந்
தோள்.
(9)
ஆலால முண்டா னருள்வேடத்
தொண்டர்களைக்
கோலா கலத்தமிழ்ப்பாக்
கூறுநரைத் – தோலாத
வீரத் தொழிலோரை வேண்டாத
வேந்தர்பெறும்
பேரற்றுப் போமுலகிற்
பின்.
(10)
வேதியரை யாவரினு
மேம்படவைய் யாதுமற்றைச்
சாதி யவர்றொழிலிற்
சாரவிட்டு – நீதி
செலுத்துகின்ற மன்னர்
சிலநாளிற் றம்மில்
வலுத்தவர்கை வாட்கிரையா
வார்.
(11)
புற்கொய்தற் கஞ்சும்
புனித மறையோருஞ்
சொற்கவிச்சை
மீமாஞ்சன் சொல்லாற்கொண் – டற்களந்தோன்
பாகமென்று மூனைப்
பகிர்கின்ற பார்ப்பாரு
மேகமெனக் கொள்ளா
னிறை.
(12)
தன்னரசை நல்கிடினுஞ்
சற்றும்விரும் பாதுமறை
பன்னனமுத லாயறொழிற்
பாராட்டு – நன்னலமே
வீழிதயத் தந்தணனை
மேழியுங்கொள் வேதியனோ
டாழிதயத் தேந்தன்மதி
யான்.
(13)
குற்றத்தை விட்டுக்
குலத்தளவிற் றண்டங்கள்
சொற்ற பலநூற் றுணைக்கொண்ட
– கொற்றவர்க
ளெல்லாருந் தங்க
ளினத்தோ டழிந்தவுண்மை
நல்லா னறிந்து நகும்.
(14)
சுத்தமின்றி வேள்விகளாற்
சொர்க்க முறலாமென்
றித்தறையி லாடுமுத
லேழைமையா – லெய்த்த
மனிதர்வரை வெந்துதின்ற
மன்னரெல்லோன் கண்ட
பனியெனப்போ யேற்றார்
பழி.
(15)
தான்மற்றோர் வேந்தன்
றனைப்பணிய நாணானும்
வான்மட்டுங் கீர்த்தி
வளரானு – மான்மச்ச
மன்ன விழியார்க்கே
யாயுண்முற்றுந் தோற்பானு
மன்னர்களிற் றாழ்ந்த
மகர்.
(16)
இங்குள்ள மாத ரிகலோர்கைப்
பட்டாலு
மங்குள்ளா ரின்பநல
மாமென்று – பொங்கு
மதிவீரத் தாற்பொரும்பே
ராற்றலுடை மன்னன்
விதிர்வாளே வாள்வேலே
வேல்.
(17)
தன்னா லிறந்தார்
தளைப்பட்டார் தம்மனைமார்
பின்னாசையா லுயிரைப்பேணினா
– லன்னாரைக்
கொண்டுவந்து தன்றோட்
குறிப்பார் பணிபுரிதற்
கண்டுவக்கை வேந்தன்
களி.
(18)
தன்றோள் கருதித்
தளராத தையனல்லார்
மென் றோட் புணர்ச்சி
விரும்பானே – குன்றோ
டுறழுந் தருமம்விளைத்
தும்பர்களும் போற்றற்
பெறவல்ல மன்னர் பிரான்.
(19)
தோல்வி யுற்றுந்
தன்படையாற் றுண்டுபட மாட்டாமற்
கால்விலங்கிற் பட்டபல
காவலரை – மால்விளைக்குங்
கண்ணார் புதல்வரொடு
காங்குங் கருணையுள்ளான்
விண்ணாடர் போற்றிசைக்கும்
வேந்து.
(20)
தற்கடங்குஞ் சிற்றரசர்
தந்தலையாற் கொண்டுதரும்
பொற்கணத்தி னாட்டமட்டும்
போதாது – நற்கருணை
யாதி வழுவா தவர்நடக்கை
காண்கின்ற
நீதியினும் வேண்டு
நினைப்பு.
(21)
சிறறரசர் தங்குடையைச்
சீரியதென் றெண்ணும்வண்ண
முற்றரச னீதி முறைபிறழ்ந்தாற்
– பற்றகன்ற
மேலோரா லேனும் விழிபொருத்த
வேவிரும்பு
மாலோரா லேனு மறும்.
(22)
பன்னகத்தின் சென்னி
பரிக்கின்ற பார்முழுதுந்
தன்னதெனக் கொள்ளுந்
தனிக்கவிகை – மன்னனுக்கும்
வைவலிவாள் வீரமுதல்
வண்மையெல்லாங் கைவரினுந்
தெய்வசித்தி வேண்டுமெனச்
செப்பு.
(23)
தெய்வவரு ளுற்றுந்
திறற்சூர னாதியவர்
நைவடைந்த வாறு நவின்றிட்டாற்
– பொய்வழக்கென்
றெள்ளாது முற்று
மிறுமாப்பிழந் துணர்ந்து
கொள்ளார்வத் தோனிணையில்
கோன்.
(24)
தக்கனெனு
மன்னன் றதீசி முதலோர்சொல்
லொக்க
மறுத்திட் டொருநொடியிற் – றொக்கவர்க
டம்மாண்
மையுமழியத் தன்றலையு மாறியவா
றிம்மா
நிலமறிந்த தே.
(25)
ஐயிரண்டு
சென்னி யரக்க னகிலத்தோர்
மையியைந்த
கூந்தன் மடநல்லாண் – மெய்யிலிச்சை
கொண்டதனாற்
றன்பெருமை குன்றியழிந் தானெனுஞ்சொற்
கண்டறிகை
மன்னர் கடன்.
(26)
யானே
பரமென் றியம்பு மிரணியப்பேர்க்
கோனேர்
மடங்கல் குதித்தவன்றன் – னூனேர்
பிளந்துதிர
முண்டுமைந்தற் பேணும் பெருமை
யளந்தறிய
வேண்டு மரசு.
(27)
உலகளிக்கு
மன்னவரா லுண்டாயப் பலவா
றிலகு
மவையினத்தி லியாதுங் – குலமகள்வாய்
கூகூ
வெனவலறக் கூறைகளைந் திட்டதுபோன்
றாகூன
மெய்தியதின் றால்.
(28)
ஆற்று
மணற்பெருக்க மன்னமன்ன ரிற்பலரு
மூற்று
நெறியே யுஞற்றினார் – போற்று
மதலையைத்தேர்க் காலிலிட்ட மன்னனெனப்
பாருக்
கிதமியற்றி
னார்சிலர்தா மே.
(29)
பாருலகின்
மானிடர்செய் பாவபுண்ணிய யத்திலெல்லாஞ்
சாருமொவ்வோர்
பங்கென்னுந் தன்மையா – லியாரு
மறியாத
வேடத்தோ டாயினுஞ் சென்றுண்மைக்
குறிகாண்பா
னீதியுடைக் கோன்.
(30)
எத்தகவோர்
தற்காண்டற் கெண்ணிவந்தா ராயிடினு
மத்தருணங்
காட்சி யருள்வானே – யித்தறைக்கோர்
மன்னானே
மென்ன மகிழாதிவ் வாழ்க்கையினா
லென்னாங்கொல்
லென்றிடைவோ னே.
(31)
அணியும்
புகழ்வேட் டரண்மனையின் முன்பின்
மணியொன்று
கட்டுவிக்கு மன்னர் – துணிவுந்
தயையு
மடவார்போற் றம்மை மறைப்பார்க்
கியையா
திகழ்ச்சியுண்டா மே.
(32)
வாயின்
மணியொலித்தால் வந்து வழக்கறுத்துக்
கோயில்
புகத்தகுஞ்செங் கோல்வேந்தன் – றாயி
லுலகளிக்கு
நாளி லொருகுறையு மின்றி
யிலகு
முயிரனைத்து மே.
(33)
மெய்யே
பெருகி விளங்குதற்கு மேதினியில்
பொய்யேமேன் மேலும் பொலிதற்கு – மையேழுஞ்
சீரறிந்து
பெய்தற்குஞ் செய்தபயிர் தீதற்குங்
காரணதன்
காயின்மன்னே காண்.
(34)
வேந்தன்
சினஞ்செய்யில் வேறுதுணை யில்லையென
வாய்ந்துரைத்தா
ளௌவை யதுவன்றி – வாய்தவுல
கெல்லாமுங்
கோனோக்கு மென்றுரைத்தார் வள்ளுவனார்
வல்லா
லறிவார் வகை.
(35)
மன்னன்
கொடுங்கோல் வழிநின்றான் மாறிலருண்
முன்னவன்றன்
னீதி முறையும்பொய்த் – தின்ன
லுலகின்
மலிவா யுணர்வுடையார்க் கெல்லா
மலகின்
றியமெலிவுண் டாம்.
(36)
தொண்டர்களை
முற்றத் துறந்தோரைப் பாவலரைத்
தெண்டனிடற்
குள்ளமொல்குந் தீவேந்தன் – மண்டலத்தைச்
சூழ்ந்தகட
லன்னபடைத் தோற்றமொடு போர்க்களத்தில்
வீழ்ந்திறக்கை
முக்காலு மெய்.
(37)
கோலத்
தமிழோட்டக் கூத்தனிரு தாள்களையுஞ்
சாலத்
தலைமேற் றரித்ததனால் – சீலமலி
பொன்னகர்க்குப்
போயும் புகழ்ச்சியுட லால்வளவ
னின்னம்
விளங்குகின்றா னே.
(38)
எந்த
நலமரசற் கில்லா விடினுமிறை
தந்த
வுலகென்றுந் தான்பிழைத்தா – லிந்தக்
கணமேமற்
றோர்வேந்தைக் கற்பிப்பா னென்று
முணர்வாற்
றெளிதரல்வேண் டும்.
(39)
தன்னைப்
பணியுமவர் தங்களுக்கோர் கூற்றாகா
தன்னையெனத்
தாங்கு மருள்வாய்ந்த – மன்னைப்
புவியிலுளா
ரியாருமொன்றாய்ப் போர்பொரினும் வென்றிட்
டவிர்தரச்சூழ்
கின்ற தறம்.
(40)
சத்தியத்துக்
கஞ்சுந் தனியமைச்ச னல்லான்சொல்
லுத்தி
வழிசெங்கோ லோச்சினான் – முத்திவழி
தூர்வதன்றிப்
பாருலகுந் துன்பக் கடற்பெருக்கா
லார்வதன்வாய்ப்
பட்டதற்கொப் பாம்.
(41)
அன்றோர்
வழுதி யமைச்சமைந்த வார்வத்தா
லென்றோ
டுறழுமற மெய்தியப்பான் – முன்றோன்று
மீசன்
றனையடிக்கு மேற்றமும்பெற் றெங்குமவன்
வாசமுற்ற
தோர்ந்தான் மதித்து.
(42)
கரமிருப
தெய்திக் கடல்சூழ வாழ்ந்தோ
னரவக்
கொடியமைந்தோ னாதிப் – புரவலர்கண்
மந்திரிசொற்
றீங்கான் மடிந்தவிதம் வார்புவிக்கு
மிந்திரனூர்க்
குந்தெரியு மே.
(43)
தன்சென்னி
பாரிற் றவழாமுன் றான்வணங்கு
மன்சென்று
மற்றோர் வயவேந்தற் – கின்சொன்
மொழியச்
சகியா முரணுடையான் றானே
பழியிறந்த
சேனா பதி.
(44)
அன்னிய
மன்ன னளிக்கும் பொருணசையாற்
றன்னிறைக்கு
வஞ்சந் தளகர்த்த – னுன்னி
லவனான்
மடிவுற் றவகீர்த்தி யெய்திப்
பவமார்
நரகிற் படும்.
(45)
மன்ன
னொருவனைமுன் வஞ்சித்த மாபாவி
தன்னரசிற்
காமாறு சாற்றிடினும் – பின்னவனைப்
பாரறியக்
கொல்லல் பழியன் றிதுபழுதில்
கூரறிவார்
வேந்தர் குணம்.
(46)
வேற்றரச
னீதி விலக்கஞ்சி வீடணன்போற்
றோற்றறிஞன்
றன்னைச் சுமக்கலா – மாற்றலெண்ணிற்
சிங்கமுகன்
கும்பகன்னன் சீரார் விகன்னனன்னார்
தங்க ணிலைக்கிழிந்தோன் றான்.
(47)
வீடண
னிராவணன்றன் வேட்கைவிட்டுப் போமன்று
காடடைந்து
மாதவத்தைக் கைக்கொண்டா – னாடனைத்தும்
வேண்டிடினு
மெய்தும் வியனிலங்கை மட்டிலிச்சித்
தாண்டியல்கை
நீதி யல.
(48)
சிற்றரசர்
தம்மவையிற் சேவிப்பா ராதியவர்
மற்றவர்பொன்
வேண்டி வழக்கோரஞ்- சொற்றவிதங்
கண்டறியான்
கண்டுங் கருதா னனையமன்னர்க்
குண்டளற்றி
னின்ன லொருங்கு.
(49)
பொன்றருவார் குற்றம்
புதைக்கின்ற புன்குணத்தோன்
றன்றலைவி
யோடுதித்தோன் றானெனினு – மன்றவன்கை
கொய்துவிட
மாட்டாக் கொடுங்கோ லரசனென்று
மெய்து
நரகி னிடம்.
(50)
எல்லாச்
சமையத்து மீச னிருந்தாலு
நல்லாற்றிற்
சேர்ப்போ னவையெய்தான் – மல்லாடிக்
கொல்லா
நெறியோரைக் கொல்வழியிற் கூட்டுமன்னன்
பொல்லா
நரகிற் புகும்.
(51)
சமயப்
பகுப்பின் றரமறியா மன்ன
னமையவொன்றை
மேற்படுத்த லாகா – திமையவரை
யன்ன
குரவன் நெறியத்தனையு மாமெனத்தேர்ந்
தின்னலின்றிக்
காப்ப திசை.
(52)
தன்சமய
மல்லாச் சமயத் தொருகுரவ
னென்சமயங் கொள்ளென் றெதிர்தோன்றி – வன்செயல்கள்
வேண்டுவன்
செய்யின்மன் னன்வெஃகலாம் வேற்றுயிர்கட்
கீண்டுறுகண்
செய்யா தெனில்.
(53)
கொன்று
புலாலருந்துங் கோதுபடும் புன்சமயத்
தொன்றுங்
குரவனரு ளுற்றாலும் – ஒன்றுதன்னைச்
சேரென்
றிடினுமன்னன் சேனையொடு மெய்ந்தழிகை
சீரென்
றுணர்வார் சிலர்.
(54)
கொல்லா
நெறியின் குரவ ரிருதிறத்தார்
வல்லாண்மை
பேசி வழக்கிட்டான் – மல்லார்தோட்
கூன்வழுதி
யென்னவருள் குன்றாதார் பங்கினிற்கை
தான்வழுத்தீர்
மன்னனற் கை.
(55)
பொன்விரும்பித்
தன்னெறியிற் புக்குமகிழ் பூரியரை
பன்விரகுள்
ளானேன் மதித்திடான் – பின்விளங்கும்
வேந்துநெறி
வௌவி விரைந்திதனை விட்டதனிற்
பேர்ந்துவக்கு
மாறெண் ணுபு.
(56)
ஏடனைகண் மூன்று மிகழ்ந்திட்
டினிப்பிறவா
வீடளிக்குந் தொன்னெறியை
மெய்யருளாற் – றேடறிஞர்
தன்னை மதியாத தன்கையறிந்து
சார்ந்தொழுகு
மன்னைவெஃகு மிப்பார்
மகள்.
(57)
வட்டிக்கும்
வட்டியிட்டு வல்வழக்குப் பேசும்வஞ்சச்
செட்டிகட்கா
மாறரசு செய்யுங்கோன் – வெட்டியுல
கீரேழும்
வெல்லு மியல்புடையா னானாலும்
பாரேச
வீனப் படும்.
(58)
கொள்ளின்
மலிவுங் கொடுக்கிற் குறைவுமுற
நள்ளிப்
பரதவிக்கு நாயகர்தாங் – கள்ளியற்கை
தோயவேட
ரொல்கத்
துணியுந் தொழிலினள்
வாய்வேந்
தகிலத் தணி.
(59)
மண்டுபுகழ்க்
கீனம் வருமென்றொல் காதுமன்னன்
கொண்டுவிற்கும்
புன்றொழிற்கைக் கொள்வானேற் – றிண்டுமிண்ட
ரஞ்சார்
பொருளே யரசரம் நீதிமிஞ்சும்
பஞ்சாயு
தற்காம் பழி.
(60)
ஆட்டின்
றிரள்கட் கடற்புலிகட் காவல்வைக்குங்
கேட்டினிணை
யாய்ந்து கிளத்துங்கா – னாட்டிற்
கரசாக வாணிபஞ்செய்
தாதாயம் பார்க்குங்
கரவாளர் தங்களைவைக்
கை.
(61)
கள்ளுந்
தொழில்வணிகர் காவல்வ ராயிடினு
மெள்ளுஞ்சொற்
கொல்கா ரிகத்துள்ளார் – கொள்ளு
மிடிநீங்கப்
பாடுபட்டு வேல்வழுதி யென்ன
மடியாப்
புகழ்ச்சிமரு வார்.
(62)
ஏதில்
வணிக ரிறையா யிரங்கினர்போற்
றீதிலற மொன்றொருக்காற் செய்தாலு - மூதியம்பார்த்
தேதேனு
மோர்விதத்தி லெண்மடங்கு பொன்கவாவா
ரீதே
யவர்தம்
மியல்பு.
(63)
வணிகரினுஞ்
சரதம்வண்மை யன்னவர்
யந்த
திணிபெறுநெஞ்
சாளர் சிலருண் – டணிமகுட
மன்ன
ரவர்களையு மற்றவரிற் சேர்த்துவிட்டா
லின்னன்
மிகவினையு மே.
(64)
இந்த
வுலகிற் கினியதுணை மேகமென்று
மந்த
முகில்பொழிதற் கான்துணை – சந்ததமு
நீதிமன்னன்
கையி னிலவுசெங்கோ லென்றுமெடுத்
தோதிடு
நூல்கோடி யுள்.
(65)
பாரி
லுயிரும் பயிரும் பதைபதைப்ப
மாரிகுன்றிப்
பஞ்ச மலியுநர் - ணேரிற்
றனதுபிழை
யென்றுணர்ந்து சஞ்சலத்திற் றாழா
மனதுடைய
வேந்தன் மரை.
(66)
மாதமொன்றின் மூன்று
மழைபெய் துலகமுற்று
மேதமின்றி
வாழு நலமெண்ணாமற் – போதப்
பொருளீட்ட
லாதியபல் போகம் விழைவா
னிருளீட்டு
நெஞ்சத் திறை.
(67)
உரிய
பொருளை யுலகருய்தற் கீந்தார்
கிரியனைய
மெய்ப்புகழ்ச்சி கேட்டும் – வரியமைத்துத்
தன்னிறைக்கு
மேற்கொள்ளச் சற்றுமன மொல்காத
மன்னிகழ்காற்
பெய்யா மழை.
(68)
மழையாற்
பயிர்விளைத்து மாநிலத்தோர்க் கெல்லாம்
பிழைதீ
ருணவுநல்கும் பெற்றி – தழைவோரே
தங்கோற்
றுணையாந் தகையுணரா மன்னரெல்லாம்
வெங்கோலா
ரென்றுரைக்கை மெய்.
(69)
கொற்றவரின்
மற்றோர் குலவேந்தன் றன்குடைக்கீ
ழுற்றனவெல்
லாங்கொளுநா ளுண்டென்னச் – சுற்றத்தா
ருய்வதற்காம்
பூமி யுழுந்தொழிலுங் கொள்வோனே
பொய்வழியிற்
சற்றும் புகான்.
(70)
தானும்
புகலிற்ற லைக்குடியா மென்றுணர்ந்து
கோனு
மவர்தொழிற்கைக் கொள்வானேல் – வானுந்திப்
பெய்யுமுகிற்
றன்மை பிறங்கும் பிழைமுயலான்
பையுலக
நிந்தை படா.
(71)
ஆறுபங்கி
லொன்றேகொண் டாளாத நீதிபற்றி
வேறு
விதமா விழைவானேற் – கூறுமன்னன்
றானும்
பிழைப்படுவான் றன்குடியுஞ் சீரழியும்
வானும்பெய்
யாது மழை.
(72)
செங்கோ
லரசுறுங்காற் சீரியவ ரியாவர்க்கும்
பொங்கோகை
யுண்டாதல் போலவே – வெங்கோலா
ராளுங்காற்
றீயோ ரனைவர்க்கு மார்வமிக
நீளுமென்றான்
மாறுசொல்வா னேன்.
(73)
தென்புலத்தா
ராதியவர்ச் செய்யதமிழ் வேதத்தின்
மன்புலமை
வள்ளுவனார் வாய்வகுக்கு – மைம்புலத்தார்க்
கானபணி
செய்யார்மேல் நத்தகன்போற் சீறுமன்னன்
றானகிலத்
திற்கொருநற் றாய்.
(74)
சீரார்
பிதிர்முதலாந் தெய்வங் களைச்சிறிது
மாரா
தியாம லறஞ்செய்யா – தோராறு
வண்சுவையோ
டுண்ணாது வைத்திருப்போர் பொன்கவர்வோன்
விண்சுமக்கு
மன்புகழ்ச்சீர் வேந்து.
(75)
தெய்வங்கண்
மீதுபழி செப்பியூன் றின்னுநரைக்
கொய்வதற்குள்
ளஞ்சாக் குலவேந்தன் – மெய்வலிமை
குன்றா
தவன்யந்தக் கூட்டமொடு கோதினிலை
நின்றாருங்
காப்பார் நிதம்.
(76)
மன்னவனு
மூனருந்து மாபாவி யாங்காலத்
தன்னவனும்
விதித்த வந்தணனுந் – தன்னவளை
நல்கறியுங்
கொல்லா நமனு நலம்பெரிது
மல்கினராற்
கொள்வார் வசை.
(77)
சாலு
மகிமைத் தவவேடத் தொண்டரது
மேலுண்மை
நாட்ட மிகக்கொண்டு – பாலுறழு
நெஞ்சார்க்
கினியபணி நித்தமுஞ்செய் கின்றபண்பி
லெஞ்சாமை
வேண்டு மிறைக்கு.
(78)
அற்றாறைத்
தேறேலென் றன்றுதிரு வள்ளுவனார்
சொற்றா
ரெனினுந் துணிந்தவன்பாற் – கற்றானற்
மேலோர்க்
குதவுதலும் வெந்தொழிலோர்ச் சீறுதலுங்
கோலோர்க்
கியைந்தாற் குணம்.
(79)
அஞ்சலெழிற்
செங்கோ லரசே யறவோர்நேர்
வஞ்சகரு
முண்டு வகுக்கின்றே – னெஞ்சகத்தோ
டெப்பொழுதுங்
கொன்றருந்த லீனமெனச் சொல்வோரே
தப்பொருங்கு
தீரமெய்த் தவர்.
(80)
கன்னடதே
யத்திற் கருணை வசவண்ண
ரென்ன
வொருவரிருந் தின்புற்றா – ரன்னவர்தாந்
தொண்டர்பணி
செய்தவிதந் தொல்லுலகஞ் சொல்லுமன்னர்
கண்டறிந்து
கொள்ளல் கடன்.
(81)
தீய்ந்தபயிர்க்
கும்வித்துச் சிந்தாத செய்யினுக்கும்
வாய்ந்த
பகுதிகொள்ளு மன்னவரை – யாய்ந்தனன்கை
செய்யத்
துணிந்தவுடன் சென்னிமுன்கொய் தானவற்றைக்
கொய்யத்
துணிந்திலதென் கொல்.
(82)
சத்தியள
விற்றறை யிற்பயிர் செய்வானே
யத்திறைஞ்சி
னாலு மிரங்காமல் – வைத்திருக்குஞ்
செய்யனைத்துஞ்
செய்யென்னச் சீறுகின்றோன் றானுமிந்த
வையமதற்
காகாத மன்.
(83)
பங்காறி
லொன்றே பகுதிகொள்ளும் பார்வேந்த
ரிங்கார்
பயிர்செயினு மின்றெனினு – நங்காவற்
கூலி
குறையுமென்றுங் கூறிடா ரானாலு
மாலிமுகில்
செய்யு மது.
(84)
ஏன்ற
வலியுளரா யேற்றநில மில்லாதா
ரான்ற
வரசற் கதுசொன்னாற் – றான்றனக்கு
வைத்திருப்ப
வற்றேனும் வாரப் பயிர்காவ
தற்ற
மளிப்ப தறம்.
(85)
தாம்பயிர்செய்
கில்லாத் தருசுநிலத் தைப்பிறர்பா
லாம்பயிர்க்கு
நல்கார்க ளாமென்னில் – வேம்பணிவா
னன்னமன்ன
னீந்திடலா மானாலு மப்பயனிற்
றன்னளவே
கொள்ளத் தகும்.
(86)
கள்ளர்க்கூன்
விற்குங் கடைச்சீர் நனிவிழையு
மெள்ளற்
றொழிலரசற் கேற்றதன்று – விள்ளவைகொண்
டுண்பாரை
விற்பா ருடனே யொருங்கொழிக்கு
நண்பாள
னாத னலம்.
(87)
விற்பவற்றி
னல்லனவும் வேண்டா தனவுமறிந்
தற்பமுமா
றாட்ட மளவுநிறை – யிற்பழகா
வண்ண
முயன்றுவணி கர்தொழிற் சீர்படுத்து
மெண்ண
மரசற் கிசை.
(88)
வாலிபத்தி
னூலிழந்த மங்கையரை மாரிமுன்போற்
றாலிகட்டச்
செய்த றருமமே – சூலினராய்ப்
பெற்றா
தரியாது பிள்ளைக் கொலைமுயல
லுற்றா
லிறைக்குண்டா மூறு.
(89)
தன்கணவன்
மாய்ந்தபின்னர் தான்வாழச் சம்மதியா
மின்கனலீ
கென்றிரந்தால் வேந்தன்றா – னன்கருமை
பாராட்டி
யுந்திருந்தாப் பட்சத்தி லீந்திடலாந்
தாரா
தடக்க றவறு.
(90)
தன்னூ
லிழந்துந் தழலிற் குதியாமற்
பொன்னூ
லொருவனல்கப் பூணமற் – பின்னூரா
ரெள்ளத்
திரிவாளை யாவனிடத் தானாலுங்
கொள்ளக்கொ
டுக்கைமன்னன் கோள்.
(91)
மானம்
புரந்தொழுகு மங்கையரை வார்புவியும்
வானகமும்
போற்றும் வகைகண்டு – தானவரைத்
தாயா
மெனக்கருதுந் தார்வேந்தன் றன்புகழ்ச்சி
மாயா
தொளிரும் வளர்ந்து.
(92)
கற்புடைய
நன்மனைவி கண்கலங்க நாடோறும்
பொற்புவிலை
மாதரில்லிற் போவாரை – வற்புறுத்தித்
தண்டித்
தடக்குந் தகைமருவுந் தக்கோனே
பெண்டிக்கும்
போற்று மிறை.
(93)
புகழை
மதியாது பொன்னை மதிக்கு
மிகழ்வுடைய
மன்ன னெவனேனு – மகழ்கடல்சூழ்
பூவுலகும்
வானுலகும் பொன்றாம லுள்ளமட்டு
மேவு
நரகிலென்கை மெய்.
(94)
சாலை
தடாகந் தருமந் தவப்பள்ளி
யாலயங்க
டம்மை யழிக்கின்றோன் – மேலையுல
கிந்திரனோ
மன்னே யெனினு மிகலோர்தம்
வெந்திறற்கூர்
வாளால் விழும்.
(95)
கோசிகனோ
மேலோர்பொய் கூறெனினுங் கூறாம
லாசிலரிச்
சந்திரற்கொப் பாவார்க்குங் – காசினிமுற்
றுண்டானொற்
றாயு முதவாச் சுயோதன்னீர்
கொண்டார்க்கும்
வேண்டாங் குரு.
(96)
தற்குலக மஞ்சலெனத்
தானுலகிற் கஞ்சுதன்மை
முற்குறிக்கை
மன்னன் முறையேனு – நற்கொள்கை
யொன்றினிலை
காண்பா னொருங்கிகழப் பெற்றாலும்
பின்றிகழுங்
கீர்த்தி பெரிது.
(97)
பாராது
தன்கைப் பணம்விரும்பிச் சேவிப்போர்
பேரா
லுலகாளும் பெற்றியொன்று – நேராரை
வெல்லும்வலி
யில்லா வெறுமையொன்றும் வேந்தனிடத்
தொல்லுமெனிற்
பாழா முலகு.
(98)
தன்னரசை
யாளுந் தனையனையுந் தன்குடியிற்
சின்னவன்றன்
சேயினையுஞ் சேர்த்தெண்ணூ – மன்னன்
மனத்தினிலு
முன்னாள் வகுத்த மனுநூல்
கனத்ததல்ல
வென்கை கடன்.
(99)
முற்றத்
துறந்த முனிவோர்க் கடிமைசெய்யுங்
கொற்றவரே
நீதிக் குறையெய்தார் – மற்றவர்க
ளெவ்வாறு
செய்திடினு மீனமடை வாரெனலா
லிவ்வாறிந்
நூன்முடித்தே மியாம்.
(100)
மல்லிலங்குந்
திண்டோள் வயவேந்தர் நீதிமுற்றுஞ்
சொல்லி
முடிக்கத் தொலையாவர் – னல்லியற்கொண்
டிவ்வளவிற்
சொன்னே னினியாவ ரென்சொலினு
மவ்வளவு
மீங்கிவற்றுள் ளாம்.
தெய்வமே
துணை.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக