வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்
அருளிச் செய்த
அருளாட்சி நூல்
காப்பு
(நேரிசை
வெண்பா)
தெருளாட்சிக் காரருண்மைச்
சிந்தையினுக் கான
வருளாட்சி நூலான்
றளிக்கும் – பொருளாட்சி
கொண்டவரை நாடிக்
குலைகுலைந்து வாடாமெய்த்
தொண்டர்மலர்ப் பாதத்
துகள்.
(நூல்
வரலாறு)
வள்ளுவப்பேர் மாமன்
மகட்புணர்ந்து மக்களன்ன
தெள்ளுதமிழ் நூனான்கு
செப்பினேன் – விள்ளு
மவைக்குத் துணையா
மருளாட்சி நூல்க
ளெவைக்கு முயிராவ
தே.
(தேற்றம்)
நூன்முகப்பில் வேள்வி
நுவன்ற கொடுமையெண்ணி
நான்முகத்தோ னாவினளை
நான்மதியே – னூன்முகக்க
வொண்ணாதென் முப்பா
லுரைத்தோ னொருநாவின்
பெண்ணா ளுயர்ச்சிகண்ட
பின்.
நூல்
அருள்போலு மிக்கநல
மங்குமிங்கு மில்லை
யிருள்போக்கு மெய்யொளியா
மீசன் – மருள்போதத்
தெல்லா வுயிர்க்குமின்ப
மீவதனா லல்லவோ
நல்லா னெனவிளங்கி
னான்.
(1)
தம்மி லெளியார் தமக்கிரங்குந்
தக்கோர்பால்
விம்மி யழுந்துயர
மேவாதே – யிம்மி
யளவெய்தின் மேருவொப்ப
தாமென் றிடையு
முளமுள்ளா ராவா ருவர்.
(2)
இன்னுமொரு தாய்வயிற்றி
லேகா தெழில்வீட்டின்
மன்னு நிமித்தம்வந்த
மாந்தர்க்கு – முன்னுதிக்கு
நல்லடையா ளத்தை நவிலுங்கா
னாற்றமுண்பான்
கொல்ல லிசையாக் குணம்.
(3)
ஆருயிர்கட் கொன்றாகு
மாக்கங் கடையென்னப்
பாருணரச் சொன்னோன்
பதம்போற்றிக் – கூருலவா
வச்சிரத்தா னூரார்
மகத்தூன் வெறுத்தனரேன்
மெச்சிடுவார் வல்லோர்
மிக.
(4)
எந்தநல மில்லா ரெனினு
மிரக்கமென்னுஞ்
செந்தகையொன் றெய்தினவர்
தேவர்க்கு – முந்தறிஞ
ரென்னத் தெளிந்தோ
னெவனோ வவன்கொடுங்கோன்
மன்னர்க் கெமனாகு
வான்.
(5)
அருநோன்பு கொன்றருந்தி
டாமையெனச் சொன்ன
திருநூலை விட்டுச்
சிலர்தாந் – தருநாடு
கொள்வேமென் றெண்ணிக்
கொலைமுயன்றூ னுண்கின்றா
ரெள்வே மவரைநித்த
மியாம்.
(6)
புல்லுண்ப வற்றைப்
புசிப்பார் குலமுழுதுங்
கொல்லு நலத்தைக்
குறித்தென்று – மில்லும்
பகலு முயல்வோரே பல்லுலகுஞ்
செய்தோன்
மகனென்ற மேன்மைபெறு
வார்.
(7)
வலியார் மெலியார்தம்
மாட்டிறுமாப் புய்க்கிற்
புலிபோற் சினவாப்
பொறுமை – நலியாத
வீரத் தனிவேற்கை
வேந்தருக்கு மெய்யருட்சீர்க்
காரருக்கு மாகாக்
கடை.
(8)
தானோ ருயிர்வதையார்
தன்விழியி னேரொருவ
ரேனோகொன் றாலு மிரங்குவார்
– வானோர்க்கு
மேலாம் பதத்தினிடை
வீற்றிருக்கும் மெய்யுணர்ந்தோர்
போலார் பொறுப்பார்
புகழ்.
(9)
சித்தியொடு முத்திநலஞ்
சேரப் பெறல்வேண்டிப்
பத்தி முயன்றுழைக்கும்
பண்போரே – யெத்திசையு
நத்திக் கொளநிறைந்து
நாசமின்றி வாழொருவன்
சத்திக் கிசைந்தமனத்
தார்.
(10)
தன்னே ருயிர்கட்
சதிசெய்யா மானிடர்தம்
பின்னே திரிவான்
பிரானென்று – முன்னே
மறைகள் பகர்ந்ததன்றி மாதவத்தோர்
தாமு
மறைவா ரதுநிசமே யாம்.
(11)
எல்லாச் செயலு மிறையறிவா
னென்றுணர்ந்த
வல்லார் பலருமுயிர்
மற்றொன்று – பொல்லாத்
துயரடைதற் காணிற்
றுடிதுடிக்கு நெஞ்சத்
தயர்வொழிக்க மாட்டா
தவர்.
(12)
தேவ ரெனினுமொன்றைச்
செற்றருந்திற் றீயோரே
யாவ ரெனினுமதொன்
றில்லாரேற் – பாவ
வினைதீர்ந்து ளாரேமெய்
மெய்யன் றுரைப்போ
ரெனையாளுந் தாளுடையா
ரே.
(13)
நான்முகவன் சொல்லதென
நம்பி நளிர்கடற்பார்
மேன்மகஞ்செய் தூனருந்தும்
வேதியர்தம் – பான்மை
யவனேர் வரினுமதொன்
றாகாதென் றார்க்குந்
தவநேசர்க் காகாத
தே.
(14)
நல்லருளென் றுள்ளவொரு
நாம நமைப்படைத்தோன்
வல்லமைக்குங் கொன்றருந்தா
மாட்சிக்கு – மல்லதுமற்
றெந்தப் பொருட்கு
மிசையா தெனத்தினமுஞ்
சந்தப் புலவர்சொல்கின்
றார்.
(15)
தெய்வம் பலவெனும்பொய்ச்
சீராட்டு ளாரொருக்கா
லுய்வடைந் திட்டாலு
முறலாகுங் – கைவலியாற்
கொன்று புலாலருந்திக்
கொக்கரிக்குங் கோலுடையா
ரென்றுமுய்ய மாட்டார்க
ளே.
(16)
ஓருயிரின் தேகந்
துறுநோ யொழியமற்றோர்
சீருயிரைக் கொல்வார்
சிலமாந்தர் – பாருலகி
லித்தனைநாட் டாம்வாழ்வ
தென்றுமறி யாரிதெண்ணிற்
சுத்தமுழு மூடத்
தொழில்.
(17)
ஊனேற வுண்பா ருயர்ச்சி
யுருங்காலந்
தானே தனைக்கிணையாந்
தற்பரனும் – வானேற்றம்
வேண்டே மெனுமுவகை
மிக்குடைய மேலோர்தாங்
கூண்டேசு நிந்தை
கொளும்.
(18)
ஈசன் விரும்புநல
மெல்லாங் கொடுத்தினைய
தேசமறி யப்பதத்திற்
சேர்த்தாலு – நீசர்க்
கினிதாய வூனொருசிற்
றெள்ளளவுண் டுள்ளா
ரெனிலியா னவரைமதி
யேன்.
(19)
சித்தியொரு சற்றியற்றிச்
செத்தோரை யுமுலகோர்
முத்திபெற்றா ரென்றே
மொழிகுவா – ரெத்திறத்தோ
ரானாலுங் கொல்லா
வருணோன்பொன் றில்லாரேன்
மானார் வயிற்றினுழை
வார்.
(20)
மேனாள் சிறுத்தொண்டன்
வீட்டில்வரு மீசனையுந்
தானா விகழத் தலைப்பட்டா
– ரூனாறும்
வேள்விப் புகைமுகக்கும்
விண்ணவரை யெண்ணுவரோ
நீள்விற் றுனைநுதன்மின்
னே.
(21)
ஆட்டு வடிவத் தவுணன்
றனையருந்தி
மீட்டுருவெய் தாதெரித்த
மேலானைக் – கேட்டுணவு
சின்னா ணுகரும்வினைத்
தீமையுற்றா ரென்றுநனி
சொன்னாரு முண்டே
துணிந்து.
(22)
நல்ல வுணவருந்து
நாகரிகத் தோர்க்கலது
வல்லமனி தப்பிறவி
வாயாது – கொல்லன்
முயன்றூ னருந்திலவை
முற்றுமாய்த் தோன்றும்
வியன்றோய்ந் துழல்வார்மெய்
மெய்.
(23)
ஓருடல்விட் டேகு
முயிர்வே றுடலெடுக்குஞ்
சீருணரு மாந்தர்
சிலரேனை – நீருடையார்
பல்லோரிம் மாற்றம்
பகர்நூலு மப்படியே
யெல்லோர்க்குந் தோன்றா
திது.
(24)
எந்தவே தத்தி லியம்பியவா
றேனுமுயிர்
நந்தவதைத் தூனருந்த
னாதனது – சிந்தனைக்குஞ்
சம்மதமா மென்னிலவன்
றாட்டா மரைத்துணைக்கு
மும்மலமாம் பேய்களஞ்சு
மோ.
(25)
போதங் கடந்தபரி பூரணன்றா
னேபுகலல்
வேதங்க ளாகுமென்னில்
வேற்றுயிர்கட் – கேதங்கள்
செய்யச்சொ லானொருக்காற்
றீயோர்கள் செப்பியவற்
றையப்ப டாதிசைத்த
தாம்.
(26)
சீலத் துணவதனாற்
றேகம்வளர்த் தார்சிலரோர்
காலத்தி லூனருந்தக்
கண்டோமே – யாலத்தை
யுண்டாவி நீத்ததார்
குயரா ருலகினித்தங்
கண்டார் வசைகொள்கை
யால்.
(27)
ஆவிநிலை யுண்ணா வருளார்ந்த
நற்குலத்தோர்
பாவிகளா மற்றையர்தம்
பாலேகிச் – சேவித்துப்
பொன்றேடி வாழ்வதெண்ணிற்
பொல்லாப் புழுநரகி
லன்றே விழுவதொப்பா
மால்.
(28)
கொல்வார் நரகிற்
குடியாவ ரென்னமுன்னூல்
சொல்வாய்மை யோர்ந்துந்
துணிவாரை – வல்வாட்கை
கொண்டடக்க னீதிக்
குறையன் றவருலகத்
துண்டனபல் கோடி யுயிர்.
(29)
கொன்றருந்து வானொருவற்
கூர்வேல் குடர்குழப்ப
வென்றவன்பா லக்கணத்தின்
மேவுமே – துன்றகில
மீதுநாற் றிக்கில்
விளங்கு முயிரனந்தம்
பாதுகாத் திட்ட பயன்.
(30)
மானிடராப் பாருலகில்
வந்தோ ரனைவர்களு
மூனிணந்தின் னாமை
யுஞற்றுவான் – மேனிலத்தி
லுள்ளானென் றோது
மொருவனே யென்றுரைக்கிற்
றள்ளார்க ளுண்மைத்
தவர்.
(31)
கொல்லா விரதக் குணமே
தவமாகு
மல்லான்மற் றெல்லா
மவமாகும் – வல்லா
ரறிவார்மற் றேனையவ
ராருரைத்திட் டாலுங்
குறியாமென் றெண்ணிக்
கொளார்.
(32)
சங்கப் புலவர் தமதுள்
ளிறுமாப்பைப்
பங்கப் படுத்துமொரு
பாவலவ – னெங்கட்
குரைத்ததமிழ் வேதத்
துட்கருத்துற் றோர்ந்தார்
தரைத்தலத்திற் கொன்றருந்தா
தார்.
(33)
இரவைப் பகலாக்கி
யேந்திழையார்க் காண்மை
வரவழைக்கின் றோரெனினு
மற்றோர் – சாவுடலூ
னுண்பார்க ளாயினவ
ரூறுடையா ரென்பாரே
நண்பாள ராவார் நமக்கு.
(34)
கொல்லாமை யொன்றுபற்றிக்
கோதுபல செய்கின்ற
நல்லா ரடையும்நரகத்து
– மெல்லா
விரதங் களுமுயன்றூன்
வேட்கையறார் மேவுங்
கரவுபடும் வீடு கடை.
(35)
தெள்ளு மறைக்கருத்தைத்
தேறாது தீமகத்தூன்
கொள்ளுநரே முன்னதனைக்
கோதென்ற – வள்ளுவனார்
மெய்வீட்டிற் சேர்ந்த
விதங்கேட் டறியீரோ
பொய்வீடு விண்ணோர்
புரம்.
(36)
நான்மறைமேற் குற்ற
நவின்றிட்டு நாய்விரும்பு
மூன்மகிழ்ந்துண்
போரே யுலகெல்லா – மேன்முதலென்
றோதுமொழி மட்டு முமக்குக்
கசப்பான
தேதுணர்ந்து சொல்மி
னெனக்கு.
(37)
போதோ டிளம்புற் புசிக்கின்ற
வானினத்தூ
டேதோவொன் றென்பருந்து
மீனம்போல் – வாய்தோயும்
வேதத்தோ ரிற்சிலர்தாம்
விண்ணவரூர் வாழ்வைநம்பி
யேதத்தூ னண்பார்
களே.
(38)
சாவக் கிடக்குமுயிர்த்
தட்டழிவைக் காணின்மிகும்
பாவ மனிதர் பதைத்திடார்
– தேவருக்கு
மேலாய தன்மையுளார்
வெந்தநெருப் பின்மெழுகு
போலாய்வார் நெஞ்சம்
புலர்ந்து.
(39)
விண்டலத்துத் தேவருக்கும்
வீறுபெற்ற சித்தருக்கு
மண்டலத்துள் ளார்க்கு
மருந்தன்றே – கொண்டல்வெட்குந்
தாதாவா யெந்தச் சமயத்தி
னர்க்குமொரே
வாதார மாவா னருள்.
(40)
பொருளுடையார்க் காக்கம்
புரைதீர் புலமைத்
தெருளுடையார் தம்மையொன்றாச்
சேர்த்த – லருளுடையார்க்
காக்க முலகத் தனைத்துயிருந்
தம்முயிர்போற்
காக்க முயலுங் கடன்.
(41)
கொல்லல் விழைவார்
குவலயத்தில் லாதொழிய
வெல்லன் முயன்றொருவன்
வென்றியுற்றான் – மல்ல
லுலகங் குறைவுபடா
துள்ளபடி முன்போ
லிலகுஞ் சிலநாளை
யில்.
(42)
உலகின்க ணிற்றைவரை
யுண்டாய தொண்ட
ரலகின் றியபலபே ரானார்
– புலவுண்கை
நீங்கச்செய் வான்முயன்று
நீடுபுகழ் தோய்ந்துவிண்ணோ
ரேங்கச்செய் திட்டா
ரிலர்.
(43)
வேடர்களுங் கொல்லா
விரதியர்க ளாமாறிங்
காட லியற்று மவன்திருத்தா
– ணாடலன்றி
மற்றையரைச் சற்று
மதியேயென் பாருறவை
யெற்றையினு மியான்மறவே
னே.
(44)
தம்மைப் பிறர்வதைப்பச்
சற்றுமிசை யார்களெண்ணில்
செம்மை யுயிரைச்
சிதைக்கின்றா – ரெம்மையினு
மீடேற மாட்டார்மற்
றெவ்விதச்சீ ருற்றாலும்
வீடே யடையார்மெய்
மெய்.
(45)
பார்த்தன் சமர்க்களத்திற்
பல்கோடி தீங்கியற்றுந்
தூர்த்தர்களைக் கொல்வதஞ்சித்
துக்கித்தான் – மூர்த்தி
யொருவ னருணீதி யுணர்த்தினா
னோரா
விருண்மனத்தா ரீனமென்பா
ரே.
(46)
ஊனுண்டு விற்பா னுதரத்துச்
சேயொருவன்
றானுண்ணா விட்டாற்
றவறன்றே – மானுண்கண்
வேசி மகளொருத்தி
மெய்க்கற் பினளாகி
லேசி மறுக்கவொண்ணா
தே.
(47)
எந்தச் சமயத் தினரேனுந்
தாமருவுஞ்
சொந்தச் சமயஞ் சுகமென்பார்
– நந்தவொன்றைக்
கொல்லா நெறியே குணமென்று
கூர்ப்புடையா
ரெல்லாரு நன்குரைப்பா
ரே.
(48)
கொன்றருந்த னன்மையெனக்
கூறு நெறிமுகப்பி
னின்றவர்க்குஞ் சற்றுதவு
நீர்மையாற் – குன்றலின்றி
யெங்கு நிறைந்தபொரு
ளீனமுற்ற வாறுணரார்
கங்குல் பொருமனத்தார்
கள்.
(49)
வண்ணான்சொற் கஞ்சி
மனையை வனத்தினிடை
யெண்ணாமல் விட்ட
விராமன்றான் – விண்ணாடர்
போற்றத் தவசு புரிந்தானைக்
கொன்றவித
மேற்றமெனச் சொல்லறியே
மியாம்.
(50)
தெய்வம் மனிதத் திருவுருவத் துற்றதென
வையமின்றிச் சொல்வா ரளவில்லார் – வையகத்திற்
செய்யரிய வண்மை சிலகாட்டுஞ் சித்திநலங்
கையகத்திற் பெற்றோர் களை.
(51)
எல்லா வடிவு மிறைவனே யென்றுணர்ந்த
நல்லாருங் கொன்றருந்தா ஞாயத்தி – னில்லாரைப்
பொல்லாரென் றெண்ணிப் புறங்கூற லாமவர்தம்
வல்லாண்மைக் கில்லை வழு.
(52)
பொருளை மிகமதித்தார் புண்ணியங்கட் காகா
ரருளைத் தினம்விரும்பு மன்பர் – குருளையொடு
பார்ப்பு மருந்தும் பலர்க்காகா ரென்றவிரு
தீர்ப்பு முலகறிந்த தே.
(53)
நானிலத்து மாந்தர் நலியப் படுத்துகொடுங்
கோனிறுத்து மன்னர் கொதுகன்னார் – வானிடத்து
வாசவனு மாலயனு மற்றையருந் தானான
வீசனருள் பெற்றா ரெதிர்.
(54)
அந்நா ளொருபே ரருளாளன் பெற்றமகன்
மைந்நாக மன்னதிண்டோண் மன்னவரைப் – பைந்நாகக்
கோவெதிரிற் றேரைக் குழுவாப் படுத்திடல்பல்
பாவெடுத்துக் கூறும் பரிந்து.
(55)
பொருளிறுமாப் பெய்திப் புரவலரா னாரு
மருளிறுமாப் பெய்தினர்க்கொப் பாகார் – சுருள்பனைக்கை
வெள்வேழத் தான்றிருவோர் வேதமுனி சாபத்தா
லள்வேலை யிலமிழ்ந்த தால்.
(56)
எச்சமயத் தோரு மியம்புபல நூலிடத்துப்
பொச்சமொடு மெய்யுமொன்று போல்பவே – யச்சமறுத்
தாளும் பெருமா னடியார்க் கடிமைசெய்து
கோளுங் குறியுமற்றோர்க் கு.
(57)
முன்னூ லினத்து மொழிகின்ற நூலினத்தும்
பின்னூ லினத்தும் பிறங்குமே – யெந்நூற்கு
மாதார மாகு மறிவ னருளார்கட்
சீதார விந்தச் செயல்.
(58)
அருளே யுருவா மடியார் தமக்கு
மிருளே வடிவா யினர்க்குந் – தெருளு
மருளுங் கலந்த மதியாள ருக்கு
மொருவன் றுணையாவ துண்டு.
(59)
பொருளாண்மை யுற்றுவக்கும் பரியர்க ளொல்க
வருளாண்மை வேண்டு மவர்பாற் – சுருள்கூந்த
னல்லார் மயற்பேயு நல்குரவாஞ் செந்தழலு
மொல்லாது சற்றாயி னும்.
(60)
சித்தி யரிதென்றுந் தேவருக்கு மெய்தரிய
முத்தி யெளிதென்று மூடர்தாம் – பித்தியன்ற
நெஞ்சத்தா ரென்ன நிகழ்த்துவா ரிந்தமொழி
நஞ்சத்தோ டொப்பா நமக்கு.
(61)
அருள்வேட்கை யெய்தி யலமருவார்க் கெல்லாம்
பொருள்வேட்கை யென்றுமிகப் பொல்லா – திருள்வேட்கைப்
பாவிகள்பா லுள்ளமிகப் பல்கால் பதைபதைப்ப
மேவியிரந் தேத்த விடும்.
(62)
ஈசனருட் பேறெய் தினரை யீடில்விண்ணூர்
வாசவனும் வந்து வணங்குவா – னேசம்வைத்து
வேண்டித் தவஞ்செயுநாண் மேதினியின் மானிடருங்
கூண்டிட் டிகழ்வார் குறித்து.
(63)
பைத்தலைய பாம்பைப் பருகும் பசியமயில்
கைத்தலத்து முட்டையெனக் காணுநா – ளத்தகைய
மாசுணத்துக் கூணாம் வகையுணர வேண்டுமே
தேசுபெற நாடுஞ் சிலர்.
(64)
மன்னர் முடிமேன் மலர்த்தாளும் வானுருவா
முன்னவன் பொற்றானின் முடியுமாங் – கன்னலம்பா
கன்ன தமிழு மருட்பேறு மம்புவியோ
ருன்னரிதாக் கொண்டொளிர்வாற் கு.
(65)
கரத்திற் கடையாய்க் கழியூ னருந்துந்
தரத்துக் கொடியார் தமக்குஞ் – சிரத்தைமுத
லாய குணங்க ளனைத்தினுக்குந் தூரமென்கை
தூயமுது நூலுணர்ந்தோர் சொல்.
(66)
கல்லா ரெனினுங் கருணை யுடையாரே
னல்லாரே நூன்முழுது நன்குணர்ந்த – வல்லார்கண்
மானு மொழியினராய் வான்விரும்பி யூனுகர்ந்தா
ரேனு மிழிநாயனையா ரே.
(67)
வான மடந்தையரை மண்ணிற் புணர்வதற்கு
மான தவமுண் டதைவிட்டுத் – தானழிந்த
பின்னவர்தா மின்பம் பெறலா மெனநினைத்தூன்
றின்னலைப்போ லில்லைச் சிரிப்பு.
(68)
காலன்வரு முன்னருட்சீர் கைவரநா டாமலினி
மேலடையு மேனிநலம் வேண்டுநரிற் – றூல
வுடலு முயிருமொன்றென் றோதுநரை மேலென்
றிடலாகு மென்ற னிசைவு.
(69)
ஈச னருளு மிரக்கமுமொன் றென்றுணரார்
பாச வினையிற் படுமாந்தர் – நாச
முறலரிய மெஞ்ஞான முற்றோ ரெவரு
மறலுங் குளிர்ச்சியுமென் பார்.
(70)
மேலுலக மில்லெனினும் வேண்டுநருக் கீடுதலொன்றே
சாலுநல மென்னுந் தமிழ்வேத – நாலுவகை
யோகைக்கு முத்தி யுயர்புகழ்க்கோர் வித்தாகு
மீகைக்குந் தாயிரக்க மே.
(71)
ஆராலுங் காண்டற் கரியா னருண்மலிந்து
சீரார் மழைபொழியச் செய்யானேற் – போராடும்
வேல்வேண்டும் வீரர்பலர் மேன்மேலு மெச்சுகைச்செங்
கோல்வேந்தர் வாழ்வுநுடங் கும்.
(72)
நம்போ லொருமனித னாதனருட் சீர்பெறலா
லம்போதி நீரை யருந்தினான் – செம்போத
முள்ளார்மற் றொன்றை யுயர்வினதாக் கொள்வாரோ
கள்ளார் மலர்க்குழற்றோ காய்.
(73)
பொன்னுறழ வொன்றாகிப் பூணுறழப் பற்பலவா
மன்னு மவனருட்சீர் வாஞ்சையினிற் – றுன்னுநரே
மானிடர்க ளாவார்கண் மற்றையவ ரெல்லோருங்
கானிடத்து வாழ்விருகங் கள்.
(74)
அருளே யுயர்வென் றறைந்தாலு மொப்பா
விருளாளர் வாழு மிகத்திற் – பொருளியாதும்
வேண்டா ததனை விரும்புகின்ற வித்தகரை
யாண்டா னெனவுரைக்க லாம்.
(75)
ஐயமிட் டுண்ணென் றவையா ருரைத்தபடி
செய்யத் துணிந்தோர் சிலர்தாமே – வையகத்தின்
முக்காலே நாலுமா முக்காணி முந்திரிமூன்
றெக்காலு மில்லையென்போ ரே.
(76)
அருவ முடனுருவ மாகியமெய்த் தெய்வங்
குருவடிவே யென்றுணர்ந்து கொண்டு – திருவருட்பே
ராழியிடை மூழ்கு மறிவுடைய மேலோர்கள்
வாழியெனச் சொல்லு மறை.
(77)
எல்லாம்வல்லா னிறைவ னென்றுணர்ந்தார் போன்றசில
பொல்லா ருருவாய்ப் புகழ்வார்முன் – னில்லானென்
றோதுகின்றா ரந்த வுணர்ச்சியவர்க் கீந்தபொரு
ளியாதுகொலோ யானறிகி லேன்.
(78)
தெய்வ நிலையுமது செய்தொழிலுந் தேர்ந்தமட்டின்
மெய்வழக்கர் பல்லோர் விளம்புவார் – சைவ
முதலாய பல்சமய மூர்த்திகளாய் வேறா
மதலான்மற் றோர்துணையின் றால்.
(79)
தான்பெற்ற சேயிற் சகல வுயிரையுமெண்
ணான்பெற்ற வுண்மை யசத்தியமே – வான்பெற்ற
போது மொருபொய் புகலாதார்க் கேயருட்சீர்
மீதுவருந் தீரா விருப்பு.
(80)
கோடிக் கொருமனிதன் கோமா னருட்டிருக்கூத்
தாடிக் கதியடைதற் காசிப்பா – னாடித்
திரிவார்கள் கோடியிலோர் சீராளன் றானே
பெரிதாமப் பேறு பெறும்.
(81)
அருட்சித்தி வேண்டுகிலா ராரேனு மன்னோர்
மருட்சித்த மெய்தியபுன் மாந்தர் – தெருட்சித்தர்
தங்குழுவிற் போய்த்திரும்புந் தன்மையடை யார்சகத்தி
லெங்கு மிகழ்ச்சியுண்பா ரே.
(82)
பத்தி யிடைமுயன்று பார்முழுதும் போற்றவருட்
சித்தி புரிந்தோரே சீரியோர் – முத்தி
யடைந்தார்க ளானாலு மன்னவர்க்கொப் பாகா
ரிடைந்தார்க் குவகைநல்கா ரேல்.
(83)
நானிலத்து மாந்தர் நகைப்ப நலங்குலைந்து
மேனிலத்துத் தேவர்கட்கு மேவரிதா – நூனிகழ்த்து
மெய்யருட்சீ ரெய்தியதா வீறாப்புப் பேசுகின்றோர்
பொய்யர்கட்கெல் லாந்தலைப்பொற் பூண்.
(84)
உள்ள மறிய வுடலா தியமூன்றும்
வள்ளலுக்கென் றீந்துவக்கு மாதவர்பாற் – கள்ள
மொருசிறிதுஞ் சேரா தொருக்கா லுறினு
மருளினுக்கே சாட்சி யது.
(85)
நல்லார் பலர்க்குமுத்தி நல்கவல்ல ஞானத்தோன்
பொல்லார் குலமுழுதும் போக்கலா – மல்லாரும்
பாழி நெடுங்கைப் பகடூர் வழுதிமெச்சுங்
காழிநகர்ச் சேயே கரி.
(86)
ஓர்சமையத் தோர்பா லுடையா னருட்பெருக்கஞ்
சேர்சமையந் தோறுமற்றைச் சேகரத்தார் – கூர்சளத்தா
லானிநினைத் தஞ்சி யலமருத லாழ்கடல்சூழ்
மாநிலத்துத் தொல்லை வழக்கு.
(87)
கொல்லுஞ் சமயம்விட்டுக் கொல்லாச் சமயமதிற்
செல்லு மவர்க்குமுத்திச் சீருண்டா – நல்லுணவு
கொள்ளு நெறியைவிட்டுக் குக்கலுண வுண்ணுநெறி
நள்ளுநருக் கெய்தும் நரகு.
(88)
இத்தெய்வ மேபரமென் றெண்ணி யுரைப்போர்க்கு
மெய்த்தெய்வ மாண்மை விளைப்பதுண்டே – லெத்தெய்வ
மாவதுவு மாராயி லந்தப் பரமாமென்
றோவறச்சொல் வார்க்குதவா தோ.
(89)
பரமே யனைத்துமெனப் பாடுகின்ற வேதத்
துரமே யுரமென் றுணர்ந்து – சிரமீது
மெய்யடியார் பொற்றாள் விரையாரப் பெற்றோரே
வையமிக வாழநினை வார்.
(90)
எந்த நிலைவிட் டிழிந்தாலு மீசனருள்
வந்தடைய வேண்டுமென வாஞ்சிக்கு – மந்த
நிலைதவற வொண்ணாது நிச்சயமாச் சொல்வே
னலைவொழிய வேண்டு மகம்.
(91)
குறியைக் குறித்தாற் குறியிறந்த ஞான
நெறியிடைபோய்ச் சித்த நிலைக்கு – மறியாமை
முற்றியவ ரந்நிலையை முன்பற்ற வேண்டுமிருட்
பெற்றியினாற் றோய்வார் பிழை.
(92)
எவ்வுருவத் தேனு மிதய மிகநாடி
லவ்வுருவங் கைக்கொண் டவிருமே – வௌவுநெறி
யத்தனைக்கு மாதரமா யாராலுங் காண்பரிய
சித்தனென நின்ற செயல்.
(93)
வல்லா னருட்பெருஞ்சீர் வாஞ்சித்த மாதவரைப்
பொல்லா வினைக்கொடும்பேய் புண்படுத்து – மல்லாதார்
பாடாணத் துற்ற பழைய புழுவினம்போல்
வாடாது வாழ்வார் மகிழ்ந்து.
(94)
தற்பரத்தை நாடித் தவம்புரியுந் தக்கோருக்
கற்ப ருறவுசற்று மாகாதே - சொற்பனத்து
மெல்லா மதன்செயலென் றெண்ணி யிறுமாக்கும்
வல்லாண்மை யைக்குறுக்கு வார்.
(95)
உயிரொன் றுடலொன் றுலப்பில்பர மொன்றென்
றயிரொன் றுணர்வா லறியார் – செயிரொன்று
தத்துவங்க ளாய்ந்து தயங்குவா ரன்னவர்தம்
பித்துநமக் காகாப் பிழை.
(96)
ஒன்றென் றிரண்டென் றுரைசெய்வா ரொன்றிரண்டு
மன்றென்று சில்லோ ரறைகுவா – ரென்றென்றுங்
கள்ளமறப் போற்றுநர்க்குக் காணரிய மெய்யருட்பே
றுள்ளபடி தானே யுறும்.
(97)
மங்கல மில்லா மகளு மழலைமொழிச்
செங்கனிவாய்ச் சேய்நலமில் சீர்வீடும் – பொங்கருட்பே
றேற்றுவக்கைக் கானதவ மில்லாத் துறவோனுஞ்
சாற்றுகைக்கொன் றாகுந் தரம்.
(98)
கல்விக் கடலைக் கடந்து களிகூரு
நல்விற் பனர்க்குதிக்கு ஞானத்தைப் – பல்விதத்து
மாராய்ந் தறியி னழியாப் பிரானருட்செஞ்
சீராகு மியாவுமென்ப தே.
(99)
மெய்யேமெய் யாகி விரிகடல்சூழ் மேதினியிற்
பொய்யேபொய் யாகப் புலர்வார்க்கு – மையேழுஞ்
சிந்தா மணியுமிரு செந்நிதியுந் தேனுவும்வெண்
டந்தா வளமுஞ் சளம்.
(100)
செம்பனைய தாமுலகோர் செல்வந் திரண்டவெள்ளித்
தம்ப முறழுந் தமிழ்க்கல்வி – யம்பரத்தி
லோங்குங் கனகவரை யொப்பா முயர்பிரம
மாங்குரவ னார்கண் ணருள்.
(101)
பரிதி சிவனுமைமால்
பாழி நெடுங்கைக்
கரிமுகன்சே யென்னக்
கழறும் – பெரியநெறி
யாறு மவைதீர்ந்த
வதீதமுநன் றாகுமெனக்
கூறுநரே நந்தங் குரு.
(102)
சிஃறேயஞ் சுற்றித்
திரிந்தாலுஞ் செந்தமிழாற்
பஃறேவும் போற்றிப்
பணிந்தாலுங் – கஃறேடுஞ்
சித்தருக்கு மேலாய
சீர்படையார் சிந்தையருள்
வைத்தவர்க்குத் தானே
வரும்.
(103)
வத்து நிலையுணர்ந்து
வாயாற் பிதற்றுநர்க்குச்
சித்து விளக்கந்
திகழாதே – முத்துறழு
நெஞ்சால் வடிவமொன்றை
நித்தமுஞ் சிந்திப்பவருக்
கெஞ்சாம லுண்டாகு
மே.
(104)
காமத்தும் பொல்லாக்
கலியாற் கயங்குநர்க்கு
நேமத் தினுக்கு நெடுந்தூரந்
– தாமருளை
நாடி முயல்கை நடுத்தோன்
றிடுமாகில்
வாடிவிட மாட்டார்
மருண்டு.
(105)
எந்தத் துயரினத்து
மீனரிடம் போயிரக்கு
மந்தத் துயரே யதிகோரஞ்
– சந்தக்
கவியினையு மிக்கிழந்து
காஞ்சனத்தைப் போற்றி
யவிவுறுவார் கூட்டமிக
லால்.
(106)
நல்லார் மிடிப்படவு
நாயனையா ரின்புறவும்
வல்லான்செய் கின்ற
வழக்கெண்ணி – யெல்லாரு
மொன்றுபோற் றீமை
யுஞற்றாரீ துண்மையென்கை
யென்றுமுல கிற்றுலங்கு
மே.
(107)
பார்ப்பா ரிரப்போர்
படைமன்னர் தண்டிப்போர்
கூர்ப்பார் மதிவணிகர்
கொண்டுவிற்போ – ரேர்ப்பாலர்
தாமே மழைவகுத்தோன்
றண்ணருளாற் சந்ததமும்
பூமே லுணவுவிளைப்
போர்.
(108)
இன்ன செயலரிதா மென்றிசைத்தற்
கெட்டாத
முன்னவன்றன் மெய்யருளை
முன்னுவார்க் – கின்னல்
பலவுண்டா மானாலும்
பார்த்திருக்கும் போதே
யலகின் றியநலமுண்
டாம்.
(109)
வாதவூ ரானை வழுதிவையை
யாற்றினிடை
மோதலுறு நாளின் மூதுலகோ
– ரேதம்
பகர்ந்திகழ்ந்து
மன்னவனுட் பத்திகெட வில்லை
நிகழ்ந்ததுமே லுள்ள
நிசம்.
(110)
பத்தி புரிந்துய்ந்தோர்
பாருலகிற் பற்பலருண்
டத்திருக்கூட் டத்துளெவ
ரானாலு – மெய்த்திறல்சேர்
நாவிற் கரசனென நைந்திலர்பின்
னாளிலுமோர்
மாவிற் றிகழ்ந்தான்
வரன்.
(111)
சண்பை நகரித் தமிழ்விரகன்
போற்றவத்தின்
பண்பறியு முன்னே
பரன்வந்து – விண்புரப்பார்
தங்களுக்கு மெய்தாத்
தனியாண்மை நல்கலுற்றா
ரெங்க ளுலகத் திலை.
(112)
தானே பரமன் றடுத்தாண்ட
சுந்தரனு
மானோருண் கண்ணார்
மயக்கத்தா – லேனேனென்
றெல்லவருங் கேட்பவிழி
யின்றியலைந் தானென்றா
லல்லலுறா துய்குநரிங்
கார்.
(113)
தண்ணார் குருகைச்
சடகோபன் றாமரைப்பூங்
கண்ணா னருட்பெருக்கங்
கண்டாற்போன் – மண்ணாட்டின்
மற்று மவனை வணங்கினருங்
கண்டாரென்
றெற்றுநரும் பற்பலருண்
டே.
(114)
பூங்கமலக் கண்ணனன்பர்
போற்றும் புகழ்முனிவ
னாங்கவரைக் காப்பதெண்ணி
யையகோ – வேங்கடத்திற்
பொல்லாக் கவுமாரர்
போர்விளையு மாறுசெய்தா
னெல்லாருஞ் சொல்வ
திது.
(115)
சைவ முதலாகச் சாற்றுகின்ற
சட்சமயத்
தைவகையு மொன்றாயு
மஞ்சாமன் – மெய்வலியால்
வீர வயிணவன்றான்
மேதினியில் வாழ்கின்றா
னியாரறியா ரிந்த
விசை.
(116)
கன்றை யெடுத்துக்
கனிமீ தெறிந்தொருக்காற்
குன்றைக் குடைப்பிடித்த
கோமான்றொண் - டொன்றை
யிரண்டாக்கு மேழ்மையோ
ரிங்குமங்கு மன்னோன்
சரண்டா னளந்ததெண்ணா
தார்.
(117)
மங்கலநூல் பூட்டு மனையிடத்தும்
வாழ்விழந்திட்
டங்கதனைக் கொய்யு
மகத்திடத்து – மங்க
ணுலகத்தார் போற்றொருவ
னுண்டே யவன்றான்
மலரிற்போ மேலோர்
மனம்.
(118)
மாறு படாத மறைநூல்
வகுத்தநெறி
யாறு மொருகுரவ னானனமாத்
– தேறுநரை
யாவர் பகைப்பா ரெவரை
யவரிகழ்வார்
பூவலயத் தன்னோர்
பொது.
(119)
கண்ணறியத் தோன்றுங்
கதிரே கடவுளென்னு
மெண்ண மிலாதா ரெவரேனு
– மண்ணதனிற்
சின்னாள் விளக்கமுற்றுத்
தீயரெனும் பேர்பொறுத்திட்
டொன்னாரான் மாய்வா
ரொருங்கு.
(120)
மாயையருட் சத்தியென
வல்லோர் வகுக்குமொரு
தாயை யிகழுஞ் சழக்கர்தாந்
– தீயை
யறலைத் தணந்திட்
டடிசி லமைக்குந்
திறல்விழைவார் போலுஞ்
சிலர்.
(121)
அன்னமென்பான் றன்பா
லமுதென்பான் வாதமிட்டுப்
பின்னவிதம் பேசுமொரு
பெற்றியொப்பா – மின்னதுதா
னென்றெய்வ மென்பாற்
கிதுதெய்வ மாமதுதே
வன்றென் றுரைப்பா
னகம்.
(122)
யான்றெய்வ மாமென்
றியம்பி யிறுமாப்போன்
றான்றெய்வ மென்றிடலுந்
தன்மமே – வான்றெய்வ
முண்டென் பவர்க்குறவா
யூறொழித்தின் றென்பவரைக்
கண்டெங்கும் வெல்லல்
கடன்.
(123)
குழவி யுருவாய்க்
குவலயத்தில் வந்த
பழமை யறியாத பலருந்
– தழலிற்
கொடிதாய்ப் புனலிற்
குளிர்ந்ததெய்வந் தாமென்
றிடியேறொத் தார்ப்ப
திழிவு.
(124)
எத்தேயத் தெச்சமயத்
தியாவரருள் பெற்றாலு
மெய்த்தே வருட்செயலின்
வேறல்லப் – பொய்த்தேவொன்
றிங்குவகுத் தாலு
மிருக்கைக் கிடமில்லை
யெங்கு நிறைந்தது
வே.
(125)
ஏயநெடு நாட்சென்றி
யாதேனு மோர்சமய
மாய வுலகினிடை வந்தாலுந்
– தூயமறை
சொல்லுநெறி யாறின்
றொடர்பா முடியுமன்றி
யொல்லும் வகையில்லைமற்
றொன்று.
(126)
சங்கரப்பேர் மாமுனிவன்
சட்சமயத் தோர்களுந்தம்
புங்கவனென் றேத்தப்
பொதுவானா – னங்கதுகண்
டுள்ளாருங் கேட்டவரு
மொன்றையொப்பி மற்றவற்றை
யெள்ளாண்மை யுற்றவித
மென்.
(127)
சக்கரைவட் டன்ன சமயங்க
ளாறிலொன்றை
மிக்கதெனப் பற்பலர்சொன்
மேதினியி – லொக்கநல
மென்றேத்து வார்க்கிகழ்ச்சி
யெய்தா திராதெனினும்
வென்றேதந் தீர்தரலா
மே.
(128)
ஆறு நெறியுமெய்மை
யாமெனலு மன்றெனலுங்
கூறும்வித மேழாய்க்
குலாவுமே – வேறுவழி
காட்டுவா னுண்டாயிற்
காசினியோர் வாரமெனக்
கூட்டு தினமுமெட்டா
கும்.
(129)
மாதமுதல் வெவ்வேறா
வைத்துக்கொண் டார்சிலரு
மாதவனாட் டொட்டெழுநா
ளாகவே – யோதலிடை
மாறுபட்டா ரில்லையிது
மண்ணுலகும் விண்ணுலகுங்
கூறுமிறை காட்டுங்
குறி.
(130)
வாயா லருந்தன் மகளிர்
மகப்பெறுத
னோயாதி யாலிறத்த
னூலினத்தின் – றாயாங்
குரவற் பழிச்சலன்ன
கொள்கைகளி லொத்தா
ரரவத்துந் தீயமதத்
தார்.
(131)
ஆண்டான் வகுக்கு
மவையவத்து ளோர்சிறிது
வேண்டாமென் றெள்ளும்
வெறுஞ்சமயம் – பூண்டாரும்
வாழுலகி லெந்த வகைநிறுவக்
கூடாதோ
வாழு மறிவுள்ள வர்.
(132)
பல்கோடி யாமுலகும்
பன்னூலும் பல்லுயிரு
நல்கோகை யாதியவர்
நற்குணமுங் – கொல்கோர
மில்லாத மாதவமு மியாவ
ரெடுத்தோது
மெல்லாமு மீசனரு
ளே.
(133)
முற்றிற்று.
(மனச்சாட்சி)
எத்தனையோ நூல்க ளிருக்கவரு
ளாட்சியென்னு
மித்தகைய நூலிசைத்த
தென்றனது – சித்தமிசை
வள்ளுவன்போல் வந்து
மறுபிறப்பெய் தாதெனுஞ்சொல்
விள்ளுநலந் தோய்ந்ததெய்வ
மே.
குருபாதமே
கதி.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக