வண்ணச்சரபம்
தண்டபாணி சுவாமிகள் அருளிச் செய்த
திருவெண்பா
காப்பு
(நேரிசை
வெண்பா)
1.
திருவெண்பா
வென்றொருநூல் செப்பி மகிழக்
குருவென்
றறிவறிந்தோர் கூறு – முருவென்ற
னெஞ்சகத்தி
னின்று நிறையுணர்வு நல்காதோ
வஞ்சலெனச்
சொல்லி யது.
நூல்
தெய்வ
நலம்
2. தெய்வம் பழமை திருவருட்சீர் சித்துருவ
மெய்வலிமை
யானந்தம் வீட்டுமுதல்
– செய்வதெல்லாந்
தானாகிச்
சாட்சியாய்ச் சத்தாகிச் சாற்றரிய
வானாகி
நின்ற மயம்.
(1)
3. எந்தவா றெண்ணி யெவர்பணிந்தா ரன்னவருக்
கந்தவா
றாகி யவிருமே – சந்ததமும்
பல்லோர்
வழக்காடப் பார்த்திருந்தும் பாராதா
யெல்லோர்க்கு
மேலா மிறை.
(2)
4. பரிதி மதியுடுக்கார் பஞ்சவகைப் பூதந்
திரிதலொடு
நிற்கைகொண்ட சீவ – ருரியவெல்லாஞ்
சிட்டித்
தளித்தழிக்குந் தெய்வமொன்று சிற்றறிஞர்
மட்டிற்
பலவா வது.
(3)
5. தாயாகித் தந்தையாய்ச் சற்குருவு மானதெய்வ
மாயா
மனத்தை மயக்குவதுந் – தேயாத
மெஞ்ஞானந்
தந்து வெளிப்படுத்தி யாள்வதுவு
மஞ்ஞானத்
தோரறிவ தா.
(4)
6. நம்புமவர் குற்ற நலமாகக் கண்டருளி
வெம்புதுயர்
முற்றும் விலக்குமே – யம்புவியோ
ருண்டென்
றிலையென் றுரையாட வுள்ளுவகை
கொண்டெங்கு
நின்றதொரு கோ.
(5)
7. நல்லார் வயிற்றி னரராப் பிறந்திடினும்
வல்லார்க்
கருட்சீர் வழங்குமே – யெல்லார்க்கு
முண்ணவூ
ணூட்டி யுறங்கவு றக்காட்டு
மண்ணலென
வாழு மது.
(6)
8. தேர்வேந்தர் தங்கோற்றி றல்காணுந் தெய்வமென்னு
மோர்வேந்
தழியா துறுவதாற் – சீர்வேய்ந்த
நல்லுடலு
மூற்றுடலு நானிலத்தோர் தாங்குவர்முற்
புல்லும்
வினைத்திறமை போல்.
(7)
9. கொன்றாரைக் கொன்று கொடாதாரை யேற்கவிட்டுத்
தின்றாரைத்
தின்னச் செயுந்தெய்வ – நன்றாய்
நீதி
யுடைத்தென்றே நினைக்கு நிரம்பியநூ
லோதி
யுணர்ந்துய்ந்தோ ருளம்.
(8)
10. அண்டபிண்ட மாதி யனைத்து மரைநொடியிற்
றொண்டர்
மொழியாலுந் தொலைக்குமே – கொண்ட
லரசன்கைக்
கோலி னளவிதென்று செல்லா
முரசடித்துப்
பெய்யவைத்த முன்.
(9)
11. வேதங்கள் பற்பலவும் வீடுடைய மேலோரும்
போதங்
கடந்தபரி பூரணத்தைப் – பாதமிரண்
டுள்ளகுரு
வென்றே யுரைப்பதுணர்ந் தோர்க்கே
கள்ள
மறுஞானக் கனி.
(10)
முற்றிற்று.
இல்லறவியல்
1.
இற்புகழ்ச்சி
12. உலகந் தழைவதற்கு மொன்ற னருட்சீ
ரிலகுதற்குஞ்
செங்கோ லிறைக்குங் – கலகச்
சமையங்கள்
வாழ்வதற்குஞ் சாத்திரங்க ளுக்கு
மமையுந்
துணையில் லறம்.
(1)
13. நல்லாருந் தீயாரு நன்குணர்ந்து நன்றியற்றும்
வல்லாரும்
வெற்றிவேன் மன்னருமற் – றெல்லாரு
மில்லறத்துச்
சேயினமே யாவுமா மொன்றடியா
ரல்லலறத்
தோன்றலுமொத் தாம்.
(2)
14. சுடரொளியும் பல்புனலுந் தொண்டர்களுந் துய்ப்பும்
படருயிருங்
காலும் படியு – மிடனகன்ற
மோடுந்
திகழநின்ற மூதுலகு மில்லறமென்
வீடுஞ்
சமமாகு மே.
(3)
15. இல்லறத்திற் றோன்றிமுத்தி யெய்தினரு மெய்தநண்ணிச்
செல்ல
மனத்தைத் திருத்துநரு -மெல்லமெல்லச்
செல்வோருஞ்
சென்றுதவஞ் செய்வோருஞ் செப்புநருஞ்
சொல்வோருக்
காமோ தொகை.
(4)
16. மாற்றுக் கடங்கரிய வன்பசியால் வாசறொறுஞ்
சோற்றுக்
கலைந்துமனஞ் சோராம -லேற்று
வருவார்க்கும்
பிச்சையிட்டு வாங்காமற் பட்டுண்
டருவான
வர்களுமுண் டாம்.
(5)
17. வேண்டார்க்கும் வேண்டுநர்க்கும் விடளிக்கத்
தக்கவண்மைத்
தூண்டா
விளக்கிற் றுலங்குஞ்சே – யாண்டா
னருளப்
பெறுவோ ரறம்வே றொன்றன்றா
லிருளுற்ற
தல்ல விலம்.
(6)
18. உலகைத் துறந்தவர்போ லூர்காண நின்றுங்
கலதகத்து
ணைவிழியார் காத – லிலகையான்
மாலையிட்டோர்
கோடி மகிதலத்துண் டாதலினால்
வேலையினு
மில்லறமே மேல்.
(7)
19. முற்றத் துறந்த முனிவோருந் தெய்வமெனப்
பெற்றதொன்மை
யில்லறத்தார் பேராக்க – மற்றவரா
லெள்ளப்
படாமுன் னிருந்ததென்றோர்ந் தேத்தலுறுங்
கொள்ளப்ப
டாததென்றே கோள்.
(8)
20. நன்மகவை யீனு நரனுக்கும் வீடென்றே
புன்மதத்தோர்
தாமும் புகல்வரால் – வன்மதமா
மில்லறத்தைத்
தீதென் றிகழ்வ தெளிதல்லச்
சொல்லறத்தின்
முந்தலுற்ற து.
(9)
21. நானிலச் சீரத்தனையு நன்கமைத்துக் கொண்டொருவன்
மானிடத்தைச்
செய்தவன்றே வந்தவற – மானியிலா
வில்லறமே
மிக்கீண் டிலங்குவது மவ்வறமே
நல்லறத்தின்
மெத்த நலம்.
(10)
முற்றிற்று.
2. நற்கொள்கை
22. ஈன்றதாய்
கல்விநல மெய்தப் பயிற்றுதந்தை
யான்ற குருவ னறிதெய்வ – மேன்றமட்டு
மீவிரக்க நல்லோ ரிணக்கமிவை யேழு
மாவியென்கை நற்குணமே யாம்.
(1)
23. முன்னோர்க்
கவர்தோளா முன்னின்று தந்தோளாப்
பின்னோர் தமைத்தாங்கிப் பெற்றோருட் – டுன்னோகை
கண்டுலகு மூருங் கழறத் திகழுநல
முண்டு குடிப்பிறந் தோர்க்கு.
(2)
24. குலத்துக்
குரவனையூர்க் கொற்றவனைக் கல்வி
நலத்துக் கினியவனை நாரி – வலத்திருக்கத்
தத்தஞ்செய் தோனைத் தவத்தோனைப் பாவலனை
நித்தம் புகழ்வதுநன் னீர்.
(3)
25. சொன்னங்
கொடுப்பதினுந் தோகைநல்லா ளீவதினு
மன்னங் கொடுப்ப ததிகமென்று – தன்னகத்தில்
வந்திரப் போர்க்கேனும் வழங்கத் துணிந்துநிற்கும்
புந்தியுற்றா லெய்தும் புகழ்.
(4)
26. ஈகை நலந்தேர்ந்
திரக்கத்தோ டீயாமற்
சாகையற்ற பேர்நிமித்தந் தந்தேனு – மோகைமொழி
கேட்டுக் களிக்குமவன் கீழ்க்குலத்தோ னானாலு
மேட்டுக் குலத்தினனா மே.
(5)
27. புகழ்விழையா
மாந்தருக்குப் பொற்பணந்தே வாமா
லிகழ்வதனுக் கஞ்சா ரெனக்கண் – டகமகிழ்ந்து
நல்லோ னெனும்பெயரே நாடி நடக்குமவ
னில்லோர் பெருங்கூட்டத் தேறு.
(6)
28. தன்றந்தை
செய்தவத்தைத் தாரணியும் போற்றும்வண்ண
நன்றன்றிச் செய்யா நரனொருவன் – கொன்றன்றி
வாழாக் குலத்தின் மகவாகான் வந்தாலுந்
தாழா நெறிசுமப்பான் றான்.
(7)
29. உலகோ ரிகழ்குலத்தி
லுண்டா மொருவ
னிலகோர் நலஞ்செய் திருந்தா – லலகைநிகர்
தீயா ரிகழ்ந்தகல்வார் செந்நெறிகண் டந்நெறியின்
மேயா ருறவுகொள்வார் மெய்.
(8)
30. தங்குலத்தோர்
தந்நிமித்தஞ் சாராமற் றன்னறிவாற்
பொங்குபஞ்ச பாதகமும் போக்கலா – மிங்குபல
நூறேடி யாய்ந்துமன நோவதினு நுண்ணியர்செல்
லாறேசென் றுய்ந்துகொள்ள லாம்.
(9)
31. நல்ல குணங்கல்வி
நாடனைத்துஞ் செய்தளிக்கும்
வல்ல பொருணாட்டம் வாய்மையே – சொல்லலுயிர்
கொல்லாமை கொன்றதனைக் கொள்ளாமை கொண்டிருக்கு
மில்லாரைத் தீயரென்போ ரியார்.
(10)
முற்றிற்று.
3. உயர்குடித் தோற்றம்
32. உயர்ந்த
குடிக்கழகா மொன்றினரைக் காத்த
லயர்ந்த மனத்துக் கழகாஞ் – செயங்கொடுக்குந்
தெய்வத்தை நாடித் திகழ்வதுநற் சேய்க்கழகு
மெய்வர்த்தனை செயலா மே.
(1)
33. மேற்குடிதன்
கைதாழ்ந்து மெத்த மெலிந்தாலு
நாற்குடியு நம்பி நடக்குமே – பாற்குடத்தை
முற்றும் வறுமைவந்து முட்டிடினுஞ் சிற்றெறும்பு
சுற்றும் பலகோடி சூழ்ந்து.
(2)
34. பொன்னா லுயரிற்
புகழென்பார் புண்ணியச்சீர்
தன்னா லுயர்கை தவமென்பார் – நன்னாக்க
ளீகை யிரக்க மியைந்தக்கா லுண்மையென்னு
மாகைக் கறிவுதுணை யாம்.
(3)
35. பொருளளவின்
மேலாப் பொறையிற் கொடையி
லருளிற் குலத்தி லறிவிற் – றெருளிற்
சிறியவர்க ளானாலுஞ் சேவிப்பா ருண்டா
லறியுமுயர் வத்தனையு மாம்.
(4)
36. ஒருவர்க்
கொருவ ருயர்குடி யென்றோதி
லருவருப்புற் றங்கி கரியாராற் – சருவசன
சம்மதமா நற்குடியுஞ் சாற்றரிதாற் றன்மமுற்றா
லெம்மதத்தோர் தங்குடியு மே.
(5)
37. நற்குடியிற்
சேயா நலமும் பெறலரிதாற்
பொற்குடியு மாதல் புதுமையே – யிற்குடிக
ளெல்லா முயர்குடியே யீனவல்ல சேயீன்றா
லல்லாம லெய்வதரி தாம்.
(6)
38. வானனைய மேற்குலத்தில்
வந்தோர்கு வண்சுவைத்தீந்
தேனனைய சொல்லே சிறப்பாகு – மானனைய
கண்ணாரு மஞ்சுங் கடுஞ்சொல்லோ ரானாலு
மெண்ணா ருலகத் தினர்.
(7)
39. விரும்புந்
தவப்பயனா மேற்பாற் குலத்தில்
வரும்புனிதர் தம்பகையு மாண்பே – யிரும்பனைய
வுள்ளத்துக் கீழோ ருறவுமுணர் வுடையா
ரெள்ளற்குத் தக்க விழிவே.
(8)
40. மாடை மலைச்சாரல்
வாயசமும் பொன்னுருவிற்
சாடை தருமென்கை சகசமாற் – கோடைமயி
லென்னத் தளரு மெளியோ ருயர்குடியிற்
றுன்னலுறிற் கொள்வார்நற் சொல்.
(9)
41. உலகமுற்றும்
வாழுநல முன்ன லுணர்வாற்
கலகமற்ற நன்னெறியைக் காணல் – விலகரிய
நட்பிற் பிழைபொறுத்த னாகரிக மிந்நான்கும்
பெட்பி லுயர்வார் பெறல்.
(10)
முற்றிற்று.
4. மனைமாட்சி
42. கொண்கன்
மொழியே குறியென்று ணர்ந்தியற்றும்
பெண்க ளரிதிற் பிறக்கையால் – வெண்கருத்தோ
ரில்லறத்தைப் பொல்லாதென் றேற்றருந்த வீடுதொறுஞ்
செல்லறத்திற் சேர்ந்தார் சிலர்.
(1)
43. செத்தார்
பிழைப்பதற்குஞ் செய்யவல்ல சித்துடைய
வித்தாரத் தோரும் வெருள்வாரே – முத்தாரந்
தாங்கு முலையாரிற் றங்கொழுநன் றெய்வமென்னும்
பாங்கு பெறுமவர்தம் பால்.
(2)
44. மானார்தங்
கற்பெனுந்தீ வையகத்துச் செந்தீக்கு
மானாத மாதவமா மங்கிக்குந் – தேனாய
முத்தமிழோர் கோப மொழிக்கனற்கு மேலாமென்
றெத்தகையோர் தாமுரையா ரே.
(3)
45. கற்புடையார்
தம்மெழிலைக் கண்டவுடன் காமுகர்க்கு
மற்பமதி நீங்கி யறிவுண்டாம் – விற்பனர்க்குஞ்
செந்தீயிற் பூளையெனத் தீயும் விதியடுத்தாற்
றந்தீரு மால்விளையுந் தான்.
(4)
46. தன்னிலையாட்
கொண்ட தலைவனுக்கத் தன்மையே
நன்னிலைமை யத்தனையு நல்குமே – பன்னிலைமைப்
பெண்கொண் டலைவோன் பெருந்தகையோ னானாலு
மெண்கொண்டு தானே யிறும்.
(5)
47. பல்வேந்தர்
போற்றப் படிமுழுதும் பார்த்தளிக்கு
நல்வேந்தன் வாழ்வி னவில்கின்ற – சொல்வேண்டி
யெய்த லருந்திமகி ழின்முகத்தா டன்னைமணஞ்
செய்துடையான் வாழ்வே திறம்.
(6)
48. மான மெழிலாக்கம்
வாய்மை வருந்தாமை
யேன மனையா ரிணக்கமின்மை – யானருளுங்
கன்றனையார் சேர்க்கை கலங்காத கற்பறிவு
நன்றடைவாற் சேர்வா ணலம்.
(7)
49. கற்றாத நெஞ்சுடைய
காதலியைச் சேரொருவன்
கொள்ளாத செல்வங் குவலயத்துந் – தள்ளாம
லெந்தச் சமையத் திருப்போருங் கொண்டாடு
மந்தத் தலத்துமில்லை யாம்.
(8)
50. ஈன ரிவரென்
றிகழப் படுஞ்சிலரு
மான முடைய மனைவியான் – ஞானமுற்று
வீடடைந்து மெய்ப்புகழா மேனிகொண்டு சாகாம
னாடடைந்தா ரென்பார் நரர்.
(9)
51. கைதவமும்
பொய்யுங் களவுங் கொலையுமின்றிச்
செய்தவத்தி லூறுவந்தாற் றேறலா – மைதவழ்வெற்
பன்ன முலையா ரருங்கற்பிற் சோர்வுவந்தா
லென்னபட்டுந் தேறவொண்ணா தே.
(10)
முற்றிற்று.
5. மக்கட்பேறு
52. இன்பத்த
வாநெகிழ்மு னேனக் குருளையென்
வன்பற்ற பன்மகப்பே றாவதினுந் – தன்ப
லசையுமட்டு நோன்புற் றரிமாப் போலோர்சே
யிசையப் பெறுவது நன்றே.
(1)
53. கற்றோர்
மொழிகேட்டுக் காதலற்ற மெஞ்ஞான
முற்றோர்தம் பொற்றா ளுறப்பணிந்து – மற்றோரு
மந்தோவென் றேங்க வருநோன்புற் றீன்றெடுக்க
வந்தோனே நல்ல மகன்.
(2)
54. பல்லோர்க்
குதவிசெய்வோர் பாராள்வோர் பற்றறுப்போர்
வல்லோ னெனுந்திருப்பேர் வாங்குவோர் – பொல்லோரை
வென்றுலகி னன்றே விளைப்போர் முதலோர்தா
நன்றுடையா ரீன்ற நரர்.
(3)
55. பல்குடியாம்
பல்சேய் பயப்போரிற் பாடுடைத்தா
மெல்குலவு மட்டு மிலங்கும்பேர் – புல்குதலை
மைந்தனொன்று பெற்றுடைய மானிடர்மே லாவரென்ப
தந்தகர்க்குத் தோன்றா தது.
(4)
56. செங்கோ னிலைநிறுத்தித்
தீயகோற் சீரழித்துப்
பொங்கோ தமன்ன புகழ்கொண்டு – நங்கோ
னொருவனே யாமென் றுலகுணரச் செய்யுந்
திருவுருவும் பெற்றோர் சிசு.
(5)
57. பெண்மகவு
மாண்மகவும் பெற்றுக் களிகூரா
தெண்மருவு நெஞ்சகத்தா னில்லறமுந் – திண்மைபெறு
மேவார் பணிய விளங்குசித்தும் வீடுமின்றிச்
சாவார் துறவுஞ் சரி.
(6)
58. பொல்லார்
வயிற்றகத்தும் புண்ணியத்தோர் தோன்றலுண்டா
லில்லா மலடரினு மேற்றமே – வல்லா
ரிகழத் தகுமகவொன் றீன்றோன தன்சேய்
புகழத் தகுநிலைக்கும் போம்.
(7)
59. நலத்தோர்
மகவுதித்து நன்றியற்றி லந்தக்
குலத்தோ ரனைவருக்குங் கொற்றஞ் – சொலத்தாங்கு
மல்லா தனசெய்தா லன்னைபிதா வாதியரா
மெல்லார்க்கு மெள்ளலுண்டா மே.
(8)
60. மென்குதலைச்
சேயின் வினைத்திறத்தை யாராலு
நன்குணரக் கூடாத ஞாயத்தால் – வன்குணத்துத்
தீயோருங் கொள்வார் தெவிட்டாக் கனியிதென்று
வாயோ ரனைவருஞ்சொல் வார்.
(9)
61. தற்சீவ சாட்சியதே
தஞ்சமெனச் சார்ந்தோரு
நற்சீடர் வேண்டுமென நாடலா – லிற்சீரிற்
றள்ளை மகவாகார் தாரணியி லில்லையாற்
பிள்ளையென்கை யெள்ளப் பெறா.
(10)
முற்றிற்று.
6. நட்பு
62. நட்பின்றி
வாழு நரனை நவிலுங்காற்
பெட்பின்றித் தோன்றும் பிணம்போல்வான் – கட்பறவை
யென்னத் தமரோ டிருந்துண் டளிகூரு
நன்னயத்தோன் கண்டு நகும்.
(1)
63. இன்முகத்தா
னன்மொழியா னீகையா னேற்றத்தான்
வன்முகத்தார் தம்மை மருவாதான் – றன்முதல்போன்
மற்றோர் பொருளையெண்ணும் வண்மையா னென்றுரைக்கப்
பெற்றோனை நட்பாப் பெறல்.
(2)
64. சக்களவன்
றன்னுறவுந் தான்வாழப் பார்த்திருக்கு
மக்களுற வுங்கொடுங்கோன் மன்னுறவு – மிக்கபுகழ்
வேண்டா ருறவும் விரும்பா ருறவிருந்தா
லாண்டானுக் காளாக லாம்.
(3)
65. நன்றுணர்வார்
தம்முறவு நாற்றிசையும் போற்றிசைக்கு
மொன்றுதுணை யென்றிருப்போ ருள்ளுறவுங்
-கொன்றுதின்னா
மாண்போங்கச் செய்யும் வயவேந்தர் தம்முறவும்
வீண்போகா தென்கை விதி.
(4)
66. நட்டார்
மனத்துயர நந்துயரே யென்றகற்றி
விட்டார் மனுக்குலத்தின் மேலாவார் – கெட்டாரென்
றோராமற் பேசி யுறவு மறந்துமுகம்
பாரா திருப்போர் பதர்.
(5)
67. சேர்ந்தார்
பொருளைச் சிலவுசெய்து தம்பொருளை
யோர்ந்தார்க்கு நல்கா துறக்காத்துச் – சார்ந்தார்
கயவனெனுஞ் சொல்லுமுறாக் காதி னனாவாழ்வோ
னயவசனம் பேசி நகும்.
(6)
68. இட்டம் பெரிதென்
றிருப்போற் கிடர்வருங்கா
னட்டவர் முன்னின்று நலஞ்செய்வார் – கட்டமுற்றுப்
பொன்றேடி வம்பிற் புதைத்திருப்போற் கப்பொருளே
தன்றேக நாசந் தரும்.
(7)
69. கற்றோ ருறவாற்
கவலைபோங் காதலறப்
பெற்றோ ருறவாற் பிறவிபோ – மற்றோளார்
தம்முறவாற் சத்துருப்போந் தையனல்லா டன்னுறவாற்
பொய்ம்முயக்கத் தோர்விருப்பம் போம்.
(8)
70. நன்முயற்சி
யோங்க நவின்று நவைசார்ந்த
புன்முயற்சி யத்தனையும் போக்குவித்துத் – தன்முயற்சி
கூடப் புரிந்து குணம்போ னடந்துசற்று
மூடத் தகாத துறவு.
(9)
71. ஒவ்வொன்றா
லொவ்வொருவ ரொவ்வொருசீ ருற்றிடலைச்
செவ்வொன்ற நாடித் தெரியுங்கா – லிவ்வொன்றே
மேலாமென் றோத விளங்குவது நட்பென்று
நூலாய்ந்தி லாருணர்வா ரோ.
(10)
முற்றிற்று.
7. ஈகை
72. பன்னூல்
விரித்துரைக்கும் பாவலர்க்கும் பாருலகுந்
தொன்னூலென் றோதுஞ் சுருதிக்கு – நன்னூ
லுழைந்தோர்க்கு மெச்சமையத் துள்ளார்க்கு மீகை
விழைந்தோர்மீ தாசை மிகும்.
(1)
73. தவிடளவு நல்கறியாச் சண்டாளன் றானும்
புவிபின்ரோ
டீகைதனைப் போற்றுங் – கவிஞருட்
னீவோருஞ்
சாகா திருப்பதனை யாரறியார்
சாவோர்
கொடுக்கறியா தார்.
(2)
74. ஈகை நலந்தேரா ரெத்தகையோ ரானாலுஞ்
சோகை
யனைய தொடக்கர்தா – மாகையினா
லொவ்வாச்
சமைய முளவெல்லா மொன்றுபோற்
செவ்வாகு
மென்றிசைந்த தே.
(3)
75. ஈவதே மெய்ப்புகழ்க்கு மின்பத்தி னுக்குமொப்ப
யாவர்
மொழியு மெவற்றிற்குந் – தாவரமாம்
போக்கும்
வரவும் பொருந்தாத முத்திக்குந்
தேக்குந்
தமிழ்க்கடற்குஞ் சீர்.
(4)
76. தெய்வ மெனுமொன்று சேண்முதலா மைப்பூதஞ்
செய்வதுவு
மீகைச் சிறப்பன்றோ – வுய்வ
தறியாத
மூடர்க் கதன்பெருமை தோன்றா
நெறியார்க்குத்
தோன்று நிசம்.
(5)
77. பெரும்பான்மை யுந்துறந்த பெற்றியோர் தாமு
மரும்பா
வலிமைபெற் றுள்ளாருந் – தரும்பாழிச்
செங்கை
மலரிலன்பு சேர்ப்பதுண்டாற் றேடிநல்கு
மங்கை
யழகிலழ காம்.
(6)
78. கேட்டுங் கொடாதிருக்குங் கீழ்க்கரமுங் கேட்டுநல்குந்
தாட்டுக்
கரமுஞ் சரியானாற் – பாட்டுட்
சுவையறியாப்
புன்கவிஞர் தோற்றத்திற் சொல்லாற்
சவைகுலுங்கும்
வாணர் சரி.
(7)
79. நன்மாற்க முத்திக்கா நாடனைத்தும் விட்டோர்க்குந்
துன்மாற்கப்
பொய்மைத் துறவோர்க்குஞ் – சன்மாற்க
நல்லார்கைப்
பிச்சையன்றி நற்றுணைவே றில்லையெனக்
கல்லாரு
மொப்பக் கடன்.
(8)
80. கொண்மூ மழைநீர் குறைவுபட்டாற் கூறடங்கா
விண்மூலந்
தானும் வெதும்புமான் – மண்மூலத்
துள்ளார்க
ளெவ்வண்ண முய்வாரென் றோர்ந்திருப்போர்
தள்ளார்க
ளீகை தனை.
(9)
81. பத்தருக்கு மாதவமே பண்ணும் பெரியோர்க்குந்
தத்தம்
விருப்பநல்குந் தன்மையா – லித்தறையில்
வல்லோர்
பலருமொரு வத்துவுண்டென் றோதலுற்றா
ரல்லோ
வுணர்வா ரவர்.
(10)
முற்றிற்று.
8.
ஊக்கமுடைமை
82. ஆக்க முடைமை யருளுடைமை யன்னவற்று
ளூக்க
முடைமை யுயர்வாகுந் – தாக்கவருந்
தானையைக்
கண்டஞ்சாமற் றக்கவன்போ னின்றதட்டிற்
கோனையஞ்சிப்
பார்க்கினும்பார்க் கும்.
(1)
83. உள்ளக் கமலநடுவூக் கம்வைத்துப் பேணாதான்
வெள்ளப்பொன்
பெற்றிடினும் வீணேபோ – மெள்ளனைத்தா
மூக்க
முடையாற் குணவோ டுணவுவந்தாற்
போக்கரிதா
நட்டும் புகழ்.
(2)
84. வீரருக்கும் வேந்தருக்கும் வித்தகர்க்கும் விற்றுமுதற்
காரருக்குங்
காமுகர்க்குங் கள்வருக்குந் – தீரமெனு
மூக்கமே
தஞ்சமென்ப தோர்ந்ததனைப் பற்றிநிற்போர்க்
காக்கமொடு
கீர்த்தியுமுண் டாம்.
(3)
85. ஊக்க முடனிரப்போ னோட்டுணவை மற்றொருவன்
வாக்கதனாற்
கேட்டால் வழங்குமே – சேக்கனகக்
குன்றுடையா
னேனுமனக் கோழையென்றாற் கொள்ளுமட்டுந்
தின்றுமிரா
னைவான் றினம்.
(4)
86. கருப்பத் திருந்துமுற்றிக் காசினியிற் றோன்ற
வுருப்படுத்தி
னானுதவு மூக்கம் – பொருப்பளவு
பெற்றோரே
யெய்தரிய பேறுபெற நாடிநிற்பார்
மற்றோ
ரிகழ்வார் மறுத்து.
(5)
87. எய்தரிய மெய்ப்பே றிசைந்தாலு மூக்கமில்லார்
செய்த
லறிந்துசெய்யார் சேர்ந்துள்ளார் – பொய்தவிர்சீர்
கைவருமுன்
பெற்றியற்றுங் காரியங்க ணாடிமன
கைவரதற்
கீதே நலம்.
(6)
88. ஊக்க மிலரா வுணர்வுடையர் ராகிநிற்கு
மாக்களுக்கு
மெய்ப்புகழ்ச்சி வாராதே – யாக்கமற்ற
புன்முகத்து
மானார்பாற் பொற்புமுலை யுற்றாலும்
பன்முகத்து
நாட்டம் படா.
(7)
89. ஆனையி னூக்க மரியிடத்தி லஞ்சுமது
பூனையொக்குஞ்
சிம்புள் புறப்பட்டாற் – சேனை
மனுவேண்டுஞ்
சிற்றரசர் வன்கோல் சொலியுந்
தனுவேந்தற்
கஞ்சிநிற்பார் தாம்.
(8)
90. பெருங்காரி யம்விரும்பும் பெற்றி பெரியோன்
வருங்காதல்
பற்றிநிற்கு மாட்சி – சுருங்காத
கோகனகச்
செங்கைபெறுங் கொற்றமொக்கு மற்றெவைக்குஞ்
சோகமற்ற
வூக்கந் துணை.
(9)
91. வேளாண்மை வாணிபம்போர் மிக்குணர்தன் மெய்த்தவமாந்
தாளாண்மை
யைந்துந் தருமூக்க – மீளா
நலத்தாற்
றுறந்தவர்க்கு நால்வகையாத் தோன்றுங்
குலத்தார்க்கு
நல்லபற்றுக் கோல்.
(10)
முற்றிற்று.
9.
நன்றியறிதல்
92. நன்றி யறிந்து நடப்போர்க்கே நன்றெய்து
மன்றி
யொருவர்க் கமையாது – வென்றிமிகு
மன்னரே
வாழ்வார் மனதறிந்த வஞ்சகத்தோ
ரென்னப்பட்டும்
வாழ்வதில்லை யே.
(1)
93. ஆனை கிளிபரத்தை யாய்புலவ ரற்றார்போல்
வானையொக்கு
நன்றி மறவாரே – தேனைநிகர்
சொல்லாண்
மணந்துயருந் தோற்றத்தா ராகியன்பி
னல்லாரென்
றோங்கு நரர்.
(2)
94. உபகாரஞ் செய்யு மொருவனுக்கு மற்றோ
னபகார
நாடி லறிவே – விபகாரம்
பாராட்டிப்
புண்படுத்தும் பாங்குணரும் பண்புடையார்
சீராட்டு
முண்மைத் திரு.
(3)
95. நெஞ்சகத்தி னன்றி நினைவிருக்க வாயளவில்
வஞ்சகமாப்
பேசுதலு மாண்பன்றே – மிஞ்சறிவாற்
றாயென்று
ளன்பு தழைத்திருக்கப் பொய்ச்சரசம்
பேயென்றும்
பேசல் பிழை.
(4)
96. கொன்றிரையா வூனருந்துங் கொள்கையோர் தம்மினத்து
நன்றி
மறந்த நரர்பொல்லார் -பொன்றிடலிற்
பொல்லாது
வெந்நோய் புணர்முலையிற் பொல்லாதே
பல்லார்
விரும்பும் பணம்.
(5)
97. கண்ணுஞ் செவியுங் கருத்துங் கொடுத்தநன்றி
யெண்ணு
நலஞ்சிறிது மில்லார்பால் – விண்ணும்
வளியுங்
கனலுமம்பு மண்ணும் படைத்தோ
னளியும்
பொருந்தாதம் மா.
(6)
98. வென்றி மிகுந்தொன்னூல் விரித்தவற்று ளெல்லாமு
நன்றி
யறித னலமாகுங் - குன்றினங்கள்
கொள்ளத்
திகழுங் குலவளத்துட் குன்றாத
வெள்ளருவிச்
சீருயர்வா மே.
(7)
99. நன்றி யறியு நரனிடத்திற் சேராத
தென்றிலங்கு
நன்மையெங்கு மில்லையே – மின்றிகழும்
வேலார்
நெடுந்தோள் விறல்வேந்த னேவல்செய்தற்
கேலா
ருலகத் திலை.
(8)
100. பொய்யுணர்ச்சி யத்தனையும் போக்கிப் புகழ்வினைக்கு
மெய்யுணர்ச்சி
கொண்டுநிற்கும் விற்பனரே – செய்யுநன்றி
கண்டு
களித்துக் கவலைப்படா தொருவன்
றொண்டுபற்றித்
தோய்வார் சுகம்.
(9)
101. வென்றிபெறுஞ் சிங்கநிகர் மேன்மை யுடையாரே
நன்றியறி
தன்மட்டி னாயாவார் – பன்றிநிகர்
தீயார்
மறந்திகழ்ந்து செப்பரிய பாழ்நரகிற்
போயாழ்வ
ரென்னும் புவி.
(10)
முற்றிற்று.
10.
வாழ்க்கைச் சிறப்பு
102. சுற்றத் தினர்க்குந் துயர்சேர் மிடியினர்க்கும்
பற்றற்ற
வர்க்கும் பகிர்ந்துண்டு – கற்றவராற்
காரியா
காரியங்கள் கண்டியற்றிக் காமுறுதல்
சீரியார்
வாழ்க்கைச் சிறப்பு.
(1)
103. இரக்க முடனீகை யீனத் தொழிலா
லரக்க
ரனையாருக் கஞ்சல் – குரக்குறழு
மானாரைச்
சற்று மருவாமை யிம்மூன்று
மானாத
வாழ்விற் கணி.
(2)
104. கற்றோ ருறவுங் கடவுளே தஞ்சமெனப்
பெற்றோர்
மனக்களிப்பும் பேதமையான் – மற்றோர்தோள்
சேரா
மனைத்தொடர்புந் தீமைசெய்யாப் புத்திரனுஞ்
சோராத
வாழ்வின் றுணை.
(3)
105. கள்ளுண்பார் தம்முறவுங் காமுகர்தம் பாழுறவுந்
தள்ளுண்ட
புன்குலத்தோர் தம்முறவு – மெள்ளுண்
முளையளவு
நல்கறியா மூடருறவும்
விளையவொட்டார்
வாழ்வே மிகும்.
(4)
106. மன்னவனுக் கஞ்சன் மனைவிக் கடங்காமை
தன்னவரை
யப்புறத்திற் றள்ளாமை – யின்னல்
வரினுந்
தளராமை வஞ்சமின்மை வாழ்விற்
பெரியனென்கை
வேட்போன் பெறல்.
(5)
107. கரும்பைத் தொடினுமது கைப்பாகுங் கையு
மிரும்பனைய
நெஞ்சு மெளியோர் – வரும்போது
செந்நிறமாங்
கண்ணுஞ் சிறியார் தொடர்புமுள்ளார்க்
கந்நியரே
வாழ்வுள்ள வர்.
(6)
108. தாழ்வு வரினுந் தயங்காமற் றாமருந்துங்
கூழ்பகிருந்
தன்மையரே குன்றாத – வாழ்வடைவா
ரல்லாக்
கயவ ரளவிறந்த பொன்பெறினு
மெல்லா
மிழந்தழிவா ரே.
(7)
109. வாரியுடைப் பார்முழுதாண் மன்னவனு மூனருந்தாச்
சீரிசைந்த கோத்திரத்துச் செல்வனுநற் – பாரியொடு
மக்க ளுடையானும் வண்டமிழ்நூற் பாவலனு
மிக்கதென்னு நல்வாழ் வினர்.
(8)
110. பல்லண்ட முந்தனதாப்
பத்திநிலை கொண்டுபெற்று
நல்லன்ப னென்றபுகழ் நாட்டிடுவ – தில்லறத்தோர்க்
காகாது கொல்லோ வறங்களெல்லாம் பெற்றதன்றோ
சாகாப் புகழ்தான் றவம்.
(9)
111. வந்த விதிப்பயனால்
வாழ்வு மிகப்பெற்றாலு
மந்தமட்டிற் கீர்த்தி யமைவரிதே – கொந்தளக
நல்லார்க் கெழின்மிகுதி நண்ணிடினுங் கற்பென்னும்
வல்லாண்மை தாங்கரிதா மாம்.
(10)
முற்றிற்று.
ஆக அதிகாரம் பத்துக்கும் வெண்பா
நூறு.
இல்லறவியல் முற்றிற்று.
குருபாதமே கதி.
துறவறவியல்
1.
துறவாக்கம்
112. உண்டென் றிலையென்
றொருகோடி வாதமிட்டுந்
தொண்டென்று கூட்டமிட்டுந் தூமமிட்டும் – பண்டென்று
கூப்பிட்டும் பல்சமையங் கொண்டாடுந் தேவுமெல்லாஞ்
சாப்பிட்டு நின்ற தனி.
(1)
113. பல்லுடுவி
னாப்பண் பனிக்கதிரோன் போலுமே
யில்லுடையார் போன்று மிகல்வேந்த – னெல்லுதவும்
வெய்யோனைப் போல விளங்குமே மெய்யுணர்ந்து
பொய்யோட விட்டோன் புகழ்.
(2)
114. தெய்வந் தனிமையென்று
தேர்ந்து திரும்பாம
லுய்வதே நாடி யுருகுவோ – ரைவருக்கா
ளாகார் துறவே யவர்க்கழகென் றாரணங்க
ளேகாந்தத் தோதலுண்டு மே.
(3)
115. விருகங்கள்
போன்மனுவு மேயநாட் டோன்றிச்
சுருதிகளும் வார்த்தைகளுஞ் சொன்ன – குருவென்ற
முன்னோன் றனியனென்றான் மோசமில்லை வேறுரைத்தா
லென்னோ விளையு மிகல்.
(4)
116. ஏக னொருவனே
யாவருக்குந் தஞ்சமெனச்
சோக மொழிக்குந் துறவோரை – யாகரத்தாற்
பேராற் பிதற்றிப் பிணங்குஞ் சமையத்தோ
ராரா யினுமிகழா ராம்.
(5)
117. உண்மைத் துறவோ
ருலகத்துத் தெய்வமென்னும்
வண்மைக் கிசையா மனுவில்லைத் – திண்மைக்
கயம்போன்ற நெஞ்சினவர் காரணத்தார் தாமென்
றியம்பாத நூலு மிலை.
(6)
118. எவ்விடமு மெம்பொருளு
மியாருமுடை யானடியார்க்
கிவ்விடமு மிப்பொருளு மின்னாரும் - வௌவிடற்கா
மென்றுகொள்ள
லாகாதென் றில்லறத்தை நீத்தவல்லோர்
கொன்றுகொள்ளா
ரென்கைமுன்னூற் கோள்.
(7)
119. மன்னவற்கு மஞ்சா மனவலியு மாதவமு
முன்னவனைச்
சுட்டு மொழிப்பெருக்கு – மின்னலுறா
மெய்ப்பேறு
நல்லுணர்வு மேவுந் துறவோர்க்கே
பொய்ப்பேறு
வேண்டாப் புகழ்.
(8)
120. பொன்னா மெனச்சுணங்கு பூத்தமுலைப் போர்புரியு
மின்னாரிற்
கற்புடையார் மேலாகும் – பன்னாம
மொய்த்துடைய
தேவே முதன்மையெனத் தேர்ந்தோரின்
மெய்த்துறவு
பெற்றுடையார் மேல்.
(9)
121. பாடு மிகுங்கல்விப் பயனாந் துறவுகொள்ளார்
வீடுதவு
மெஞ்ஞான மேவிடினுஞ் – கோடுங்
கடியார்
மதப்புனலுங் கண்சிவப்புங் காட்டாப்
பிடியார்
புகர்ப்பொறிக்கொப் பே.
(10)
முற்றிற்று.
2.
விரத்தியிலக்கணம்
122. முன்னூழ்த் தொடர்பான் முதல்வனருட் சீராற்
றொன்னூ
லுணர்ச்சியாற் றோன்றுமே – மன்னூகம்
பெற்றோர்
துறந்து பெருந்தவஞ்செய் தானந்த
முற்றோரே
யென்னு முரம்.
(1)
123. பல்வாறு தோன்றிப் பழுத்த விரத்திபற்றிச்
செல்வார்
துறவே திறமாகு – மல்வாய்ந்த
தோள்வேந்தன்
மானமுதற் சொல்வனவாற் சென்றாலு
மீள்வோரல்
லாதவரேன் மேல்.
(2)
124. நாடகத்தில் வேண்டு நரனிற் கொடியானே
தேடறிய
தாந்துறவிற் சென்றிழந்தோ – னாடப்
பணங்கொடுத்தா
லன்னவனப் பாங்குறுவா னின்னோ
னிணங்கவிடத்
தக்கதில்லை யே.
(3)
125. சென்று திரும்புந் திருட்டுத் துறவியுட
லென்று
நிலையென் றிருப்பானோ – குன்றுறழுங்
கொங்கைத்
தினவாற் குலமிழக்குங் கோதையெழின்
மங்கையுண்டென்
றெண்ணலுண்டு மா.
(4)
126. மெய்த்துறவோ ரில்லறத்தின் மேவினரைச் சேயிலெண்ணிப்
பொய்த்துறவைப்
பெற்றதையும் போக்கினரைக் – கைத்துமனப்
பித்துடைய
பேயிலெண்ணிப் பிச்சையெடுத் துண்டுபர
வத்துடைய
தாகியதா வார்.
(5)
127. திரும்பாமை யெண்ணித் தெளியும் விரத்தி
யரும்பாந்
துறவு மலராகும் – பெரும்பான்மை
வேண்டல்பிஞ்
சாங்காயாம் விருப்பும் வெறுப்புமற
னீண்ட
களிப்பே கனி.
(6)
128. இல்லறத்தை விட்டொருவ னேற்றருந்து மோடுகொண்டா
னல்லறத்தோர்
சற்று நகையாரே – வல்லறத்தை
விட்டொருவன்
மெல்லறத்தின் மேவினாலி யாவருங்கை
கொட்டி
நகைப்பார்முற் கோள்.
(7)
129. மெய்த்தவத்தோர்க் கன்றி விரத்தி யுதியாது
பொய்த்தவத்தோர்க்
குண்டாம் பொருளாசை – யத்தமிக
வேண்டுநரும்
பெண்டுபிள்ளை விட்டொருதே யம்புகுத
லீண்டு
பழவழக்கா மே.
(8)
130. பொன்னை மடவாரைப் பூமியைப்பொய் யென்றுணரான்
றன்னை
வெறுக்குந் தருமமா – முன்னைத்
துறவினடி
யாம்விரத்தி தோய்வானோ தோய்ந்தா
லறவினைக்கா
மாண்மைசெய்தி டான்.
(9)
131. வேதங்கள் கோடி வெகுளிகொண்டு போர்புரியு
நீதங்கள்
கொண்டு நிறைந்தவொன்றின் – பாதங்க
னன்றியெல்லாம்
பொய்யென் றறிந்தோர் விரத்தியென்னு
மொன்றின்
பயனே யுயர்வு.
(10)
முற்றிற்று.
3.
திருவேடச் சிறப்பு
132. கருவேலை நீந்தும்வண்ணங் காதலித்தோர்க் கெல்லாந்
திருவேடங்
கொள்ளல் சிறப்பா – முருவேதஞ்
சேராமற்
செய்வோன் றிருவருளா லன்றியது
வாராதென்
றோதல் வழக்கு.
(1)
133. பெரிய திருவேடம் பேணிக்கொள் ளாதா
னரிய
துறவடையு மாக்க – மரிவுபட்ட
மூக்குஞ்
செவியுமுள்ளான் முற்றிழையும் பொற்புமுள்ளாள்
பாக்குமுலை
தோய்ந்த பரிசு.
(2)
134. பொய்யன் றிருவேடம் பூண்டாலும் பூதலத்தோர்
மெய்ய
னெனவே விழைதலால் – வையமய
லற்று
மறான்போ லவிர்வானுக் கன்புகொண்டு
சற்று
மதித்திறைஞ்சார் தாம்.
(3)
135. முத்தி யடையு முனிவோர் திருவேடம்
பத்தியொடு
மாதவமும் பாலிக்குஞ் – சித்திதரு
மாறு
சுவையோ டமுதளிக்கு மானந்தப்
பேறுதவு
மென்றே பெறல்.
(4)
136. பேதாதி பேதம் பிறங்குஞ் சமையமெல்லா
மாதாவி
னல்லான் மலர்ப்பதமே – மீதாமென்
றாயபொருண்
மற்றனைத்து மற்றாருக் காவதென்றோர்
தூயதிரு
வேடஞ் சொலல்.
(5)
137. காலனிகர் கண்ணுடையாள் காளைமனங் கொள்வதற்குங்
கோல
மிசைந்தாற் குணமாமான் – மூலபர
மானா
னருட்பேற்றுக் காசைகொண் டோர்க்காதரவா
மேனாட்
டிருவேட மே.
(6)
138. திருவேட மாமவற்றுட் செங்காவித் தானை
பெருவேட
மற்றனைத்தும் பேதங் – குருவேட
மாவதுதே
வென்னா வழிசமையத் தாழ்ந்துழலுஞ்
வீவர்களு
மொப்புவத தே.
(7)
139. கொல்லாது நல்லுணவே கொள்வோர் திருவேடம்
பொல்லாத
தென்றிகழப் போகாதே – யெல்லாரு
மொப்பா
வொருசமையத் துள்ளபொரு ளானாலுந்
தப்பாமென்
றெள்ளார் தவர்.
(8)
140. ஒவ்வோர் சமைய முடைய திருவேடஞ்
செவ்வோ
வெனக்கேட்கிற் றேர்ந்துள்ளார் – தெவ்வோர்க்குந்
தங்கடவு
ளாமவனே தஞ்சமெனுஞ் சத்தியத்தோர்க்
கிங்கழகா
மென்றுரைப்பா ரே.
(9)
141. இல்லந் துறந்திரந்துண் டெம்பிரான் றன்புகழே
சொல்லன்பு
கொண்டு தொழுமேலோர் – நல்ல
திருவேடம்
பூண்டிருந்தாற் செம்பொன் மலரின்
மருவேய்ந்
திருப்பதொப்பா மாம்.
(10)
முற்றிற்று.
4.
பிச்சைப் பெருமை
142. எல்லா மொருவனதே யென்றுணர்ந்து போற்றிசெய்யும்
வல்லார்க்கே
யற்றருந்தன் மாட்சியா – மல்லாதார்
பொல்லா
மிடிக்கனலாற் பொன்றலஞ்சி யேற்றிடினு
மில்லாமை
யெண்ணிநைவா ரே.
(1)
143. இச்சை யறுத்தாளு மெம்பிரா னன்பருக்குப்
பிச்சை
யெடுத்துண்கை பெருமையே – கொச்சைமொழி
தோயாத
பாவலர்க்குச் சொற்சுவைதேர்ந் துள்ளவர்பால்
வாயாரக்
கேட்டல் வழக்கு,
(2)
144. வீடுதொறுஞ் சென்றிரந்த வெண்சோற்றால் வெம்பசிநோ
யோடுவது
கண்டு ளங்குளிர்ந்து – கூடுமுலைத்
தையலார்
தம்மையெல்லாந் தாயாகக் காண்பவரே
மையலா
னையாத வர்.
(3)
145. ஏற்றருந்த வல்லா ரிறைவன் புதல்வரெனச்
சாற்ற
லிகழத் தகாததே – போற்றரிய
வல்லாண்மை
தோயுமவன் மற்றெவையுந் தானாகி
யல்லாது
நின்றபொரு ளால்.
(4)
146. மன்னவன்றன் கோனிலையும் வையகத்தோர் வாழியல்பு
மன்ன
மிரந்துண்போ னறியலா – முன்னவர்சொல்
வாய்ந்த
பலநூலில் வண்மையதும் புன்மையது
மாய்ந்த
கவியறிய லாம்.
(5)
147. இல்லந் துறந்து மிசைந்ததிரு வேடமிட்டு
நல்லன்ன
மேற்றருந்த நாணுவோ – னெல்லவருங்
கட்கிசைந்தோ
னென்னுங் கணவன்பாற் காமமட்டில்
வெட்கிநிற்கு
மங்கையொப்பா மே.
(6)
148. ஆகமுதன் மூன்று மருட்குரவற் கன்பினல்கிச்
சோகமெல்லா
நீங்கத் துறந்தேற்போர் – பாகனைய
சொல்லார்
களூடிற் றெழும்வேந்தர்க் கச்சமுற்று
நில்லார்முக்
காலு நிசம்.
(7)
149. ஈவோர் தமைப்போற்றா ரில்லையென்பார் தம்மையெள்ளார்
சாவோரைக்
கண்டு தளர்வுறார் – பாவோதுஞ்
சீரியரை
மற்றவரிற் சேரார் சிறிதுமஞ்சார்
பூரியரைத்
தள்ளியிரப் போர்.
(8)
150. இல்லறத்தா ரேற்கை யிழிவென்று மேதமற்ற
வல்லறத்தா
ரேற்கை வழக்கென்று – நல்லறங்கள்
சொல்லும்
பலவாஞ் சுருதியினுந் தோன்றல்கண்டு
புல்லுந்
திரைநீர்ப் புவி.
(9)
151. எத்தகையோர் தாமு மிறைவன்பா லேற்பவரா
லத்தகையைத்
தீதென்றறை வாரியார் – மெய்த்தகைய
தாகுந்
துறவுடையா னன்னமிரந் துண்டறிவிற்
போகுமுயர்
வீட்டும் புகும்.
(10)
முற்றிற்று.
5.
திருக்கூட்டம்
152. அண்டங்கள் கோடி யமைத்த பெருமானைக்
கண்டன்பு
செய்யுங் கடவுளாந் – தொண்டரிங்கு
வந்தாற்
றிருக்கூட்ட மாமகிழ்ச்சி யாகுமன்றிச்
சிந்தா
குலமாஞ்சி தறி.
(1)
153. பெம்மா னருட்பெருக்கம் பெற்றதிருக் கூட்டத்திற்
சும்மா
விருக்குஞ் சுகமுண்டாந் – தம்மா
லுலகங்
களுண்டாச்சென் றோதுநர் கூட்டத்திற்
கலகம்
விளைதல் கரி.
(2)
154. கொல்லாத் திருக்கூட்டங் கூடிக் களிகூர்ந்தோ
ரல்லாதார்
ஞான மடைவரிதே – யெல்லாருங்
கூடுஞ்
சபையிலொரு கொண்கனைக்கைக் கொண்டாட்கே
நாடுஞ்
சுரத நலம்.
(3)
155. உண்மைத் திருக்கூட்ட முண்டாகி லோதரிய
வண்மை
யுலகின் மலியுமே – தண்மையொடு
வன்மை
யுடையார் மருட்கூட்ட முண்டாகிற்
புன்மைமிஞ்சுந்
தன்மமஞ்சிப் போம்.
(4)
156. செய்தற் கரிய செயலார் திருக்கூட்டத்
தெய்தப்
பெறுந்துறவி யிங்குவரா – துய்தற்
கருதிக்
கருதிக் கவலாமற் காண்பான்
சுருதி
யுணராச் சுகம்.
(5)
157. மெய்யடியா ராமவரே மேவுதிருக் கூட்டத்தாற்
பொய்யடியா
ருக்கும் புகழுண்டாம் – வெய்ய
விடப்பாம்புக்
கூட்டத்தால் வேறுள் ளனவுந்
திடப்பான்மை
நீங்கச்செ யும்.
(6)
158. சொல்விற் பனமுடைய தொண்டர் திருக்கூட்டத்தாற்
கல்விப்
பயனதனைக் காணலாம் – பல்வினையும்
போக்கலா
மானந்த போகப் பொதுவிளைவுண்
டாக்கலாம்
வீடுபெற லாம்.
(7)
159. பொய்ப்பொருளைப் போற்றும் புலைத்தொழிலோர் புன்னாவான்
மெய்ப்பொருளொன்
றில்லையென்றால் வெல்லுமே – கைப்பொருளா
நல்வசனங்
காத்து நவைதீ ரொழுக்கமுறுஞ்
செல்வர்
திருக்கூட்டச் செயல்.
(8)
160. ஆனைக் குழுவி லரியே றனையமன்னன்
சேனைக்கு
மஞ்சாத் திறலோரே – வானை
யிறுகச்
சமைத்த தெனவிளங்கு மேலோன்
றறுகு
திருக்கூட்டத் தவர்.
(9)
161. பொய்முத்தி வேண்டியுழல் புன்மையோர் காணரிய
மெய்முத்தி
சேர்வோர் விருப்பெல்லாம் – வைமுற்றும்
வேலோரும்
போற்ற விளங்கொருவற் சூழ்ந்துமகிழ்
மேலோர்
திருக்கூட்ட மே.
(10)
முற்றிற்று.
6.
அருளாடல்
162. பொருளாடற் கண்டுவக்கும் பூரியார் நெஞ்ச
மருளாடற்
காணினன்றி யஞ்சா – திருளா
மிரவு
பகலாதற் கென்செயினும் வெய்யோன்
வரவுபோ
லாகாதம் மா.
(1)
163. தெருளாரு நெஞ்சகத்துச் சீரியர்க ளல்லா
ரருளாடற்
காண்பதில்லை யன்பர் – பொருளான
வல்லோனே
சற்குருவா வந்துவிளை யாடிடினும்
பொல்லோ
னெனப்புரிவார் போர்.
(2)
164. ஒருமா னிடனை யுறவுடையா ரெல்லாம்
பெருமானென்
றேத்தவைக்கும் பெட்பா – லுருமார்த்தாற்
போன்முழங்கும்
பல்சமையம் பூமியிலுண் டாக்கிநின்ற
மேன்முதலா
மெய்யருளே மெய்.
(3)
165. பொதுவாடல் செய்யுமொன்று புண்ணியத்தோ டேனை
யதுசார்பா
மாட லனைத்து – மெதுவேனு
மொன்றாற்
புரிவ துளதென்று ணர்ந்தோனே
குன்றா
வருளாடற் கோன்.
(4)
166. அருளாண்மை யின்றி யலையுந் துறவி
பொருளாளர்
தம்பாற் புலம்பு – மருளானென்
றெள்ளப்
பரதவிக்கு மேக்கமுறு மீடழியும்
விள்ளப்
படாதுழலு மே.
(5)
167. எல்லா நலமு மிசையுந் திருவருளிற்
பொல்லார்
மனக்குரங்கு போகாது – வல்லார்
மனமான
மந்திசெல்லு மாயை யிருளா
வினமாறிக்
கொம்பிழவா தே.
(6)
168. கொம்பிழந்த மந்திநிகர் கூடா வொழுக்கத்தா
னம்பிச்
சிறிது நலம்பெற்றால் – வெம்பிப்
பகைசெய்வார்
தங்குலத்துப் பாலர் பலர்சேர்
தொகையென்றோர்
துன்மதந்தோன் றும்.
(7)
169. பூரியரே யானாலும் பொன்னுடையா ராமாகி
லாரியரு
மஞ்சு மதிசயம்போற் – கூரியநூல்
வல்லா
னெனினுமொரு மந்திர சித்துள்ளான்பா
லுல்லாசங்
குன்றலு முண்டு.
(8)
170. மானிடராற் செய்யரிய வண்மை யருளாட
லானியிலாச்
செல்வ மதுதானே – மேனிலமு
மிந்நிலமும்
யொய்யென் றிகழ்துறவிக் கேற்றமதே
யெந்நிலையிற்
றோன்றினுநன் றே.
(9)
171. ஆரணங்க டாமு மருளாடலா மென்றாற்
காரணங்க
ளெல்லாங் கடந்ததன்றோ – சீரணங்கள்
வாராமற்
காக்கும் வலியதன்றோ மாதவத்தோ
ராரா
யினுமுணர லாம்.
(10)
முற்றிற்று.
7.
பெருந்தன்மை
172. முருந்தன்ன பல்லார் முலைப்போகம் வேண்டாப்
பெருந்தன்மை
யேயுயர்ந்த பேறாம் – விருந்தன்ன
மிட்டுண்டு
வாழ்ந்தாலு மில்லறத்தீ தியானுமுன்பு
தட்டுண்டே
னென்பான் றனக்கு.
(1)
173. தேர்வேந்தர் வாழ்வுஞ் சிறிதென் றருவருத்துப்
பார்வேண்டு
நன்மைசெய்யும் பத்தருக்குட் – சார்வோன்
குருந்தென்று
தம்மைக் குறிக்குங் குணமே
பெருந்தமை
யென்றுரைக்கும் பேறு.
(2)
174. வல்லா னொருவன் மகவா மெனப்பிறங்கு
மெல்லா
வுயிர்க்கு மிதஞ்செய்து – கொல்லா
விரதம்
புலாலருந்தா மேன்மையருண் மூன்றுஞ்
சரதமெனக்
காண்போன் றவன்.
(3)
175. கூறற் கரிய கொடுங்கோலர சர்குல
நீறப்
புரிந்து நெறிதாங்கும் – வீறணைந்த
செங்கோலார்
வாழ்ந்துவக்கச் செய்துங் களிக்குநல
மங்கோல
மாதவருக் காம்.
(4)
176. முன்னவற்குக் கீழா முடிதாங்கிப் பார்புரக்கு
மன்னவற்கு
மேலாவோர் மாதவரே – யன்னமிரந்
துண்பதெண்ணித்
தாமே யுலகிற் குதவிசெய்யும்
பண்படைவார்
மற்றோர் பதர்.
(5)
177. உவமான மற்றபொரு ளொன்றுளதென் றோர்ந்து
தவமுயல்வ
தொப்பில் பெருந்தன்மை – கவலைமிகு
மற்றவர்போற்
பொய்ப்பெயரில் வாஞ்சையுற்று வாதமிட
லற்றவருக்
காகா தது.
(6)
178. அறியாமை முற்றியதா லாணவத்தின் மூழ்கிச்
சிறியார்
பெருந்தீமை செய்யிற் – குறியான்
மனமடங்கிப்
போத மயமாம் பெரியோ
ரினமடங்க
லும்பார்த் திரா.
(7)
179. இரவுபக லற்றதல மித்தகைத் தென்றோர்ந்து
கரவு
முழுதுங் கழித்தோ – ரரவுநிகர்
பொல்லார்க்கு
நன்றியுணர் புண்ணியர்க்கு மிவ்விரண்டு
மில்லார்க்கு
நல்லவரா மே.
(8)
180. புன்குலமு மேற்குலமாம் பொய்ப்பொருளு மெய்ப்பொருளாம்
வன்குணமு
நன்மை மலிகுணமா – நன்குணராப்
புல்லியனும்
வண்மைப் புலவனாம் பொய்ப்பாச
வல்லியற்றோர்
தம்பால் வரில்.
(9)
181. தெய்வத்தி னுண்மை திகழ்வதற்குந் தேர்வேந்தர்
நைவற்ற
நீதி நடத்துதற்கு – மைவளர்க்கும்
பாருலகி
னன்மை படர்வதற்கும் பற்றொழிந்த
சீருடையார்
சொல்லே திறன்.
(10)
முற்றிற்று.
8.
சித்தாந்தப் பத்தி
182. எல்லவர்க்குங் கோவா மிறைவ னொருவனே
வல்லவனா
மியாவுமுணர் வத்துவாஞ் – சொல்லரிய
பேதாதி
பேதமெல்லாம் பெற்றதுவா மெனறுரைத்தற்
காதாரக்
கேட்கை கடன்.
(1)
183. வானம் பெயலு மதியிரவி தோன்றுதலுந்
தானந்
தருமந் தழைப்பதுவு – மோனநிலை
யுண்டென்று
பன்னூ லுரைப்பதுவு முன்னுநர்க்கே
தொண்டென்கை
நல்ல தொழில்.
(2)
184. கருப்பத் திருந்துமுற்றிக் கான்முளையாத் தோன்றிப்
பருப்பதநேர்
கொங்கைப் பயமுண் – டிருப்பவரைக்
கண்டுந்தா
மந்நாட் கழித்ததறி யாதிருந்தும்
பண்டுடையே
மென்பார் பலர்.
(3)
185. பத்தி நிலையிற் பதியாத பாமரர்க்குச்
சித்தியொடு
முத்தி சிறிதுமில்லைக் – கத்திகொண்டு
வெட்ட
வரினுமொரு மெய்ப்பொருளுண் டென்பவருக்
கிட்டமுற்று
மெய்துவதுண் டே.
(4)
186. சாகப் பயந்து தடுமாறுந் தன்மைக்கு
மோகக்
களைகளையு முன்னவற்குத் – தேகமுதன்
மூன்றுங்
கொடுக்கு முரணார்ந்த பத்திக்குந்
தோன்றுமல
கில்லாத் தொலை.
(5)
187. தெய்வ முலகைத் தெரியாத பாழென்றா
லுய்வதென்றொன்
றில்லை யுயர்வில்லைச் – செய்வதனுட்
புண்ணியபா
வங்களில்லைப் போர்வேந்தும் பொன்னுமெய்யென்
றெண்ணியவர்
தம்மையெள்ளோ மே.
(6)
188. முத்தி யடைந்த முனிவோர் பலருக்கும்
பத்தி
துணையான பண்புணர்ந்து – சித்தி
வழியாகச்
சேரவெண்ணி வாடாத் துறவோர்க்
கழியாகக்
கொண்டதுல கம்.
(7)
189. ஆலயத்தி லன்புசெய்தா லவ்வச் சமையத்துச்
சீலமிகு
தெய்வத்தின் றேட்டமுண்டாஞ் – சால
வருந்தி
யுழைத்தான் மனம்போல் வடிவம்
பொருந்திவரு
மொன்றிலன்பு போம்.
(8)
190. அருவுருவென் றோது மகண்டகண்ட மாகு
மொருவனே
யெச்சமையத் தோர்க்கும் – பருவமறிந்
தின்பங்
கொடுப்பா னெனவுணரா ரேய்ந்தபத்தி
துன்பந்
தருவதுண்மைச் சொல்.
(9)
191. கொன்று புலவருந்தாக் கூர்ப்புடைய பத்தரவை
துன்றுநரை
யெள்வரவர் சொந்தமென – நின்று
விளையாடுந்
தெய்வமொன்று வேறுளதென் றெள்ளார்
களையா
மவரிகழ்வார் கள்.
(10)
முற்றிற்று.
9.
வேதாந்தத் தவம்
192. எந்தை யெனவே யெவரும் பரவுமொன்று
மந்தையினிற்
கற்றூணை மானுமே – சிந்தை
யடங்கத்
தவம்புரியு மற்றார்க் கறிவே
தடங்கலறத்
தோன்றியன்ன தாம்.
(1)
193. தவம்புரியச் சோம்பிச் சமையத் தொடர்பா
வம்புரிந்து
நாட்கழிக்க லாகா – நவம்பெரிது
செய்வதுபெற்
றென்றுந் திரும்பாத மெய்வீட்டி
லெய்வதுவேட்
டுள்ளதுற வி.
(2)
194. மெய்த்தவத்தா லன்றி வினையொழிய மாட்டாதாற்
கைத்தலுறுந்
துன்பக் களஞ்சியமா – வைத்ததொரு
பொய்யறத்தை
நீங்கிப் பொறியுடைய புண்ணியத்தோ
ரையமெடுத்
துண்பா ரமைந்து.
(3)
195. சற்குருவை நாடித் தவம்புரியுந் தன்மையின்றிச்
சொற்குரவன்
சொல்லாற் றுயர்ப்பட்டுக் – கற்குவடு
போலு
மனத்தார் புறங்கடையிற் போயிரப்போர்
பாலும்
வருமோ பயன்.
(4)
196. சோராத் தவமே தொழிலென் றதுபுரிவோர்ச்
சேராத்
துறவோன் சிறப்பெல்லாங் – காராழி
நீந்திடற்கு
மஞ்சா நெடுந்தோளாற் சேர்ந்தறியா
வேந்திழையாள்
கொள்ளு மெழில்.
(5)
197. உண்மைத் தவமா மொருமாதைச் சேர்ந்தார்க்கு
வண்மைமிகுஞ்
சித்தே மகவாகுந் – திண்மைபெறுந்
தொண்டர்குழா
மத்தனையுஞ் சுற்றமாஞ் சொற்சுவைச்சீர்
கொண்டவர்வாய்
வாழுங் குடி.
(6)
198. பொன்கொண்டு வாழும் புரவலர்க்கும் போர்வேலா
மின்கொண்ட
மேகநிகர் வீரருக்குந் – தன்கொண்க
னன்றி
மருவா ளனையதொரு மாதவன்பால்
வென்றிகுன்றி
யச்சமுண்டா மே.
(7)
199. பத்தி யெனுங்காய் பழுத்துத் தவமாமென்
றுத்தி
யுடையா ருணர்வரான் – முத்தியே
வித்தாகு
நல்ல விருட்சங் குருவேராம்
வந்தா
மெனச்சொல் வது.
(8)
200. தன்னை யிழந்து தவம்புரிவோர் தற்பரமாம்
பொன்னை
யுணர்ந்தன்பிற் பூசிப்பார் – முன்னைக்
குரவன்
பணிபுனலாங் கோதிலுப தேசம்
விரவுங்
கடிமலரா மே.
(9)
201. கண்ணாளர் பொன்னாற் கலன்பலவா றாற்றலெனப்
பெண்ணாரை
வென்ற பெருந்தவத்தோர் – விண்ணாகி
யெங்கு
நிறைந்தவொன்றா லெண்ணிறந்த கோடிதெய்வம்
பங்குபங்காச்
செய்வார் பரிந்து.
(10)
முற்றிற்று.
10.
சமரச நிச்சயம்
202. சித்தென்னிற் சித்தாத் திகழுஞ் செயலிறந்த
வத்தென்று
நாடிலந்த வாறாகு – முத்தென்ற
பல்லார்
முலைமயக்கிற் பட்டுழலாப் பண்புடைய
வல்லார்
விரும்பு வது.
(1)
203. எய்தற் கரிதென் றியம்புந் தனிவீடுஞ்
செய்தற்
கரிய செயற்பெருக்கும் – பொய்தவிர்ந்த
மந்திரமுந்
தம்மில் வலியார் வணக்கமுநற்
றந்திரமுந்
தள்ளாச் சமம்.
(2)
204. உருவம் பரமென் றுரைப்பாருந் தோன்றா
வருவம்
பரமென் பவருங் – குருவன்றி
யுய்ந்துகொள்ள
மாட்டாத வுண்மைகண்டு நாடிமன
நைந்து
மெலிகை நலம்.
(3)
205. மற்றைச் சமையத்தோர் வாழ்தல்கண்டுந் தஞ்சமைய
மொற்றைக்
குயர்ச்சி யுரைப்போரி – லெற்றைக்கு
முள்ளபொருள்
சித்தோ வுரையிறந்த சூனியமோ
விள்ளறியே
மென்றுரைப்பார் மேல்.
(4)
206. மழையுங் கதிர்மதியும் வான்பொருளைச் சித்தா
விழையும்
படிபுரியும் வேந்தும் – பிழைமுதிர்ந்த
பொய்ச்சமையத்
துள்ளாரும் பொன்னுமது சூனியமென்
றச்சமறுக்குந்
தெளிவா ரார்.
(5)
207. ஐந்து தொழிற்கண் டகங்குளிர்ந்து போற்றுதலுஞ்
சிந்துமனத்
தைக்குறியிற் சேர்த்திடலும் – வந்துதென்றா
லாக்கமெல்லாங்
கைக்கு ளமையுமென்கை யாய்புலவர்
பாக்க
ளுரைக்கும் பயன்.
(6)
208. அருளுடைமை கொல்லாமை யார்வ தறிகை
தெருளுடைமை
வல்லாரைச் சேர்கை – பொருளுடைமைக்
கேங்காமை
யன்னநல மெத்தவர்க்கும் பத்தருக்கும்
பாங்காமென்
றோர்தல் பளு.
(7)
209. சாற்றறிய வண்மைச் சமரசத்திற் சார்ந்தோரே
யேற்ற
மவருக் கிகலில்லைக் – கூற்றனிகர்
துன்பமில்லை
யாவருக்குஞ் சொந்தமென நின்றுபெரி
தின்பநுகர்ந்
துய்ந்துகொள்வா ரே.
(8)
210. பத்தரொடு மாதவரும் பாருலகின் மெத்தவுண்டு
சுத்தச்
சமரசமாந் தொன்மைசேர் – வித்தகரைக்
காண்ப
தரிதாங் கவித்தொகையு மப்படியே
மாண்பகிலம்
போற்று வது.
(9)
211. பலியாக வுந்துணிவோன் பத்த னுணர்விற்
சலியாது
நிற்போன் றவசி – மெலியாம
லிவ்விரண்டுஞ்
சம்மதமென் றேற்போன் சமரசத்தோன்
செவ்விரண்டுஞ்
சேரநிற்ப தே.
(10)
முற்றிற்று.
ஆக
அதிகாரம் பத்துக்கு வெண்பா நூறு.
துறவறவியல்
முற்றிற்று.
குருபாதமே
கதி.
212. தண்டமிழோர் கொண்டாடுந் தண்டபாணிப் புலவன்
விண்ட
திருவெண்பா மேதினியிற் – றொண்ட
ரெவர்க்கு
நலமா மிரக்கமின்றிக் கொன்றுண்
பவர்க்குமட்டு
மாகா தது.
ஆக
மொத்தம் வெண்பா 212.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக