வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் அருளிச் செய்த
விற்பனம்
காப்பு
(நேரிசை வெண்பா)
1.
தற்பரமே
யாகிநின்ற சற்குருவின் றண்ணருளால்
விற்பன மென்றோர்நூல் விளம்புதற்குக்
– கற்பனைக
ளெல்லாங் கடந்தநல மின்னதெனத் தேர்ந்திருக்கும்
வல்லார் பதத்துகள்கா வல்.
நூல்
அறத்துப்பால்
1. கடவுள் வாழ்த்து
2.
குருவாம்
வடிவையன்றிக் கும்பிடா வல்லோர்
திருவாகி நின்ற பொதுத்தெய்வம்
– பெருவாய்மை
கோடாத நீதி குலக்கருணை குற்றமின்மை
தாடாண்மை யைந்துந் தரும்.
(1)
3. அருவென் பவர்க்கருவே யாகிநிற்குந் தெய்வ
முருவென்று நாடிலவ்வா றொக்குஞ்
– சருவசித்து
முள்ள தடியார்க் குதவச் சலியாது
கள்ளமறு ஞானக் கடல்.
(2)
4. எந்தச் சமயத் திருக்குமியல் போர்க்குஞ்
சொந்தப் பொருளாத் துலங்குமே – யிந்தப்
புவிமுதலா மைந்துவகைப் பூதமுந்
தானாகி
யவிதலுறா தோங்கு மது.
(3)
5. மன்னரஞ்சிச் செங்கோல் வழுவாம லோச்சும்வண்ணந்
தன்னதென மாரி தனைக்காட்டு – முன்னவற்குச்
செஞ்சுடரும் வெண்கதிருஞ் சீரருட்கண்
போலுமென்கை
விஞ்சுதமிழ்ப் பாவலர்க்கா மே.
(4)
6. தூலமொடு சூக்குமத்துஞ் சொல்லவல்லார் சொல்லரிதாச்
சாலவும் பேதஞ் சமைத்தானைக் – காலபர
வாதிகட்குந் தோன்றா மயமென் றுணர்ந்தோர்க்கே
நீதிமுற்றுங் காணு நிசம்.
(5)
7. வாக்குமனத் தாலடங்கா வண்மையன்றான் வந்தருள
நோக்கும் விருப்ப நுடங்காமற் –
றாக்குநலம்
பெற்றோ ரெவரும் பெரியோரென் றோதுநன்னூல்
கற்றோர்க்கே மீளாக் கதி.
(6)
8. எல்லாமும் வல்லானெதிர் தோன்றிக்காக் கும்வலி
யில்லானென் றோது மிழிவார்ந்த –
பொல்லாரைக்
கொன்று விளையாடிக் குவலயமெல் லாம்புரக்குங்
குன்றுழற்தோட் பெம்மான் குரு.
(7)
9. எல்லாமுந் தானா யிருந்ததனை யாதொன்று
மல்லாத தாகு மரும்பொருளைக் – கொல்லா
விரதத் தினுக்கிரங்கு மெய்யருளை
வேண்டுஞ்
சரதத்தின் மேலோ தவம்.
(8)
10. கூறுவது கூறுங் குருவென்றுந் தெய்வமென்றும்
வேறுபட நாடி வினைப்பேயான் – மாறுபடுஞ்
சேட்டைச் சமையத் திருக்ககன்ற சீரியர்சொற்
பாட்டையெல்லாஞ் சூடும் பரம்.
(9)
11. எண்ணில் கலையா லியம்பவல்லா ரெல்லோரு
நண்ணி யுரைத்து நடுநின்றோன் – புண்ணியச்சீர்க்
கீறுவந்த தில்லை யெனச்சலியா தேன்றமட்டுங்
கூறுவதே நல்ல குணம்.
(10)
முற்றிற்று.
2. இல்லறம்
12. மெய்கொண்ட சொல்லும் வியனார்ந்த பேரழகும்
பொய்கொண்டோர் தாமும் புகழ்கற்புங்
– கைகொண்ட
தாரா ளமும்பொருந்துந் தையனல்லாட்
சேர்ந்துடைய
சீராளன் வாழ்வே திறம்.
(1)
13. பொன்னுந் தனக்கினிய புத்திரரும் புந்திமிகு
மின்னுந் தமரும் விளைநிலமுந் –
துன்னும்
பெரும்புகழு நல்லுணர்வும் பெற்று
மகிழ்சீர்
கரும்புறழு நெஞ்சினர்க்கா கா.
(2)
14. பல்வேந்த ரஞ்சப் படிமுழுதும் பார்த்தளிக்கு
நல்வேந்த னைக்குறித்து நாடுங்கால்
– வல்வேங்கைக்
கூற்றனைய வீரங் கொடைநீதி யன்னவற்றா
லேற்றமுறு மில்லறத்தா னே.
(3)
15. பத்திகொண்டு நாடிப் பணிவார்தம் பாவனைபோன்
முத்தி யுதவு முதற்பொருளைச் – சத்தியெனு
மாதருடைத் தேவனென்பார் வையகத்தில்
வாழ்வதனா
லேதமற்ற தில்லறமா மே.
(4)
16. ஈகை யுதார மிரக்க மிழிவின்மை
யோகைதருங் கல்வி யுறவுண்மை – சாகையற்ற
மெய்க்கீர்த்தி யித்தனையு மேவநிற்கு
மில்லறத்தான்
பொய்க்கீர்த்தி சற்றும் பொறான்.
(5)
17. கல்வி யுடையாரைக் காதலற்ற மாதவரை
மல்விளைக்குங் கொங்கை மடவாரை –
நல்வினையே
செய்வோரைச் சற்றுஞ் சினவாத சிந்தைபற்றி
யுய்வோருக் கில்லறந்தீ தோ.
(6)
18. கற்புடைய மங்கையர்க்குங் காத லுடையார்போல்
விற்புருவங் கோட்டிநிற்கும் வேசியர்க்கு
– மற்புரியும்
வீரருக்கும் வேந்தருக்கு மெய்யருக்கும்
வீட்டறத்துக்
காரருள மஞ்சக் கடன்.
(7)
19. பிறனில்லாட் சேராத பேராக்கந் தோய்வுற்
றறமுயன்று நன்றி யறிந்து – மறமொழித்து
மானம் பெருக்கி மனைக்கடங்கா வாழ்வுடையான்
வானம்போ னிற்கு மகன்.
(8)
20. கருந்தா தனையமனக் கள்வர் கயவ
ரருந்தாமை தேரா வசடர் – பொருந்தாம
லிட்டுண்டு வாழு மியல்புடையா னில்லறமே
தட்டுண்டு போகா தது.
(9)
21. மாழைக் குவடு மணிக்குவையு முள்ளானை
யேழையெனச் செய்வதுமில் லென்றாலு
– மூழை
மதியா முயற்சிகொண்டு வாழ்வோன் வறுமைச்
சதியால் வருந்தா தவன்.
(10)
முற்றிற்று.
3. துறவறம்
22. சிறந்தவுறுப் பெண்ணான்குஞ் சேர மனுவாப்
பிறந்தவரு ளெல்லாம் பெரியோர் –
துறந்தருளே
தஞ்சமெனச் சந்ததமுந் தற்பரத்தைப்
பற்றிநிற்கு
நெஞ்சமுளா ரென்கை நிசம்.
(1)
23. துறவாதா ரெம்பெருமான் றொண்டு புரிந்து
பிறவாத முத்தி பெறுஞ்சீர் – மறவாத
சீல மனைவியென்றோர் சித்திரத்தைச்
சேருமவன்
சாலமக வீனுந் தகை.
(2)
24. முற்றத் துறந்து முதற்பொருளே தஞ்சமென்னார்
கற்றவர்க ளேனுங் கடையரே – பற்றறுத்து
வல்லானைப் போற்றி வணங்கும்வி ரியாரேனு
நல்லாரே யென்பார் நமர்.
(3)
25. நெட்டுயிர்ப்புக் கொட்டாவி நித்திரையாற் செத்துடலை
விட்டுவிட்டோர்க் கண்டிருந்து மெல்லியலைத்
– தொட்டு
மணம்புரிந்து நாட்கழிப்பான் வல்லோர்
துறங்குங
குணம்புகன்றாற் றேர்ந்து கொளான்.
(4)
26. கற்றோ னொருவனுக்குங் காசகன்ற பேரின்பம்
பெற்றோர் கொளுந்துறவிற் பேதமைநோ
– யுற்றோரே
புல்லுமில்ல நல்லதெனப் புந்தியினிற்
றோற்றுவிக்குங்
கொல்லும் வினைப்பேய்க் குணம்.
(5)
27. எவ்வுதவி யார்செயினு மெம்பிரான் றன்னருளே
யிவ்வுதவி செய்ததெனக் கொள்கை –
தெவ்வு
முறவுந் தவிர்ந்தொருவ னுண்டென்
றுணருந்
துறவுடைய மேலோர் தொழில்.
(6)
28. நாய்போ லொருவர்பின்போய் நாரியரைப் பார்த்துருகிப்
பேய்போற் பறந்து பெரிதயர்ந்து
– தீய்போற்
சினக்கின்ற பொய்த்துறவுந் தீவினையோர்க்
கெய்தா
தெனக்கண்டோர் வல்லோர்க ளே.
(7)
29. பற்றற்ற தெய்வப் பழம்பொருளைப் பற்றுநர்க்கு
முற்றத் துறக்கை முறையாமென் – றுற்றவர்க்கே
மன்னருக்கு மஞ்சா மனவலியு மாதவமுந்
துன்னருளு நீங்காத் துணை.
(8)
30. மன்னர்க் குலகோர் வணங்கல்போன் மாதவத்தான்
முன்னவனைக் கண்ட முனிவோரை – யன்னவர்தாம்
போற்றிப் பணியாரேற் போர்த்திறலும்
பொன்முடியும்
வீற்றிருப்பும் பாழாகு மே.
(9)
31. காணரிய ஞானக் கடலிற் குளித்தருளைப்
பூண முயலும் பொதுத்துறவோ – ராணலிபெண்
மூன்றுந்தா னாகியன்பர் முன்னியவா
றன்னவர்முற்
றோன்றுமொரு தெய்வச் சுதர்.
(10)
முற்றிற்று.
4. பொதுவறம்
32. கொல்லா விரதமொடு கொன்றதனைத் தின்னாமை
யில்லார் மனுப்போன் றிருந்தாலு
– நல்லார்
விழித்துணைக்குப் பொல்லா விருகமாத்
தோன்றி
யழித்துருவவ் வாறுகொள்வா ராம்.
(1)
33. ஏன்றமட்டு மீத லிரங்கலிசை வேண்ட
லான்ற முதுநூ லறிதன்மை – வான்றனக்கு
மம்பா லிருந்தபொருட் கன்புசெய்த
லாமிவையிங்
கெப்பான்மை யோர்க்கு மிதம்.
(2)
34. இல்லறத்தில் வாழ்ந்தாலு மேழையருக் காகாத
வல்லறமா மெய்த்துறவின் மன்னிடினுஞ்
– சொல்லரிய
சத்தா விளங்குஞ் சருவபரி பூரணத்தாற்
சித்தாடு வார்க்கே செயம்.
(3)
35. புன்மைமுற்றும் போக்கிப் பொதுவினின்று புண்ணியஞ்சேர்
நன்மை விளைக்கு நரரெல்லாம் – வன்மை
யுடையார்க ளேனுமவ ருள்வதெல்லா நல்கிப்
படையாது காக்கும் பரம்.
(4)
36. சத்தியமுஞ் சித்துந் தவமுந் தருமமுநற்
றுத்தியமுந் துய்ப்புந் தொலையாத
– நித்தியனு
மன்னுஞ் சுடரிரண்டும் வானும் வளியுமண்ணும்
பொன்னும் பொறையும் பொது.
(5)
37. மூவாச் சுருதி மொழிதவறிச் செய்தாலும்
பாவாணர் தம்மைப் பகைத்தாலு – மேவார்
குடன்மாலை சூடும்வைவேற் கொற்றவன்றன்
சொற்கீழ்ப்
படல்வேண்டு மாந்தர் பலர்.
(6)
38. தெய்வங் குரவன் றிருவேடத் தொண்டர்குழா
மைவனப்புக் கண்ணார் மகப்பேறு –
மெய்வளமை
யச்சஞ் சுகதுக்க மாண்மையனை யவற்றை
யெச்சமைய முந்துழுவு மே.
(7)
39. ஆரு மறிதற் கரிதாகு மப்பொருட்கோர்
பேருரைப்போர் தம்பாற் பிணங்குவோர்
– சீருஞ்
செயலும் பகர்காற் சிரமசைத்தற் றேர்ந்தான்
மயலகன்ற ஞானம் வரும்.
(8)
40. மெஞ்ஞான மின்றி விருகம்போற் கொன்றருந்து
மஞ்ஞானத் தோர்தம் மகத்திடத்து
– மெஞ்ஞான்று
முள்ளபொதுத் தெய்வமன்றி யோர்தேவு
மில்லையென்பார்
தள்ளரிய ஞானத் தவர்.
(9)
41. பின்னும் பிறவாப் பெரியோர்க் கருளாண்மை
துன்னும் பொழுதிற் றுலங்குமே –
மின்னுறழும்
பொய்ச்சமைய மத்தனையும் பொய்யாம்
பொதுவாய
மெய்ச்சமைய ஞான விழி.
(10)
முற்றிற்று.
அறத்துப்பான் முற்றிற்று.
பொருட்பால்
5. செல்வப் பொருள்
42. எங்கோன் கடவுளன்றி யில்லையென்னு மாதவர்க்குஞ்
செங்கோல் கொடுங்கோல் செலுத்துநர்க்கும்
– பொங்கோத
மன்ன மனுக்கூட்ட மத்தனைக்கு மாராயிற்
றுன்னரிய பொன்னே துணை.
(1)
43. தீண்டரிய புன்குலமுந் தீராத நோயுமுள்ளான்
மாண்டபெருஞ் செல்வனென்றான் மங்கையரி
– லாண்ட
கொழுநனன்றிக் கைகுவியார் கூட்டநிற்க
மற்றக்
குழுமுழுது மோகங் கொளும்.
(2)
44. பொய்மதத்துத் தெய்வப் புகழெழுதும் பொற்காசை
மெய்மதத்தோர் தாமும் விழைவராற்
– கைமருந்தாற்
செம்பிரும்பு பொன்னாகச் செய்வோன்
றிருக்குரைத்தா
னம்பிநிற்பார் கோடி நரர்.
(3)
45. சித்தியிடத் தாசை சிறிதுமின்றிச் சேரரிய
முத்தியையே வேண்டு முனிவோர்க்கும்
– பத்தியுள்ளார்
பொன்னாற் சமைத்தளிக்கும் போனகமே
தஞ்சமென்றாற்
பின்னா ரதைவெறுக்கும் பேர்.
(4)
46. புண்ணியமுஞ் சாகாப் புகழும் பொருந்தியிங்கு
நண்ணியவா றோங்க நடத்துமே – வெண்ணிலவிற்
சேர்த்தார் தமைக்குளிர்ந்து சேராசைச்
செஞ்சுடரிற்
பார்த்தாயச் செய்யும் பணம்.
(5)
47. அற்றாரை யன்றி யரசர் முதலாகு
மற்றாரு நன்கு மதிப்பாரே – கற்றா
ரினந்தேடி மெய்ப்புகழீந் தேற்பாரே
யிங்கு
தனந்தேடி வாழ்வோர் தமை.
(6)
48. சற்று முதவான் றறுகண்ணான் றாழ்குலத்தான்
பெற்று வளர்த்தாரைப் பேணாதான்
– சுற்று
முறவின ரோடுண்ணா னுணர்வில்லா னேனும்
பிறரிகழார் செம்பொன் பெறில்.
(7)
49. முக்குற்றமுங் கடிந்த மோனிகட்குங் கோதுரைத்து
நக்குத் திரிவோரு நானிலத்திற்
– செக்குறழும்
பொன்னுடையார்க் காணிலஞ்சிப் போற்றிப்
பணிவரென்கை
மன்னு முதுநூல் வழக்கு.
(8)
50. போற்றிப் பொருள்விளைத்தார் புண்ணியங்கொண் டவ்வழியே
கூற்றிறந்த வீடுங் கொளலாமே – னாற்றிசையி
லெய்தா நலஞ்சிறிது மில்லையா லேன்றதவஞ்
செய்தார்க்கே யெய்துந் திரு.
(9)
51. மண்ணிற் புதைபட்டான் மட்காது வன்னியுலை
யுண்ணின் றுருகி லொளிமேலா – மெண்ணியெண்ணிப்
பார்ப்பார்க்கு மின்பம் பயக்கும்
பசும்பொன்னைச்
சேர்ப்பார்க்கே வண்மைச் செயல்.
(10)
முற்றிற்று.
6. கல்விப் பொருள்
52. கற்றோ ரிரந்தாலுங் கண்ணுடையார் காசினியின்
மற்றோர்கள் வாழ்ந்தாலும் வன்குருடர்
– பொற்றோகை
யன்னமட நல்லாரு மாமென்பா ராகையினா
லென்னசென்மங் கல்வி யிலார்.
(1)
53. செல்வ முதிர்ந்தாற் செருக்குண்டாந் தேடறிய
கல்வி முதிர்ந்தாற் கவியுண்டாம்
– பல்விதத்தாற்
குன்றி யழியுங் கொடுஞ்செருக்குப்
பாமாலை
யென்று மழியாததே.
(2)
54. சுருதி முடிவுணர்ந்த தூயோர் பொருளாற்
பெருமையுறோர் தம்மையன் பிற்பேசா
– ரொருபுலவற்
செத்தாலு மன்னோன் றெளிதமிழாற் சிந்தைசெய்வா
ரித்தா ரணியறிந்த தே.
(3)
55. தமிழருமை யென்றுரைக்குஞ் சாகரத்திற் றாமே
யமிழவல்லார் தம்மடிமை யாவா – ரிமிழ்திரைநீர்ப்
பாராளு மன்னர் படைக்கும் பயந்தடங்காச்
சீராள ராய சிலர்.
(4)
56. கற்ற புலவன் கதையொன்றி யற்றிவைத்தான்
மற்றவர்மெய் யென்று மருள்வாரே
– குற்றமிகு
மூடனொன்றைக் கண்டு மொழிந்தாலும்
பொய்யென்றே
நாடனைத்து மெண்ணி நகும்.
(5)
57. அக்கரமுஞ் சொல்லு மதன்பொருளுந் தேராதார்
மக்க ளுடம்பின் மருவிடினு – மிக்க
பொருளாட்சி பெற்றிடினும் போக்கரிய
மாயை
யிருளார் விருகமொப்பா ரே.
(6)
58. கல்வியிலார் செய்தவமுங் கைதவமே காதலிக்கு
நல்வினையுந் தீவினையே நன்குணர்ந்த
– வல்விதியோர்
செய்கொலையும் புண்ணியமே தீநினைப்பு
நன்னினைப்பே
மெய்கொள் பலநூலுரைக்கு மே.
(7)
59. அருளாட்சி யாக்க மறிவுடைமை யன்பு
மருளாளர்க் கெய்தரிய வாய்மை – பொருளாண்மை
யுள்ளார் தமைமதியா வுற்காச மாய்வெல்லாங்
கொள்ளாதோ கற்றோர் குழாம்.
(8)
60. அடியா ருரைத்தநன்னூ லத்தனையுட் சற்றும்
படியாத மூடர்களைப் பாடு – மிடியார்ந்த
பொய்ப்புலவ ராமவர்க்கும் பொன்றாப்
புகழ்கிடைத்தான்
மெய்ப்புலவர்க் கியாதரிதா மே.
(9)
61. நாய்போற் சினந்து நரிபோற் பயம்பெருக்கிப்
பேய்போற் பறந்து பிணங்காமற் – றாய்போ
லிரவு பகலற்றானை யெண்ணித் தினமும்
பரவுவதே கல்விப் பயன்.
(10)
முற்றிற்று.
7. தவப்பொருள்
62. எத்திசையும் போற்று மெழிற்புகழு மெய்தரிய
சித்தியெட்டுங் காட்டுந் திருவருளு
– நத்தியவர்க்
கின்பங் கொடுத்திகலோ ரீடழிக்குந்
தோள்வலியு
மன்பணைந்த மாதவத்தா லாம்.
(1)
63. பூசனையுந் தோத்திரமும் போக்கரிய மெய்யன்பும்
வாசனையாத் தோன்று மனநலமு – நீசனையுஞ்
செய்கை யுயர்விருந்தாற் சேர்த்தருளு
ஞானமும்பெற்
றுய்கை தவத்தா லுறும்.
(2)
64. மாதவத்தால் வேல்வாங்கி வார்புவியை யாண்டோர்க்கு
மேதமற்ற சித்தி யிசைந்தோர்க்கும்
– போதமுற்றி
மோனக் கடலின் முழுகினர்க்குந் தெய்வமொன்றென்
றீனக் கருத்துணரா தே.
(3)
65. இத்தெய்வ நம்முடைய தென்போரை யெங்குநிற்கு
மெய்த்தெய்வ மொன்றன்றி வேறனைத்தும்
– பொய்த்தெய்வ
மென்றுணரச் செய்யு மியல்புடைய மாதவமே
நன்றுணர்ந்து செய்வார் நரர்.
(4)
66. தவம்புரியு மாந்தரெல்லாந் தற்பரன்சே யன்னா
ரவம்புரிந்து நாட்கழிப்போ ராரும்
– பவம்புரிந்து
செத்துப் பிறந்துழலுந் தீமிருகம்
போல்வரென்று
கத்துஞ் சுருதிக் கணம்.
(5)
67. செய்தவத்தாற் றேறுநரைத் தெய்வமென்று கைகூப்பி
யுய்தமுடன் போற்றுமத முள்ளதெல்லா
– மைதனக்குஞ்
செஞ்சுடர்க்கும் வெண்கதிர்க்குந்
தீமுதலா
மற்றெவைக்கும்
விஞ்சுபரத் திற்குரித்தா மே.
(6)
68. மன்னர் படையு மழையும் பெருங்காற்றுந்
துன்னரிய தீயுஞ் சுடரிரண்டுஞ்
– சொன்னபடி
கேட்கச் செயலுதவுங் கேடறுசீர் மாதவத்தை
வேட்கப் பெறலும் விதி.
(7)
69. நல்வினையிற் சீரியது நாடரிய மாதவமே
கல்விச் சுருதிக் கணங்கூறும் –
பல்வியப்புஞ்
சேர்ந்தார் குதவித் திருக்ககன்ற
மெய்வீட்டி
லார்ந்தாய் வறப்புரித லால்.
(8)
70. ஒன்றன்றி வேறுதெய்வ முண்டென் றுழலாதார்
குன்றன்ன நெஞ்சாற் குறிகண்டு –
நின்றன்பாற்
செய்யுந் தவமே திருவருட்சீர் நல்குமென்றால்
வையும் பிறப்போர் மதம்.
(9)
71. மண்ணிடதத்திற் பொன்விளையும் வானகத்திற் பூமலருங்
கண்ணினுக்கு வேண்டியநற் காட்சியா
– மெண்ணியவா
றெல்லாந் தரும்பெருமா னிச்சையன்றி
யாதொன்று
மில்லாத மாதவர்சொல் லில்.
(10)
முற்றிற்று.
பொருட்பான் முற்றிற்று.
இன்பத்துப்பால்
8. சிற்றின்பம்
72. கண்ணால் வெருட்டிக் கருத்துருக்குங் காரிகையார்
விண்ணாணச் சொற்சுவையின் மிக்கதோ
– மண்ணாள்வார்
தம்முறவாற் றோன்றுந் தனிப்புகழுந்
தாமரசா
மெய்ம்முடிசூ டுஞ்சிறப்பு மே.
(1)
73. சஞ்சலஞ்சேர் நெஞ்சொழிந்து தானும்போய்ச் சார்வுமின்றி
நஞ்சயின்றார் போற்கிடங்கு ஞானிக்குங்
– கொஞ்சம்வந்து
தாக்கும் பெருங்காமந் தன்னைவென்றே
மென்றுசிலர்
வாக்குரைத்தற் றேரின் மருள்.
(2)
74. சீரார் மனுத்திரளிற் சிற்சிலர்க்கா மோர்சமையத்
தாரால் வெறுக்குந் தகையதோ – பாராதி
யைம்பூதந் தாங்குமுயி ரத்தனையும்
பற்றிநிற்கும்
வெம்பூதக் காம வெறி.
(3)
75. கொங்கைச் சுணங்கெழிலாற் குற்றமற்ற நற்குலத்தை
யங்கைப் பொருளை யறநெறியைச் – சங்கையில்லா
மெய்ப்புகழைக் கல்வியினை விட்டோர்
பலகோடி
யிப்புவியி லின்றுமுள்ளா ரே.
(4)
76. தேக்குந் தமிழ்க்கவிக்குஞ் செப்பரிதா மின்னிசைக்கு
மாக்கு மமுது மளியாதார் – பாக்கு
முலையார் நகைத்தோர் மொழிகூறிற்
றாமே
விலையாவார் முக்காலு மெய்.
(5)
77. ஆடிக் கவுட்கணிகை யாடலுக்குஞ் சாராயச்
சாடிக்கும் வேண்டுந் தனமீவார்
– நாடிக்
கரங்குவித்துப் பன்முழுதுங் காட்டி
யிரக்குங்
குரங்கனையார்க் கேதுங் கொடார்.
(6)
78. மானோ வெனப்பிறங்கும் வாள்விழியார் வாய்மொழிக்குத்
தேனோ நிகர்த்ததென்று செப்புவார்
– வானோவென்
றோங்குபெரு வாழ்வடைவா ரோதாதா ரோடெடுப்பார்
தீங்குதவிர் தெய்வச் செயல்.
(7)
79. சின்னத்தாற் பேராற் றிருவுருவாற் போராடு
மின்னற் சமையத் தினரெல்லாம் – வன்னமுலைப்
பேதைநல்லா ரின்பப் பெருக்கிற் பிணக்கமுறா
ரேதையுயர் வென்றுகொண்டா ரே.
(8)
80. வேதங்கள் கோடி விளங்குதற்கும் பல்சமைய
வாதம் புவியில் வழங்குதற்கு – நீதங்க
ளெல்லா நடப்பதற்கு மேந்திழையுங்
காளையுஞ்சேர்
சல்லாப லீலையின்பந் தாய்.
(9)
81. ஐந்தொழிலுந் தேவு மடியாரு மெய்யுணர்வுஞ்
சந்திரனுஞ் சூரியனுந் தாரணியு
– நந்தாத
மேகப் புனலும் விரவாக்கான் மிக்கினிய
போகப் பெருக்கொழிந்து போ.
(10)
முற்றிற்று.
9. பேரின்பம்
82. சமையத் தலைவருக்குஞ் சாராத ஞான
மமையப் பெறவிரும்பி யாயா – திமையணையும்
போதிசையுஞ் சிற்றின்பப் போகத் தயர்ந்திறக்குந்
தீதினர்க்கே பாழ்நரகத் தீ.
(1)
83. எம்மா னருட்ரும்பே ரின்ப மிருக்கவம்பிற்
பொய்ம்மால் விளைக்கும் புணர்முலையார்
– தம்மால்
வருந்தித் தவமறந்து மாமாயக் கூத்திற்
பொருந்தியவர்க் குண்டோ புகழ்.
(2)
84. ஆசு கவித்தொடையா லண்ணலைக் கொண்டாடுவது
மாசுதவிர் தொண்டரொடு மாதவச்சீர்
– பேசுவதுங்
கைதவத்தோர் தம்மைக் கறுவுவதுங்
காசினியி
லெய்தரிய பேரின்ப மே.
(3)
85. ஈனத் தொழிலுடையார்க் கெய்தரிய பேரின்ப
மோனத் தகைசார் முனிவோர்க்கே – யானவர்தா
மோருயிர்க்குத் தீங்கியற்றா ரூனருந்தா
ரொப்பில்பெருஞ்
சீருடைய பாரிற் சிலர்.
(4)
86. பிறப்பிறப்பிற் கச்சமுற்றுப் பேரின்பம் வேண்டுஞ்
சிறப்படையப் பெற்றார்தஞ் சிந்தைக்
– கறப்பெரிய
பாரும் பொருவருஞ்சீர்ப் பாவையரும்
பைம்பொன்னுஞ்
சேருந் திருவினியா தே.
(5)
87. பெற்றோர் வெறுக்கரிய பேரின்ப மாயநல
மற்றோர்க் கவருரைத்தல் வம்பாமே
– பொற்றோகை
நல்லாட் புணர்ந்தோன பூஞ்சகன்பால்
வேறுதுணை
யில்லா துரைத்தா லென.
(6)
88. பெறற்கரிய பேரின்பம் பெற்றோ ரெவரு
முறற்கரிய மெய்வீட் டுறுவா – ரறற்கரிய
பாசக் கயிறதனாற் பந்தமுற்றோர் பாழ்வினையின்
வாசக் கருக்குழிசேர் வார்.
(7)
89. பேரின்ப மாவதனைப் பேசுங்காற் பேதையர்பொய்ச்
சீரின் மருளாத சிந்தையார் – நாரிற்
கிரங்கி யொருபெருமா னெண்ணம்போற்
றோன்றி
வரங்கொடுக்கு ஞான வழி.
(8)
90. தொழுவார்க் கருள்வழங்கச் சோம்பாத பெம்மான்
வழுவா நெறியுடைய மன்னன் – குழுவாய
தொண்டரொடு தோன்றத் துணைவிழியாற்
காண்பதுவே
யண்டரிய பேரின்ப மாம்.
(9)
91. வல்லானைக் கண்டு வணங்கி மனவிருப்ப
மெல்லாம் பெறுவதுபே ரின்பமென்று
– சொல்லா
னிருபாதத் தொண்டுசெய்யு மேழையோர்க்
கில்லைச்
சொருபாநு பூதிச் சுகம்.
(10)
முற்றிற்று.
10. புகழின்பம்
92. சாகாப் புகழ்புனையான் றாரணியை யாண்டாலும்
வேகாப் பிணமனையான் மேதினியோர்க்
– காகாத
செய்கையினாற்
சொற்சுவைச்சீர்ச் செந்தமிழ்ப்பா வல்லான்வாய்
வைகவிபெற் றோனு மனு.
(1)
93. மேகந் தவழ்சிகரி மெய்ப்புகழ்க்காச் செய்தாலும்
பூகம்பத் தாலும் பொடியாகும் – பாகனைய
சொற்கவியொன் றேற்றாற் சுடரிரண்டு
முள்ளமட்டு
நிற்குமெங்கோ னாணை நிசம்.
(2)
94. நவகீர்த்தி யாதுமின்றி நந்தினோர் தம்மி
லவகீர்த்தி பெற்றவர்மே லாவார்
– தவகீர்த்தி
யில்லாத் துறவிக் கிகலோரைக் கொன்றுழக்கும்
வல்லாளன் மேலாகு வான்.
(3)
95. தெய்வ முலகைச் சிருட்டித் தளிப்பதுவு
மெய்வலிமைத் தொண்டர் வியப்பவென்றாற்
– பொய்வளமை
யுள்ளசிலர் மெய்ப்புகழோர்க் கூறுரைக்க
ஞாயமுண்டோ
கள்ள மறக்கற்றோர் களே.
(4)
96. உள்ள மனிதரெல்லா மூனோ டுயிர்வதையுந்
தள்ள முயன்றியற்றுந் தன்மையனே
– விள்ளரிய
பெம்மான் மதலையென்னும் பேராண்மை
கொண்டோர்க்கே
பொய்ம்மா லறுக்கும் புகழ்.
(5)
97. நாண்மிகவுஞ் சென்றாலு நாவலவன் பாவணிந்தோன்
மாண்மிகுந்த நீதி வயவேந்தன் – கோண்மலிந்த
புன்சமைய வேரறுத்தோன் பூண்டபுக
ழோங்குமென்றற்
கொன்சகத்திற் கண்டு கொளல்.
(6)
98. புகழ்விருப்ப மின்றிவம்பிற் பொன்றேடிக் காப்போர்க்
கிகழ்வுடனே யச்சமுண்டா மென்று
– பகலனைய
நூலுரைத்து நல்லார் நொடியிற் குடர்பறிக்கும்
வேலுடையார்க் கீவார் மிக.
(7)
99. குற்றம் பெருக்குங் கொடுங்கோ லரசர்குல
முற்றழியத் தாக்கு முனைவீரன் –
பெற்றபுகழ்
நல்குரவொன் றின்றி நரரெல்லாம் வாழவைப்போன்
மல்குபெருங் கீர்த்தியினு மால்.
(8)
100. வெய்யி னிலவெறிக்கு மேதினியெல் லாம்புரந்து
பொய்யில்செங்கோ லோச்சும் புரவலற்கு
– மெய்யினனென்
றெல்லாச் சமையத் தினருந் தொழுங்குருவாம்
வல்லாற்குங் கீர்த்தி வளம்.
(9)
101. சொல்லி லடங்காது சோராது தொல்புவியிற்
புல்லி னிடத்தும் பொருந்துமே –
நல்லிதயங்
குன்றாத மெய்யடியார் கூட்டங் கறித்திறைஞ்சும்
பொன்றாத தெய்வப் புகழ்.
(10)
முற்றிற்று.
இன்பத்துப்பான் முற்றிற்று.
முத்திப்பால்
11. சுவர்க்க முத்தி
102. கொன்றருந்தும் புன்சமையக் கூட்டத் தொருமனித
னன்றறிந்த மட்டு நடத்தித்தான்
– பொன்றலுற்றாற்
பொன்னுலகிற் போகம் புசித்தலெனக்
கண்டுபின்னர்
மன்னுலகி லாவான் மரை.
(1)
103. அருணாட்ட நன்றென் றறியாதான் சொல்லு
மருணாட்டம் பற்றிநிற்கு மாந்த
– ரிருணாட்டுப்
பேயனையா ரன்னவர்க்குப் பேதையர்பொய்ப் போகமதே
தூயமுத்தி யென்னுஞ் சுகம்.
(2)
104. கூட்டம் பெருக்கியுயிர் கொன்றனலில் வெந்தருந்தி
வேட்டவர் தாந்தம் மளவின் மெய்யாய
– வாட்டடங்கண்
மின்னாரை யன்ன வியனுலகிற் றோய்ந்துமுன்பு
தின்னாகங் கொள்வார் திறம்.
(3)
105. வெங்கோலார் தம்மையெல்லாம் வெட்டும் விதிர்வாளுஞ்
செங்கோலுந் தாங்குந் திறல்வேந்தன்
– றங்கோர்
நகரின் மொழிந்தவறா நல்லாளைச் சேருஞ்
சுகமுஞ் சுவர்க்கமென்றே சொல்.
(4)
106. துன்னரிய சொற்கமென்று தோகைநல்லார் கொங்கைக்கும்
பொன்னகரிக் கும்பேர் புனைந்திருந்து
– மின்னவித
மென்றுரையாப் புன்மதத்தோ ரெத்தகைத்தோ
வென்றுருகி
நின்று விழைவார் நிதம்.
(5)
107. இன்னாரின் னங்க மெனத்தெரிந்து தாமுழைத்த
பொன்னாற் றுணிந்தியற்றும் புண்ணியத்தோர்
– தின்னாதற்
கொள்ளாதா ரென்னில்விண்ணூர்க் கோவாகிப்
பூதலத்து
மெள்ளாத மன்னவ ரே.
(6)
108. குடிவருந்தக் கோலோச்சுங் கொற்றவனே யாதிக்
கொடியமா பாதகத்தோர் கொள்ளு – நெடிய
நரகைக் குறிக்குங்கா னல்லோருக்
கெய்தும்
விரகபத மாஞ்சுவர்க்க மேல்.
(7)
109. முன்வைத்த காலை முனைவீரர்க் கச்சமுற்றுப்
பின்வைத் திடாதுவெற்றி பெற்றோர்க்கு
– மின்வைத்த
வேலாற்குத் துண்டுவிழுந் தோர்க்குஞ்
சொற்கமென்று
மேலாய நூலுரைக்கு மே.
(8)
110. என்பு தசைதோ லிரத்த முதலியவாற்
புன்புலவார் தேகம் பொருந்தாமற்
– பொன்புரையுந்
தோற்றமொடு நன்மணமுந் தோயுமுடற்
கொள்வாரே
யேற்றமிகு சொற்கத் தினர்.
(9)
111. நற்கருத்து நற்றொழிலு நல்லுணவு முள்ளார்சேர்
சொற்கச் சுகமதனைச் சொல்லுங்கால்
– விற்ககனத்
துண்டுநக ரிவ்வாறென் றுன்னியவா
றூனிழந்துங்
கண்டு மகிழுங் கனா.
(10)
முற்றிற்று.
12. பதமுத்தி
112. ஆலயத்திற் சென்றாங் கமர்தேவைக் கைகுவித்துச்
சால மகிழுந் தகையுள்ளார் – காலபய
மின்றியடி யாரோ டெண்ணியவூர்க் கேகியங்கு
நின்றிறைஞ்சி வாழ்க்கை நிசம்.
(1)
113. செந்நீரூன் கள்ளரக்குச் சேல்விரும்பிப் பூசையெய்யும்
வெந்நீரா ராலயத்தின் மேவாரே – முந்நீர்சூழ்
பூலோகம் போற்றும் புனிதச் சமையமுற்றுச்
சாலோகஞ் சேரவல்லார் தாம்.
(2)
114. எம்மளவுந் தெய்வமிதென் றேதேனு மோருருவைச்
செம்மலராற் பூசைதினஞ் செய்வோர்
– தம்மகத்தி
லெண்ணியவா றிட்டதெய்வத் தேவற் பணிபுரிந்து
மண்ணிற் பிறந்துயர்வா வார்.
(3)
115. எந்திரத்திற் கோணெழுதி யெம்பெருமான் பீடமென்று
மந்திரத்தால் வாழ்த்தி மலர்தூவித்
– தந்திரத்திற்
பூசை புரிவோர்தம் புந்தியெண்ணுந்
தேவருகி
லாசையொடு வீற்றிருப்பா ராம்.
(4)
116. மானதத்தாற் பூசை வழுவாமற் செய்துவப்போ
ரான புனித ரனைவோருந் – தானறிந்த
தெய்வத் துலகிலதன் சேயாகிப் பாரில்வந்து
செய்வரருட் பேற்றின் செயல்.
(5)
117. வேண்டு முருவில் விழியா மனம்பொருந்த
யாண்டும் புகழ்நலமே யென்றிரப்போர்
– கூண்டுவரும்
பொல்லா ருயிர்குடிக்கும் போர்த்திறலும்
போதமொடு
வல்லாண்மைச் சித்துமெய்து வார்.
(6)
118. அம்புலிக்குஞ் செங்கதிர்க்கு மப்பா லகண்டமென்று
நம்புமுணர் வோடுருவை நாடுவோ – ரம்புவியி
லோர்சமைய முண்டாக்க லுள்ளதொன்றைச்
சீர்படுத்த
லார்சகுண ராவார்க ளாம்.
(7)
119. எம்மதத்தாற் றேறு மியல்புடைய மேலோர்க்குஞ்
சம்மதமாஞ் சாட்சிதனை நாடிக் – கைம்மலர்கள்
கூப்பியதைக் கண்டுகொண்டோன் கோடாநு
கோடியண்டக்
காப்பிசைந்த மெய்த்தேவின் கண்.
(8)
120. இவ்வுலக மானிடத்தி லேதமற்ற நல்லுடஞ்
செவ்வுணவும் பெற்றுத் திருவருளை
– வௌவுமன்பா
லிற்றுறவுற் றேற்றுண் டிசைந்ததிரு
வேடம்
பற்றுவதே மேலாம் பதம்.
(9)
121. மானிடத்தி லன்றிமுத்தி வாயாதான் மன்னுயிர்க்கு
வானிடத்தில் வேறுமொரு வாழ்வுண்டோ
– கோனிடத்தில்
வாழ்தலெனக் காண்டன் மனத்தகமே மாறிலது
வீழ்தலெனக் கொள்ளுமற்றோர் மெய்.
(10)
முற்றிற்று.
13. ஐக்கிய முத்தி
122. நிற்கு நிலையுணர்த்தி நெஞ்சொழியப் பார்க்கவல்ல
சற்குருவுந் தெய்வச் சகளமுமே –
நற்குணமுந்
தீய குணமுமற்றுச் சித்திகளுங் கைத்திறப்ப
தாயபர விடளிக்க லாம்.
(1)
123. அண்டங்கள் வாழு மகண்டமே வீடென்னாத்
தொண்டனின்னம்
பாரில்வந்து தோன்றுமெனக் – கண்டவர்க்கே
யம்புராசிப் புனலி லாற்றுநீர் போற்கலந்து
வேம்புமிரு ளற்றொழியும் வீடு.
(2)
124. தற்பரமுண் டென்றுணர்ந்துந் தானொழியச் சோம்பிநிற்கு
மற்பமதி சிறிது மாகாதே – கற்பனைக
ளெல்லாந் தவிர்வுற் றியம்பரிதா
மெய்வீட்டிற்
கொல்லாமை யாலடை வோர்க்கு.
(3)
125. சத்தாய சூனியமுந் தானான சித்துமொன்றாம்
வத்தாய தெய்வம் வழங்குமே – சித்தாடி
யானந்த வாரிதிக்கு மப்பாற்போ யாருமற்ற
வானந்த னிற்கலக்கு மால்.
(4)
126. பத்தி வயிரம் பழுத்ததான் ஞானமுண்டாய்ச்
சித்தி யடைந்து திருத்தியாய் –
முத்தி
யடைவோ ரெவரு மதுவாத லாற்பின்
படையாதா மந்தப் பரம்.
(5)
127. பாவலவர் கூறப் பகல்போ லிலங்குபுகழ்க்
காவலரா முண்மைக் கடவுளார் – சீவரென்று
நின்றா ரவையுணரா நின்மலமு மானார்மெய்
யென்றார்க்கே முத்தி யிதம்.
(6)
128. நானே முதன்மையென்னு நாவினர்க்கு நானதல்லத்
தானே தலைமையென்னுந் தன்மையர்க்கு
– மூனே
வராதமுத்தி யெய்தரிதாம் வண்மைகண்டு
வாழ்வோர்
தராதலத்தி லேகதே சம்.
(7)
129. முத்தியென்றோன் றின்றேன் முனிவோர்க் குயர்ச்சியில்லை
பத்தி நிலையிற் பயனில்லைச் – சத்தியமும்
புண்ணியமு மாதவமும் பொய்யா மெனத்துணிந்து
நண்ணி யவர்க்கே நலம்.
(8)
130. மோக்கத் துயர்வுணர்ந்து மூதுலக முற்றுமன்பிற்
காக்கப் பெறுஞ்சிறப்புங் கைப்பாகி
– யாக்கமிகுஞ்
சித்திதரு ஞானமுறார் தீவிருகம்
போல்வரென்று
சத்தியமுஞ் செய்யத் தகும்.
(9)
131. பிறவாத விட்டினிச்சை பெற்றோ ரெவரு
மிறவானை வேண்டியவா றெண்ணி – மறவாமற்
றோத்திரஞ் செய்துண்மைச் சுகநாடித்
தொண்டுபுரிந்
தாத்திரங்கொண் டாய்வார்க ளாம்.
(10)
முற்றிற்று.
முத்திப்பான் முற்றிற்று.
விற்பனம் முற்றிற்று.
(நூற் புகழ்ச்சி)
132. கல்ல முருகக் கவிபாடு நாவலவ
ரல்லும் பகலுமறும் பொருட்குச்
– சொல்லும்
பலநாம தாசன் பகர்விற் பனநூல்
சிலநாம தாசருக்குந் தேன்.
குருபாதமே கதி.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக