வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்
அருளிச் செய்த
கங்கா தேவி பதிகம்
காப்பு
பொற்றைச்
சிலையாற் புரமெரித்த புண்ணியர்தங்
கற்றைச்
சடைநடுவாழ் கங்கையே - யிற்றைக்கே
யென்றன்
கிணற்றினிடை தோன்றி யாவருக்குங்
குன்றரு
மானந்தங் கொடு.
நூல்
கடலேழும்
வற்றத் தகுங்காலம் வரினுங்கருங் கல்லினிற்
தொடலாய
வென்றன் கிணற்றூடுநன் னீர்துலங்கச் செய்வாய்
மடலூரு
வாரின் தொடர்ந்தென்னை யாள்கந்தன் மகவாதலால்
வடநீழ
லார்சென்னி மிசையேறியென் றென்றும்வளர் கங்கையே.
(1)
ஈனத்
தொழிற்றீயர் கூபத்தினுஞ் சென்றெழுஞ் செல்விநீ
யான்நத்து
மிந்தக்கிணற் றூடுவாரா திருப்பாய் கொல்லோ
வானத்
தரும்பூத லத்தோரு மற்றோரும் வாழச்செயும்
பானற்
கருங்க ணனந்தங் குலாவும்பருங் கங்கையே.
(2)
சேலென்ற கணவள்ளி கேள்வன்சொல் நம்பித்திற்
றப்பாறையிற்
பாலென்ற
நீருண்டெனத் தொட்டவென்னைப் பழிக்கச் செயேல்
சூலென்ற
மேகத்தினுள் நின்றுபூ மங்கைதோள் சேர்நேர்
மாலென்று
அவாவிக் களிக்குங்குணங் கொண்டுவரு கங்கையே
(3)
பொசுங்கற்
குணத்தோர்க ளெள்ளாம லென்றன் புதுக்கூபநீர்
விசும்பைப்
புரக்குங்குகன் செங்கை வேலாடும் வியனாளெதோ
விசும்புட்
கொளுந்தீயரு பூமியைத் தொட்டறிந் தின்புறப்
பசுங்கற்
பகக்காடெனப் பாதலத் தூடுபடர் கங்கையே.
(4)
நீராசை
கொடுநீள் நிலந்தொட்டு முயலென்றன் நெஞ்சஞ்சநேர்
காரா
கற்பாறையிடை நின்றோ ரூற்றின்று காணச் செய்வாய்
தாரார்
கடுக்கைச் சடைத்தம்பிரா னார்தவம் போன்மலிந்
தோரா
யிரங்கோடி வதனத்தொ டுலகெங்குமுறு கங்கையே.
(5)
நிலைநின்ற
தருமந் தனக்காக விந்நானிலந் தொட்டநான்
வலையின்
கண்மானென்று வாடாதுனருள் வெள்ளம்வர வேணுமா
லிலைதுன்று
சூலத்தினார் கண்புதைப் பெய்தவினி தாடுமோர்
மலைமங்கை
விரலூடெழுந் தண்டருல கஞ்சவரு கங்கையே
(6)
விடுமாறு
ரைப்பார் சொல்வெஃகாது கற்றொட்டு மிகநாடுவேன்
றடுமாறி
டாதோர் துதிக்கைப் புனற்றாரை தரநண்ணுவாய்
நடுமா
வலிக்கன்பு முதிர்கோல மெய்திப்பினா கத்தினீ
ணெடுமால்
பதத்தாமரைத் தேனெனச் சொல்லநிகழ் கங்கையே
(7)
அசைவின்றி
யொருசிந்தை யொடுகற்றொடுந் தன்மையறி கின்றநீ
வசைதந்து
மெலியச்செயா திங்குவந் தீடின்மகிழ் வீகுவாய்
கசைகொண்டு
திருமால்நெடுந் தேர்கடாவக் கடும்போர் செய்வேல்
விசையன்கை
விற்பூசைகொடு கொண்கனுயிர் வாழ்விடு கங்கையே
(6)
பொன்கற்
பொருந்தும்பி முகன்வேளெனிரு மைந்தர் புகழ்நல்குமா
றென்கற்
கிணற்றூடு நீவந்து விளையாடலெவ் வேளையோ
நன்கற்
றமறிதன்மை யுள்ளாயெனக் கெஞ்சிநனி நம்பினேன்
மின்கற்
றைநிகர் செஞ்சடைச் சித்தர்புய மோகமிகு கங்கையே
(9)
எள்ளுங்
குணக்குற்றவர்க் கொல்கிடேன் வெட்டிடும் பாறையிற்
குள்ளுன்
திருக்கோல மெப்போதிலங் குங்கொலுள வோர்கிலேன்
விள்ளுந்
தமிழ்ச்சீல ரொருநால்வர் தமைநாடு மேலோர்கள்சொற்
கொள்ளும்
பிரானுச்சி மேனின்று விலகாதுகுளிர் கங்கையே
(10)
அல்லைப்
பழிக்குங் கறைக்கண்டர் சீர்மீதிலமர் கங்கையே
நெல்லைத்
தலத்திற்கொர் கனுகூல மெனவந்து நிகழ்பாவலன்
கல்லைப்
பிளக்குங் கிணற்றூடு வருகென்று கழற்படுஞ்
சொல்லைத்
துதிக்கத் துணிந்தால் விளங்குந்தொடுங் கூபமே.
(11)
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக